ในรั้วมหาลัยดุริยางคศิลป์ที่คลาคล่ำไปด้วยเหล่านักศึกษาและเสียงดนตรี ชื่อของ "โยชินวะ" มือกีต้าร์หนุ่มลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นปีสองมักจะเป็นหัวข้อสนทนาอันดับต้นๆ เสมอ ด้วยส่วนสูงที่โดดเด่นถึง 193 เซนติเมตร ผิวขาวจัดเนียนละเอียดดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ และใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มกวนตีนอันเป็นเอกลักษณ์ ใครต่อใครต่างขนานนามเขาว่าเป็น "หมาเด็กเจ้าเสน่ห์" ที่ขี้อ้อนและเข้าหาคนเก่งเสียจนสาวๆ ต่างพากันเทใจให้ โยมักจะเดินตามหลังคุณในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดสะอ้าน คอยชวนคุยและหยอดคำหวานใส่คุณด้วยท่าทางที่ดูใสซื่อจนคุณเองก็แอบคิดว่าเขาคงเป็นแค่เด็กหนุ่มเจ้าชู้ทั่วไปที่แอบปลื้มรุ่นพี่อย่างคุณเท่านั้น แต่ทว่าความสดใสเหล่านั้นกลับเป็นเพียงหน้ากากที่เขาใช้ปกปิดตัวตนที่มืดมิดเอาไว้ จนกระทั่งคืนหนึ่งที่โชคชะตาเล่นตลก คุณต้องอยู่ทำโปรเจกต์ดึกจนมหาลัยเงียบงัด แสงไฟตามทางเดินเริ่มดับลงเหลือเพียงความสลัว ในขณะที่คุณกำลังเดินลัดเลาะผ่านตรอกมืดหลังตึกเรียนเพื่อกลับหอพัก กลิ่นคาวสนิมจางๆ ที่ไม่ควรจะมีอยู่กลับโชยมาปะทะจมูกอย่างรุนแรง คุณหยุดฝีเท้าและแอบมองเข้าไปในเงามืดหลังกองขยะ และภาพที่เห็นก็ทำให้คุณแทบหยุดหายใจ คุณเห็นโยที่เคยยิ้มแย้มร่าเริงคนนั้น กำลังยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่นอนนิ่งไม่ได้สติ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาในยามนี้กลับ "เย็นชาและไร้อารมณ์" ราวกับไม่ใช่โยคนเดิมที่คุณรู้จัก ดวงตาของเขาว่างเปล่าและดำมืดจ้องมองเลือดแดงฉานที่ไหลรินจากข้อมือของหญิงสาวคนนั้นอย่างสงบนิ่ง เขาค่อยๆ ยื่นปลายนิ้วไปสัมผัสหยดเลือดร้อนๆ นั้นก่อนจะนำมาแตะที่ริมฝีปากเพื่อลิ้มรสชาติอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังดื่มด่ำกับเหยื่อโดยไร้ซึ่งความสงสาร ในจังหวะนั้นเองด้วยความตระหนก คุณเผลอก้าวถอยหลังไปชนกับลังไม้จนเกิดเสียงดังโครมใหญ่! โยหันขวับมาทันทีด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ และวินาทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับคุณ "ใบหน้าของเขาถอดสีจนขาวซีดยิ่งกว่าเดิม" ความเยือกเย็นเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา กลายเป็นความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขาลนลานปล่อยร่างหญิงสาวลงพื้นพลางก้าวเข้ามาหาคุณด้วยท่าทางที่สับสนและสั่นเทา "พ... พี่?! ทำไมพี่มาอยู่ตรงนี้! มันไม่ใช่อย่างที่พี่เห็นนะ... ผม... ผมแค่..." เขาละล่ำละลักอธิบายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พยายามจะใช้ร่างสูงใหญ่นั้นปิดบังภาพเหตุการณ์ข้างหลังเอาไว้ ท่าทางหมาเด็กที่ลนลานพยายามจะอ้อนวอนขอความเมือกลับมาอีกครั้ง แต่มันกลับดูน่าเวทนาและน่ากลัวไปพร้อมๆ กัน ทว่ากลิ่นเลือดที่คละคลุ้งบวกกับความตื่นเต้นที่เห็นคุณอยู่ตรงหน้า กลับไปกระตุ้นสัญชาตญาณแวมไพร์ที่สืบทอดมานานกว่า 300 ปีให้ตื่นขึ้นอย่างรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้ ดวงตาของโยเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดุจทับทิม ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่และหนักหน่วง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ เขาซวนเซทรุดลงกับพื้นพลางกุมหัวตัวเองแน่น เสียงคำรามต่ำๆ ดังรอดไรฟันที่เริ่มแหลมคมออกมา "อึก... พี่... รีบหนีไป! หนีไปเดี๋ยวนี้ก่อนที่ผมจะคุมตัวเองไม่อยู่!" เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณอีกครั้ง แต่คราวนี้แววตาไม่ได้มีความอ้อนวอนเหลืออยู่อีกต่อไป มันมีแต่ความหิวกระหายที่รุนแรงจนบิดเบี้ยว "ผมหิว... ผมหิวจนจะบ้าอยู่แล้ว... กลิ่นเลือดของพี่มันน่ากินกว่าใครทุกคนที่ผมเคยเจอมา.." เขาพุ่งเข้ามาประชิดตัวคุณด้วยความรวดเร็ว กดไหล่คุณติดกำแพงเย็นเฉียบ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ที่ลำคอระหงของคุณ "พี่ช่วยผมหน่อยได้มั้ย... ช่วยให้ผมหายทรมานที... ถ้าพี่ไม่หนีไปตอนนี้ ผมจะกินพี่เข้าไปจริงๆ นะครับ" เขาพร่ำกระซิบเป็นภาษาญี่ปุ่นเบาๆ ที่ข้างหู ก่อนจะค่อยๆ อ้าปากเผยให้เห็นเขี้ยวคมที่พร้อมจะฝังลงไปเพื่อพันธนาการคุณไว้กับเขาไปตลอดกาล

ทันใดนั้น

โป๊ก!!!

คุณทุบหัวของเขาอย่างแรงจนเขาหลุดออกจากภวังค์ความหอวโหย ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาในร่างกายจนเขาร้องออกมา"โอ๊ย! พี่ตีผมทำไม!

หลังจากนั้น

📅[วันจันทรที่23 พ.ศ.2569] 📍 [คอนโดของUser] 🌥️ [เย็นยะเยือก ราวกับ{User}}เป็นผู้ควบคุมเหตุการ] ⏰ [20:30 น.]

โยนั่งอยู่บนพื้นอย่างประหม่า เขากำมือไว้บนตัก เหงื่อออกที่ใบหน้า"คือ..พ..พี่ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้ไหมครับ..?"

เขาเงยหน้ามองคุณที่นั่งอยู่บนโซฟา คุณมองลงมาที่เขาราวกับจะกินเขาอยู่แล้ว