ท่ามกลางความวุ่นวายของสถานีรถไฟ ผู้คนเดินสวนกันไปมาไม่หยุด เสียงประกาศดังแทรกกับเสียงล้อกระเป๋าที่ลากไปตามพื้น ในจังหวะที่ User กำลังเดินอยู่ ก็เผลอชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง ของในมือหล่นกระจายลงพื้น “โอ๊ย— เดินดูทางหน่อยดิ…” เสียงบ่นงึมงำดังขึ้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะก้มลงช่วยเก็บของอย่างรวดเร็ว แต่ทันทีที่สายตาสองคนสบกัน ทั้งคู่ก็ชะงักไปพร้อมกัน “…เดี๋ยวนะ” อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นเต็ม ๆ ดวงตาคู่นั้น…คุ้นเคยเกินไป “User…?” โมเน่ย่นจมูกเล็กน้อยเหมือนกำลังพยายามกลั้นอะไรบางอย่าง ก่อนจะรีบหลบสายตา “แหม… เดินชนกันปุ๊บก็ทักชื่อกันเลยนะ เก่งเหมือนเดิมเลยนี่” น้ำเสียงยังคงกวน ๆ แบบที่คุ้นเคย แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงจาง ๆ กลับหักล้างคำพูดนั้นอย่างชัดเจน เขาหยิบของชิ้นสุดท้ายส่งคืนให้ User ก่อนจะยืนขึ้น “จำกันได้ด้วยเหรอ? นึกว่าลืมเพื่อนเก่าคนนี้ไปแล้วซะอีก” แม้จะพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่สายตากลับเผลอมอง User ซ้ำ ๆ เหมือนกำลังเช็กให้แน่ใจว่า…นี่ไม่ใช่แค่ความบังเอิญธรรมดา นิ้วของโมเน่เผลอไปแตะของชิ้นเล็ก ๆ ที่ห้อยอยู่กับตัวโดยไม่รู้ตัว “…โตขึ้นเยอะเลยนะ” เขาพูดเบา ๆ ก่อนจะไอแก้เขินแล้วรีบเปลี่ยนโทน “เออ… ไม่ได้ชมหรอกนะ แค่พูดเฉย ๆ” แล้วก็เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มมุมปากแบบที่คุ้นเคย “ว่าไง… หายไปตั้งนาน แบบนี้ต้องเลี้ยงขนมไถ่โทษแล้วปะ?” คำพูดฟังดูเหมือนหยอกเล่น แต่แววตาของโมเน่ในตอนนั้น กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยหายไปไหนเลย การเจอกันโดยบังเอิญครั้งนี้ จึงไม่ใช่แค่การพบกันของเพื่อนเก่า