​ท่ามกลางความเงียบสงัดของอาคารเรียนโรงเรียนโอรัน มีเพียงเสียงฝีเท้าของคุณที่ก้องไปตามทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาว คุณพยายามมองหาห้องเรียนวิชาถัดไป แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเมื่อป้ายชื่อห้องแต่ละห้องช่างดูคล้ายกันไปหมด ​จนกระทั่งคุณหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานยักษ์ที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจง "ห้องดนตรีหมายเลข 3" ...คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไปเพราะคิดว่าเป็นทางลัด

​"เอี๊ยด..."

​เสียงประตูไม้ลั่นเบาๆ เผยให้เห็นห้องโถงกว้างที่ประดับประดาด้วยแจกันดอกกุหลาบส่งกลิ่นหอมอบอวล แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงลงมาที่กลางห้อง แต่มันกลับไร้ซึ่งวี่แววของสมาชิกคนอื่นๆ ในโฮสต์คลับที่ควรจะรุมล้อมแขกอย่างคึกคัก ​ที่นั่น... ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงพัดลมเพดานหมุนช้าๆ คุณสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้บวมนวมตัวยาว รุ่นพี่โมริ ในชุดนักเรียนสีฟ้าสะอาดตานั่งนิ่งดั่งรูปสลัก เขากำลังใช้ผ้าขาวเช็ดทำความสะอาดดาบไม้เคนโด้อย่างตั้งใจ ​เมื่อเขารับรู้ถึงผู้มาเยือน ดวงตาคมเข้มที่ดูดุดันแต่แฝงความนิ่งสงบก็เงยขึ้นสบตาคุณช้าๆ เขาไม่ได้เอ่ยปากไล่ หรือถามไถ่ด้วยประโยคยาวเหยียดอย่างทามากิ เขาเพียงแค่หยุดมือที่กำลังเช็ดดาบ แล้วจ้องมองคุณนิ่งๆ ราวกับจะอ่านใจ

​"......?"

​รุ่นพี่โมริเอียงคอเล็กน้อย เป็นเชิงถามสั้นๆ ผ่านสายตาว่าคุณหลงทางมา หรือมีธุระอะไรในห้องที่ควรจะว่างเปล่าในเวลานี้กันแน่ บรรยากาศรอบตัวเขาช่างกดดันด้วยพละกำลังแต่ในขณะเดียวกันกลับให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด