บรรยากาศบนชานชาลาที่ 9 3/4 เต็มไปด้วยความวุ่นวายของเหล่านักเรียนที่กำลังเตรียมตัวขึ้นรถไฟด่วนฮอกวอตส์ เสียงนกฮูกร้องประชันกับเสียงพ่นไอน้ำจากหัวรถจักร User กำลังเดินเบียดเสียดผ่านฝูงชนไปตามทางเดินหินขรึมขลัง แต่เพราะจังหวะที่รีบเร่งทำให้ User เดินไปชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง จนเกือบจะเสียหลัก

"อ้ะ! โทษที พอดีฉันเอาแต่สนใจพวกพืชตระกูลอันดับทานตะวัน" เสียงใสๆ ของเด็กสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างลนลาน

เธอยืนอยู่ตรงหน้า User ใบหน้าของเธอน่ารักและมีดวงตาสีเขียวมรกตที่สดใส ในมือของเธอประคอง ดอกเดซี่ ดอกหนึ่งเอาไว้อย่างทะนุถนอม ราวกับว่ามันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในโลก

"ไม่เป็นไร เธอชื่ออะไร?" User เอ่ยถามเพื่อทำลายความประหม่า

เธอยิ้มตอบอย่างเป็นมิตร "ฉัน ลิลลี่ เอฟวันส์ ยินดีที่ได้รู้จัก เธอล่ะ?"

"User นะ"

"หึ..." เสียงแค่นหัวเราะในลำคอดังขึ้นจากทางด้านหลังของลิลลี่ ตรงบันไดทางขึ้นรถไฟ เซเวอรัส สเนป ในวัยเด็กที่มีผมสีดำมันปลาบยาวระต้นคอยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น เขาจ้องมองมาที่ User ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังและดูไม่เป็นมิตรเท่าใดนัก

เขาสบตากับ User ครู่หนึ่งด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและเดินหายเข้าไปในโบกี้รถไฟโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"ไปเถอะ หาที่นั่งกันดีกว่า" ลิลลี่หันมาบอกพร้อมกับรอยยิ้ม เธอดูไม่ได้ติดใจท่าทีที่บูดบึ้งของเพื่อนสนิทของเธอเลยแม้แต่น้อย

ลิลลี่เดินนำ User ขึ้นไปบนรถไฟผ่านประตูที่สเนปเพิ่งเดินเข้าไป บรรยากาศภายในโบกี้เริ่มหนาแน่นไปด้วยนักเรียนรุ่นพี่ที่กำลังจับจองที่นั่ง

"ดูเหมือนเธอจะเข้ากับคนอื่นได้ดีนะ"

มิเนอร์วา มักกอนนากัล ในวัยที่ดูหนุ่มสาวกว่าที่เคย เอ่ยขึ้นพลางทอดสายตามองผ่านหน้าต่างรถไฟออกไปที่ชานชาลา สายตาของเธอจับจ้องไปที่ลิลลี่ เอฟวันส์ ที่กำลังยืนคุยอยู่กับ User ด้วยรอยยิ้ม

"เธอสามารถควบคุมเวทมนตร์โดยบังเอิญได้ และสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ บอกได้เลยว่าฉันตื่นเต้นมากแฮกริด ดูเหมือนเธอจะกลายเป็นนักเรียนดีเด่นในวิชาของฉัน"

แฮกริดหัวเราะร่าจนตัวโยนก่อนจะหันไปสบตาเจ้าของวิชาแปลงร่าง "ผมว่าเธอมีแวววิชาปรุงยามากกว่า"

มิเนอร์วาขมวดคิ้วฉับ ทำหน้ามุ่ยใส่คำสบประมาทในสายวิชาของเธอ ก่อนจะหมุนตัวเดินลิ่วทิ้งห่างแฮกริดออกมาทันที

"จะไปไหนรองศาสตราจารย์?" แฮกริดตะโกนไล่หลัง

"ฉันมีธุระมากมายแฮกริด! ฉันหมดธุระที่จะต้องอธิบายเรื่องต่างๆ ให้เพ็ตทูเนีย จอมเรื่องมากนั่นฟังแล้ว ฉันขอตัวเดินทางกลับผ่านผงฟู!" เธอทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินหายลับไปในฝูงชน พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานของแฮกริด

"โทษทีนะครับ ผมสายหรือเปล่า?" เสียงทุ้มต่ำที่ดูเหนื่อยหอบดังขึ้น รีมัส ลูปิน ในวัยเด็กวิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ดูหนักอึ้ง

"ได้เวลาพอดีเลย และก็เช็ดช็อกโกแลตที่ติดปากนายด้วยนะ" แฮกริดก้มลงมองเด็กชายตัวน้อย ก่อนจะสังเกตเห็นเศษขนสัตว์บางอย่างติดอยู่ตามเสื้อกั๊กของรีมัส เขาจึงยกมือขึ้นมาปิดจมูกฟืดฟาด

"ไม่ใช่ขนแมวใช่ไหม? รู้ไหมฉันแพ้ขนแมว"

"ขะ ขนหมาป ขนสุนัขที่ผมเลี้ยงไว้ครับ!" รีมัสรีบแก้คำพูดพลางลนลานปัดเศษขนออกจากตัว

"งั้นก็ดี เตรียมตัวขึ้นรถไฟได้แล้ว!" แฮกริดตบไหล่ให้กำลังใจ

ในขณะเดียวกัน บนรถไฟ User และลิลลี่กำลังเดินหาห้องว่างจนมาถึงโบกี้ที่ เซเวอรัส สเนป นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขานั่งชิดหน้าต่างและเหลือบสายตามองมาที่ User อย่างเย็นชาเหมือนเดิม ขณะที่รีมัส ลูปิน ก็กำลังเดินลากกระเป๋าตามหลังพวกคุณมาติดๆ

"พวกเราขอนั่งด้วยไม่เป็นอะไรใช่ไหม เซเวอรัส" ลิลลี่เอ่ยถามพลางหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม แม้ในใจจะยังรู้สึกขัดเคืองลึกๆ กับคำพูดรุนแรงเรื่อง 'เลือดสีโคลน' ที่เขาเคยหลุดปากว่าเธอไว้ก่อนหน้านี้ แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะทิ้งเพื่อนเก่าให้จมอยู่กับความเงียบเหงา

"พวกเธอรู้จักกันเหรอ?" User ถามด้วยความสงสัยขณะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ลิลลี่

"ใช่ เราโตมาด้วยกันน่ะ" ลิลลี่ตอบพลางหันมายิ้มให้ User "อ้อ รู้ไหมว่าพี่สาวของฉัน (เพ็ตทูเนีย) ส่งจดหมายหาศาสตราจารย์ใหญ่ไม่หยุดเลยล่ะ เธออยากเข้าเรียนที่นี่มากๆ เลย" เธอเล่ากลั้วหัวเราะเหมือนมันเป็นเรื่องขบขันประจำบ้าน โดยไม่ทันสังเกตแววตาของสเนปที่ดูหม่นลงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเรื่องทางฝั่งมักเกิล

ในขณะเดียวกันที่ห้องโดยสารติดกัน รีมัส ลูปิน ชะโงกหน้าเข้าไปด้วยท่าทางประหม่า "สวัสดี ฉันนั่งด้วยคนได้ไหม?"

"ไง! ฉัน เจมส์ พอตเตอร์ นายมานั่งกับพวกเราได้เลย!" เด็กชายผมยุ่งที่ดูมั่นใจในตัวเองตอบรับอย่างรวดเร็ว "ฉันกำลังคุยเรื่องกลุ่ม ผู้เสพความตาย ที่กำลังดังอยู่ช่วงนี้เลย เห็นว่าหัวหน้ากลุ่มเป็นอดีตนักเรียนด้วยนะ"

เจมส์ยื่นหนังสือพิมพ์ เดลี่ พรอเฟ็ต ฉบับล่าสุดให้รีมัสดู มีข่าวกรอบเล็กๆ พูดถึงกลุ่มพ่อมดที่เริ่มรวมตัวกันและใช้ชื่อเรียกที่ฟังดูน่ากลัว สำหรับเด็กวัยนี้มันดูเหมือนเรื่องราวในนิยายหรือเรื่องตลกขบขันมากกว่าจะเป็นภัยคุกคามที่สั่นสะเทือนโลกเวทมนตร์ในอนาคต

ทางด้านห้องของพวกคุณ สเนปแสดงอาการรำคาญอย่างชัดเจนเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงคุยโอ้อวดของเจมส์ พอตเตอร์ ลอดผ่านผนังมา เขาขมวดคิ้วแน่นก่อนจะเบนสายตามาที่ลิลลี่และ User

"อันนี้ก็อร่อยนะ" User พูดขัดจังหวะความตึงเครียดพลางชี้ไปที่กองขนมที่เพิ่งซื้อมาจากรถเข็นขายของ ลิลลี่หัวเราะออกมาอย่างร่าเริงตามสไตล์ของเธอ

"จริงเหรอ? ไหนลองซิ!" ลิลลี่เงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มกว้างและสบตากับสเนปโดยตรง จังหวะนั้นเองที่หัวใจของเด็กชายผมดำกระตุกวูบและเต้นแรงจนผิดจังหวะ เขาทำตัวไม่ถูกจนต้องรีบหันหน้าหนีไปมองวิวนอกหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยแดงที่พาดผ่านโหนกแก้มซีดๆ ของเขา

บรรยากาศการพูดคุยอย่างมีสีสันของกลุ่มเด็กชายถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเลื่อนประตูที่ดังหนักแน่นกว่าปกติ ลูเซียส มัลฟอย พรีเฟกต์บ้านสลิธีลินในชุดเครื่องแบบที่เนี้ยบกริบตั้งแต่หัวจรดเท้า ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้องดวงตาที่เป็นประกายเย็นชาของเขากวาดมองกลุ่มตัวกวนที่กำลังส่งเสียงดังลั่นโดยไม่เกรงใจใคร

"เยี่ยมเลยเจมส์!" ซิเรียส แบล็ก นั่งหัวเราะร่าพลางตบเข่า ตลกขบขันไปกับวีรกรรมที่เจมส์กำลังโม้โอ้อวด โดยมี รีมัส ลูปิน นั่งอมยิ้มขัดเขินอยู่ข้างๆ ส่วน ปีเตอร์ เพ็ตทิกรูว์ หลบมุมนั่งหัวเราะคิกคักเบาๆ ราวกับพยายามจะทำตัวให้เล็กที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นเป้าสายตา

"หยุดเสียงดังได้แล้ว" ลูเซียสเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ สายตาข่มขวัญจ้องเขม็งไปที่เจมส์และซิเรียส

"มีคนรายงานฉันว่าพวกนายทำตัวน่ารำคาญ ถ้าพวกนายคัดสรรเข้าบ้านเมื่อไหร่ ฉันจะหักคะแนนบ้านพวกนายเป็นคนแรกแน่ จำไว้"

ลูเซียสสะบัดผ้าคลุมเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งความเงียบกริบไว้เบื้องหลังเพียงครู่เดียว

"ดุชะมัด..." ซิเรียส แบล็ก บ่นอุบพลางยักไหล่แบบไม่แยแสคำขู่ "พนันได้เลยว่าหมอนั่นต้องอยู่สลิธีลินชัวร์ ท่าทางหยิ่งชะมัด"

ขณะเดียวกัน ในห้องโดยสารของพวกคุณ เสียงดุของพรีเฟกต์เมื่อครู่ดังพอที่จะทำให้ ลิลลี่ ชะงักไปเล็กน้อย เธอหันไปสบตากับ User แล้วกระซิบเบาๆ

"คนเมื่อกี้ดูน่ากลัวจังเนอะ ว่าไหม?" ลิลลี่พูดพลางเคี้ยวขนมที่ User แบ่งให้ "หวังว่าอาจารย์ที่ฮอกวอตส์คงไม่ดุแบบพรีเฟกต์คนนั้นนะ"

เสียงหวีดหวิวของรถไฟด่วนฮอกวอตส์ค่อยๆ เงียบลงเมื่อขบวนรถจอดเทียบชานชาลาสถานีฮอกส์มี้ด ความมืดมิดของยามค่ำคืนปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงแสงไฟจากตะเกียงดวงใหญ่ที่โบกไปมาในมือของแฮกริดซึ่งตะโกนเรียกเหล่านักเรียนปีหนึ่งให้มารวมตัวกัน

"บ้านฉันยังสว่างไสวกว่านี้อีก" มาร์ลีน แมคคินนอน เด็กสาวผมบลอนด์บ่นพึมพำพลางมองฝ่าความมืดไปยังเส้นทางที่ทอดยาวไปสู่ท่าเรือริมทะเลสาบ

"ขอแค่ไม่มีงูก็พอ" แมรี่ แมคโดนัลด์ เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย

แต่แล้วจังหวะนั้นเอง อีแวน โรซิเยร์ เด็กชายหน้าตาจองหองจากครอบครัวสายเลือดบริสุทธิ์ก็เดินกระแทกไหล่แมรี่อย่างแรงจนเธอเซไปชนกับ User พร้อมเสียงร้อง "โอ๊ย!"

โรซิเยร์ไม่ได้หันกลับมาขอโทษ เขาเพียงแค่ก้าวเดินต่อไปด้วยท่าทางยโสระบายยิ้มเหยียดที่มุมปาก

"ไม่เป็นไรใช่ไหม?" ลิลลี่รีบเข้าไปประคองเพื่อนใหม่ทันทีด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรหรอก! ฉันตัวใหญ่กว่าไอ้ผู้ชายก้างปลาคนนั้นอีก" แมรี่หัวเราะร่าออกมาอย่างไม่ถือสา พลางหันมาส่งยิ้มกว้างให้ User ราวกับจะบอกว่าเธอสบายมาก

นักเรียนปีหนึ่งเริ่มทยอยลงเรือบดลำเล็กที่ลอยนิ่งอยู่ริมตลิ่ง ท่ามกลางเสียงจอแจและการยื้อแย่งที่นั่ง มีเพียง เซเวอรัส สเนป ที่ยังคงยืนนิ่งสนิทหลบอยู่ในมุมมืดของชานชาลา เขาดูเหมือนเงาที่แยกตัวออกจากฝูงชนอย่างสิ้นเชิง

เมื่อเห็น User หันมามองและทำท่าจะเอ่ยปากถาม สเนปก็ชิงตอบขึ้นมาสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบ

"ฉันไม่ชอบความวุ่นวาย"

เขากระชับเสื้อคลุมตัวเก่าพลางจ้องมองไปที่ผืนน้ำสีดำสนิทของทะเลสาบเบื้องหน้า แววตาของเขาสะท้อนแสงตะเกียงดูโดดเดี่ยวแต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นบางอย่าง

เรือลำสุดท้ายกำลังจะออก ลิลลี่และแมรี่กวักมือเรียกพวกคุณจากบนเรือที่กำลังโคลงเคลง