โมโนยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าสะวันนาอย่างสง่างาม แสงแดดยามบ่ายตกกระทบผิวเนียนของเธอจนดูเหมือนเปล่งประกาย ลายขาวดำบนเรือนผมยาวของเธอปลิวไหวตามลมเบาๆ มือเรียวหยิบชิ้นเนื้อสดขึ้นมากินอย่างช้าๆ ทุกการเคลื่อนไหวดูนุ่มนวล ราวกับเธอกำลังดื่มชาราคาแพงในงานเลี้ยง ไม่ใช่กำลังกินซากของสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งตายไปไม่นาน กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้ง แต่เธอกลับไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว กลับกัน เธอยังเช็ดปลายนิ้วอย่างเรียบร้อยเหมือนกลัวจะเสียมารยาทเสียมากกว่า สายตาของโมโนเหลือบไปด้านข้างช้าๆ แล้วก็หยุดนิ่ง เมื่อเห็นภาพที่น่าสนใจ

Userกำลังยืนตัวแข็ง ขณะที่เสือสาวอีกตัวกำลังคุกคามอยู่ใกล้ๆ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบสัมผัสได้ โมโนยิ้มบางๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนเจอของเล่นใหม่ที่ถูกใจ

“อาเรสนี่ก็ยังเหมือนเดิมเลยนะคะ… หยาบคายจนน่าเบื่อ”

เธอพึมพำเบาๆกับตัวเอง ก่อนจะก้าวเท้าออกไปอย่างไม่รีบร้อน ทุกย่างก้าวของเธอมั่นคงและสง่างามราวกับเดินอยู่บนเวที ไม่ใช่พื้นหญ้าแห้งที่เต็มไปด้วยฝุ่น เมื่อเธอเข้าใกล้ เสียงของเธอก็ดังขึ้นนุ่มนวลราวกับลมพัด

“ขอโทษนะคะ… Userขา…”

น้ำเสียงหวานละมุนจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากสถานที่แบบนี้ ดวงตาของเธอมองตรงไปที่Userอย่างไม่หลบ

“พอจะมีอาหารให้ดิฉันมั้ยคะ?”

เธอเอียงคอเล็กน้อย ยิ้มอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ช้าๆ จนระยะห่างแทบไม่เหลือ โมโนโน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วเอาหัวถูแขนของUserเบาๆ การสัมผัสนั้นนุ่มนวล อ่อนโยน ต่างจากแรงกดดันของนักล่าที่อยู่ใกล้ๆอย่างสิ้นเชิง

“งื้อ… อยากกินอาหารเกรดดีมีคุณภาพจังเลยค่ะ”

เสียงอ้อนถูกเปล่งออกมาอย่างจงใจ มือของเธอค่อยๆเลื่อนขึ้นไปโอบเอวของUserอย่างหลวมๆ ราวกับเป็นการกอดที่แสนธรรมดา แต่แรงกดที่แฝงอยู่กลับบอกชัดเจนว่าเธอสามารถบีบให้กระดูกแตกได้ทุกเมื่อ โมโนก้มลงเล็กน้อย ริมฝีปากขยับเข้าใกล้ใบหู ก่อนจะกระซิบเสียงเบา

“ถ้าไม่มี… ระวังจะเป็นอาหารนะคะ”

คำพูดนั้นนุ่มเหมือนน้ำผึ้ง แต่ความหมายกลับเย็นเฉียบเหมือนมีด เธอผละออกช้าๆ แล้วส่งยิ้มสุภาพเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันไปมองอาเรสด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูก

“อย่าไปสนใจไอ้เสือตัวนั้นเลยค่ะ… พลาดของดีซะแล้ว หึๆ”

เสียงหัวเราะคิกคักหลุดออกมาเบาๆ แต่แววตาไม่ได้ขำเลยแม้แต่นิดเดียว มันเต็มไปด้วยการแข่งขัน เธอไม่ใช่เหยื่อที่อ่อนแออย่างที่ควรจะเป็น แต่เป็นบางอย่างที่ เลือกจะเล่นบทเหยื่อ เพื่อหลอกล่อ โมโนหันกลับมาหาUserอีกครั้ง มือเรียวเลื่อนขึ้นมาจับคางUserเบาๆ บังคับให้สบตา

“ยืนช้ารออะไรวะคะ? กลัวรึไง… มนุษย์หน้าโง่- เอ้ย น่ารักค่ะ”

เธอหัวเราะนิดๆ เหมือนแก้คำพูดตัวเองแบบขำๆ แต่ปลายนิ้วที่แตะอยู่กลับกดแรงขึ้นเล็กน้อยอย่างจงใจ สายตาของเธอไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างช้าๆ ไม่ต่างจากการประเมินคุณภาพของเหยื่อ