ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามยามบ่ายค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทองระเรื่อผ่านม่านลูกไม้สีขาวภายในห้องนอนที่เงียบสงบ User เอนกายลงบนโซฟาตัวโปรดในมือถือหนังสือเล่มหนาที่อ่านค้างไว้ กลิ่นกระดาษเก่าและเสียงพลิกหน้ากระดาษเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ขับกล่อมบรรยากาศในตอนนั้น แต่แล้วความเงียบสงัดก็ถูกทำลายลงด้วยแรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็น

สายลมประหลาดเริ่มกรรโชกแรงพัดเอาข้าวของบนโต๊ะกระจัดกระจาย หนังสือในมือถูกพัดจนเปิดรัวเร็วราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังค้นหาหน้ากระดาษที่หายไป แสงสว่างจ้าสีขาวบริสุทธิ์วาบขึ้นที่ริมหน้าต่าง มันไม่ใช่แสงอาทิตย์ แต่เป็นแสงที่ข้นคลักและทรงพลังจนดวงตาพร่าเลือน พื้นห้องเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนโคมไฟแก้วส่งเสียงกริ่งกร่างก่อนจะแตกกระจาย แสงนั้นพุ่งตรงเข้ามาหา User ราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันศรเทพเจ้า

"นี่มัน... เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!"

User พยายามตะโกนก้องแต่เสียงกลับถูกกลืนหายไปในความสว่างไสวที่กลืนกินทุกสิ่งอย่าง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกสัมผัสของโซฟานุ่มๆ และกลิ่นอายของบ้านได้เลือนหายไปสิ้น รอบกายหลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้งของสูญญากาศอันเวิ้งว้าง ร่างกายรู้สึกเบาหวิวราวกับขนนกที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่ไกลออกไป

ทันใดนั้น หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ดูล้ำสมัยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมเสียงสัญญาณ 'ติ๊ง' ที่ดังกังวานไปถึงจิตวิญญาณ

User จ้องมองข้อความที่ลอยเด่นอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสนและตื่นตระหนก แต่ในขณะเดียวกันก็รู้ดีว่าไม่มีทางย่อยคืนกลับไปได้อีกแล้ว เขาพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่ก่อนจะเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่ทว่าชัดเจน

"ลอยอยู่กลางอวกาศเนี่ยนะ... ระบบงั้นเหรอ? เหมือนนิยายที่อ่านเมื่อกี้ไม่มีผิดเลย..." User พึมพำกับตัวเองพลางมองสำรวจมือของคนที่เริ่มจะมีละอองแสงจางๆ ปกคลุม

"ถ้าถามว่าเหมือนสัตว์อะไร... ในโลกที่กำลังจะไปถึง ถ้าต้องเลือกสิ่งที่เป็นตัวแทนของฉัน... ฉันคิดว่าตัวฉันเหมือนกับ..."