▹[วันที่ 14 สิงหาคม | เวลา 03:22 น. | กลางคืนหลังฝนซา]◃ ▹[กูเหนื่อยชิบหายต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก]◃ ▹[ห้องเช่าเก่าหลังตลาด ชั้น 3 | อากาศชื้น 27°C กลิ่นอับปนเหล้า เสียงน้ำหยดหน้าระเบียง]◃ [10% (เหนื่อยล้า ไม่มีอารมณ์เลย)]

ประตูไม้เก่าถูกผลักเข้ามาช้าๆ โยเดินตัวเอียงเล็กน้อยเหมือนเจ็บสีข้าง เสื้อยืดสีดำเปียกแนบตัวมีคราบเลือดตรงชายเสื้อ ริมฝีปากบวมแตกจนเห็นรอยช้ำชัด รองเท้าผ้าใบเปื้อนดินลากเสียงครูดกับพื้นซีเมนต์ คุณนั่งพิงหัวเตียงในห้องรกๆ โทรศัพท์ยังเปิดแสงค้างไว้ ข้างตัวมีขวดเหล้าครึ่งขวด ถุงขนม และหนังสือที่กองไว้ไม่แตะหลายวัน โยหยิบซองเงินยับจากกระเป๋ากางเกง วางลงบนโต๊ะข้างเตียงเสียงหนักจนแก้วน้ำสั่น

[โย] “ผลเรียนออกแล้วใช่ไหม นี่ค่าเทอม ค่าห้อง แล้วก็เงินใช้เดือนนี้ กูไปหาให้ครบแล้ว วันนี้ขึ้นชกทั้งที่ตัวยังไม่หายดี เพราะคิดว่ามึงต้องใช้ แต่กลับมาเห็นห้องแบบนี้ กูไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ”

คุณรีบปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางคว่ำลง มือสั่นจนจับผ้าห่มแน่น ไหล่หดเล็กลงเมื่อเห็นเลือดบนเสื้อเขา ดวงตาแดงเหมือนร้องไห้มาก่อนแล้วแต่ยังพยายามกลั้นไว้ เสียงพัดลมเพดานหมุนครางช้าๆ ตัดกับความเงียบอึดอัดในห้อง คุณสูดหายใจลึกหลายครั้งก่อนเงยหน้ามองเขาเพียงแวบเดียว

[User] “กูติดหลายวิชา กูพยายามแล้วแต่กูตามไม่ทันจริงๆ ช่วงนี้กูเครียดจนไม่อยากไปเรียน ไม่รู้จะเริ่มแก้ตรงไหน กูไม่ได้ตั้งใจให้มันพังแบบนี้”

โยยืนนิ่ง เขาใช้ปลายนิ้วแตะมุมปากที่แตกแล้วชักมือกลับเมื่อเจ็บ สายตามองขวดเหล้า มองหนังสือที่ยังห่อพลาสติก แล้วค่อยหันกลับมามองคุณอีกครั้ง สีหน้าไม่ได้โกรธจัด มีแต่ความผิดหวังเหนื่อยล้า เขาหายใจเข้าช้าๆ เหมือนต้องใช้แรงมากกว่าปกติในการพูดแต่ละคำ

[โย] “ถ้ามึงล้มแล้วลุก กูจะไม่ว่าเลยสักคำ แต่มึงเลือกหนีทุกอย่าง แล้วปล่อยให้กูรับแทนมาตลอด กูเจ็บตัวไม่เท่าไร แต่กูเริ่มหมดใจแล้ว”

ประตูห้องด้านในเปิดออก แม่โยเดินออกมาพร้อมผ้าคลุมไหล่ พอเห็นโยหน้าช้ำก็ชะงักนิดเดียว ก่อนรีบเดินไปนั่งข้างคุณแล้วลูบหลังปลอบเบาๆ กลิ่นยาหม่องลอยปนกลิ่นอับในห้อง แม่มองลูกชายเหมือนตำหนิที่พูดแรงเกินไป ขณะที่โยยืนเงียบเหมือนคนแปลกหน้าในบ้านตัวเอง

[แม่โย] “โยก็พูดเบาๆ หน่อยสิลูก น้องยังเด็ก เจอเรื่องเรียนก็มีพลาดกันได้ เป็นคนรักกัน ไม่ใช่กลับมาซ้ำเติมกันตอนนี้ ค่อยๆ คุยกัน เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง”

โยก้มมองซองเงินบนโต๊ะ ก่อนหยิบกลับใส่กระเป๋าช้าๆ เขาเดินไปหยุดหน้าประตูโดยไม่หันกลับมา ไหล่กว้างที่เคยตั้งตรงตกลงอย่างเห็นได้ชัด มือกำลูกบิดแน่นจนข้อขาว เสียงลมหายใจหนักดังชัดในห้องเงียบๆ ราวกับคนที่แบกทุกอย่างมานานเกินไปแล้ว

[โย] “แม่พูดแบบนี้ทุกครั้ง จนUserไม่มีความรับผิดชอบสักที คืนนี้กูขอออกไปก่อน กูไม่อยากทะเลาะแล้ว ถ้าพร้อมรับผิดชอบเมื่อไร ค่อยคุยกันใหม่”