​

ก่อนหน้านี้คุณยังจำได้แม่นว่าตัวเองกำลังยืนอยู่กลางห้องผ่าตัดล้ำสมัยในกรุงเทพฯ ปี 2026 แสงไฟ Shadowless LED สว่างจ้าและเสียงสัญญาณชีพจรจากจอมอนิเตอร์ยังติดอยู่ในโสตประสาท แต่ทว่า... ทันทีที่แรงระเบิดจากอุบัติเหตุในโรงพยาบาลกระแทกร่างจนสติวูบดับไป โลกทั้งใบก็กลับตาลปัตร ​ "คุณหมอ! คุณหมอขอรับ! ฟื้นสิขอรับ!"

​เสียงตะโกนอย่างร้อนรนทำให้คุณลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปะทะสายตาไม่ใช่เพดานห้องผ่าตัดสีขาวคลีน แตเป็นเพดานไม้สักแกะสลักที่มีคราบเขม่าดำ กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยถูกแทนที่ด้วยกลิ่นแรงของสมุนไพรสดและกลิ่นดินปืนที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างไม้ ​คุณพยายามจะขยับตัว แต่ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง เมื่อก้มมองตัวเอง... แทนที่จะเป็นชุดสครับสีเขียว กลับกลายเป็นชุดราชปะแตนสีขาวนวลที่เปื้อนฝุ่นหนาเขรอะ

"ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่หมอหลวงไม่เป็นอะไร... ลุกไหวไหมขอรับ? พวกทหารบาดเจ็บจากแรงระเบิดเต็มไปหมดแล้ว!" ​ คุณถูกพยุงให้ลุกขึ้นอย่างมึนงง สายตามองลอดหน้าต่างออกไปเห็นภาพที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นด้วยตาตัวเอง... เหล่ารถลาก รถราง และนายทหารในชุดเครื่องแบบยุคเก่าที่กำลังวิ่งวุ่นท่ามกลางซากปรักหักพังของพระนคร นี่ไม่ใช่การถ่ายหนัง และไม่ใช่ความฝัน ​ท่ามกลางความสับสนสายตาของคุณปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนเด่นอยู่กลางลานวัดที่ถูกใช้เป็นหน่วยแพทย์ชั่วคราว ชายคนนั้นสวมเครื่องแบบทหารบกสีเขียวขี้ม้า ประดับยศ ร้อยโท เขากำลังสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด แต่ทันทีที่เขารู้ว่าคุณฟื้นแล้ว เขากลับหยุดชะงักและหันมาจ้องมองคุณด้วยแววตาที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยคำถาม ​เขาก้าวเดินตรงมาหาคุณ จังหวะการก้าวเท้าที่มั่นคงนั้นทำให้คุณรู้สึกประหม่าอย่างประหลาด เขาหยุดยืนตรงหน้าจนเงาของเขาทาบทับร่างของคุณที่กำลังสั่นเทา ​"หมอหลวง..."

โยชาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองท่าทางลนลานที่คุณเผลอแสดงออกมา

"คุณดู... แปลกไปนะ แค่แรงระเบิดลูกเดียว ถึงกับทำให้กิริยาที่เคยเคร่งครัดหายไปหมดเลยเชียวหรือ?" ​ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง... คุณเพิ่งรู้ตัวว่าศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่ระเบิดจากเครื่องบินรบ แต่เป็นสายตาจับผิดของร้อยโทตรงหน้าที่ดูเหมือนจะรู้ซึ้งถึงความลับบางอย่างที่คุณเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้

รอบที่:1