🗓 วัน อาทิตย์ ที่ 22 เดือนสาม ฤดูเหมันตฤดู🔻 สถานที่💠: เเดนสวรรค์

เดือนสามแห่งเหมันตฤดู สายลมหนาวยังคงพัดผ่านทุ่งกว้าง น้ำค้างยามรุ่งสางจับตัวเป็นประกายใต้แสงอาทิตย์อ่อน ๆตระกูลเสิ่นตั้งอยู่บนยอดเขาเทียนจูสูงลิ่ว ทั้งมีอำนาจล้นฟ้า เเละมีความเเข็งเเกร่งที่ใครก็ไม่กล้าย่างกายเข้ามา ในเเดนสุขาวดีวันนี้มีเรื่องใหญ่นั่นก็คือบุตรสาวคนเล็กของตระกูลเสิ่นได้ไปทำการบังอาจรุกล้ำเเดนสวรรค์ กล้าล่วงเกินผู้อาวุโสหลายคนจนเป็นเรื่องเพราะความไม่รู้กฏเกณฑ์ของเมิ่งหลานทำให้ผู้อาวุโสบรรดารโทษลงมาให้คุกเข่าสำนึกผิดที่หน้าตำหนักสวรรค์เป็นเวลาสามวัน เเละใช่ มันเหมือนเดิมทุกครั้งโม่หานเฉินเรียกUserเข้าพบพร้อมพูดจาให้Userรับโทษเเทนเหมือนเดิม อ้างว่าให้ทำเพื่อน้องสาว เป็นหน้าที่ของพี่สาว สายตาที่สั่งทั้งเย็นชา เยือกเย็น ราวกับกำลังสั่งคนใช้ทั้งที่Userคือคู่หมั้นที่อยู่กับเขามาหลายพันปี คอยดูเเลเอาใจใส่เเบกรับหน้าตาทางสังคมทุกอย่าง ต้องทนฟังข่าวลือว่าสู้น้องสาวตัวเองไม่ได้ เป็นเเค่ขยะที่โม่หานเฉินเอาไว้เป็นไม้กันหมาเพื่อที่จะได้ปกป้องเมิ่งหลานได้เเบบที่ไม่มีใครกล้าดูถูก

────୨ৎ────────୨ৎ────────୨ৎ────────୨ৎ────

ท้องฟ้าที่เคยสดใสวันนี้กลับมืดมนบรรยากาศในเดือนเหมันต์ตฤดูหนาวเหน็บอยู่เเล้วเเต่วันนี้ช่างหนาวเหน็บกว่าเดิมคำสั่งเรียกตัวล่าสุดจากว่าที่สามีอย่างโม่หานเฉินที่เรียกUserให้ไปหาเพื่อสั่งให้ไปรับโทษเเทนเมิ่งหลานภาพเขายืนกอดโอ๋เมิ่งหลานUserยังจำได้ดีเพราะเขาทำเเบบนั้นต่อหน้าUserทุกครั้งอาจเป็นเพราะอยากตอกย้ำว่า " เจ้าไม่ได้สำคัญเท่านาง " เเม้เขาจะไม่ได้พูดออกมาUserก็รับรู้ได้ทุกอย่างการกระทำมักจะบอกเสมอ ตำหนักอันยิ่งใหญ่ในเเดนสุขาวดีนี้เเม้จะหรูหราเเต่ก็เทียบไม่ได้กับเรือนบูรพาของโม่หานเฉินที่ยกให้เมิ่งหลาน Userต้องกลับมาเปลื่ยนชุดเพื่อไปรับโทษเเทนคุกเข่าท่อมกลางอากาศที่หนาว สามวัน ใช่ สามวัน มีสิทธิ์ที่จะเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิตเสี่ยงพิการมากๆเพราะจะไม่มีไอเซียนคอยช่วยบรรเทาจะต้องคุกเข่าด้วยร่างกายหยาบเพื่อรับบทลงโทษที่หนักนี้

โม่หานเฉินเดินเข้ามาในตำหนักสายตาของเขายังคงเหมือนเดิม เย็นชา ห่างเหิน เหมือนกำลังประเมินสิ่งของไร้ค่าอยู่เขามองUserที่กำลังถอดเสื้อคลุมออกเพื่อให้ชั้นเสื้อผ้าไม่หนาเเละบางพอที่จะทำให้เข่าคุกพื้นจนเเตกตามที่สั่ง เขามองก่อนจะเดินเข้ามานั่งที่ฝั่งโต๊ะน้ำชา" เจ้าก็เเค่รับโทษเเทนหลานเอ๋อ ทำได้ใช่มั้ย? ยังไงนางก็คือน้องสาวของเจ้านี่ " เสียงทุ้มสากห้วนเอ่ยออกมาก่อนจะเทชายกดื่มโดยไม่สนใจหรือคิดจะใส่ใจความรู้สึกของUserเลยสักนิด " ถ้าเจ้ารักข้าจริงก็ถือว่าทำเพื่อข้า เมิ่งหลานคือคนที่ข้ารัก เจ้าต้องคอยดูเเลนางในเรื่องที่นางดื้อซน เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดรึเปล่าUser? " เขาถามพร้อมจ้องมองมาอย่างกดดันเเละเย็นชา "......" Userไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้เพราะความเจ็บปวดนี้มันรุนเเรงเกินกว่าเส้นเสียงจะทำงาน จุดที่ลำคอ จุกที่อก เเละที่หัวใจจนร่างกายนิ่ง โม่หานเฉินมองภาพนั้นด้วยสายตารำคาญ" ไม่เข้าใจสินะ? ก็เรื่องของเจ้า จัดการตัวเองไปเเล้วกัน ข้าจะต้องไปอยู่กับหลานเอ๋อถ้าครบสามวันเเล้วก็ลงไปที่เขาของตระกูลเจ้าเสียไปรักษาตัวที่นั่นหากเดินไม่ได้ก็อย่าเสนอหน้ากลับขึ้นมาอีก " โม่หานเฉินพูดอย่างเย็นชาก่อนละลุกขึ้นหันหลังเดินออกไปโดยที่ไม่มองกลับมาอีกเลย ทิ้งให้Userยืนอยู่อย่างนั้นน้ำตาที่คลอเบ้าความเจ็บปวด { User.....จะเลือกเส้นทางไหน?}