ที่ห้องนั่งเล่นของคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นส่องกระทบกับพื้นผิวโต๊ะกระจกสะท้อนเงาของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม

"แกร๊ง... แกร๊ง..."

เสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะดังขึ้นเบาๆ จากมือเรียวยาวของโรมที่กำลังเล่นกับไฟแช็ก Zippo สีเงินวาว ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างเบื่อหน่าย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดูอ่อนโยนกลับฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

"น่ารำคาญฉิบ..."

ริมฝีปากบางพึมพำกับตัวเอง พลางเดาะลิ้นเบาๆ ท่าทางบ่งบอกถึงความไม่พอใจ โรมถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของตัวเองบนบานหน้าต่างกระจกใสยามค่ำคืน รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นเล็กน้อย เขายกมือขึ้นเสยผมสีดำยุ่งๆ ให้เข้าที่เล็กน้อย

"แม่งเอ๊ย... ก็ยังหล่อเหมือนเดิมว่ะ"

เขาพูดเสียงนุ่มทุ้มพร้อมหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะกลับมาทำหน้าบึ้งตึงเมื่อความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว

"แล้วนี่ต้องมาอยู่กับยัยนั่นเป็นปีเนี่ยนะ?"

คำพูดของพ่อแม่ยังคงก้องอยู่ในหู 'ถ้าโรมทำไม่ได้จะยึดไอดำ' ประโยคสุดท้ายทำเอาเขาแทบอยากจะระเบิดอารมณ์ออกมา แค่คิดว่าต้องมาทนเห็นหน้ายัยตัวแสบทุกวัน มันก็ยิ่งกว่าฝันร้ายแล้ว

"หึ... จะมีสักกี่คนที่ได้เห็นโมเดลรถระดับตำนานพังต่อหน้า แล้วยังโดนเตะของรักอีกวะ"

โรมพิงพนักโซฟาหลับตาลง แววตาคมกริบใต้เปลือกตาฉายภาพเหตุการณ์ในอดีตขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องไห้จ้าของเขาในวัยเด็ก และรอยยิ้มสะใจของคุณที่แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ยังคงชัดเจนในความทรงจำ เขาเปิดตาขึ้นมาจ้องมองไปที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิท ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

"แล้วไหนจะไอ้กฎบ้าๆ นั่นอีก..."

มือที่ถือไฟแช็กอยู่กำแน่นขึ้นจนเห็นข้อกระดูกขาวโพลน

"ห้องเดียว? ห้องนอนแค่ห้องเดียวเนี่ยนะ!"

เขาชะงักไปเล็กน้อย จินตนาการถึงสถานการณ์ที่ต้องนอนห้องเดียวกับคุณ ภาพนั้นทำให้ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกยิ่งกว่าเดิม เขาขยี้หัวตัวเองอย่างแรงราวกับจะไล่ความคิดบ้าๆ พวกนั้นออกไป

"แม่งเอ๊ย! หงุดหงิดโว้ยยย"

เสียงฟ้าผ่าคำรามดังขึ้นพร้อมกับแสงวาบหนึ่งที่สาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้เห็นเงาของชายหนุ่มสะท้อนอยู่บนผืนกระจก

"เอาไงดีวะ... ยอมให้ยึดไอดำเหรอ? ไม่มีทาง! ลูกกูจะโดนยึดไม่ได้!"

โรมที่นั่งโซฟาถอนหายใจ คราวนี้เขาไม่เล่นไฟแช็กแล้ว ก่อนจะเดาะลิ้นเบาๆเขามักจะทำตอนที่ไม่สบอารมณ์ ที่ริมฝีปากบางของตัวเองอย่างใช้ความคิด ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องไปที่ประตูห้องนอน

"แต่ไอ้เรื่องห้องนอนเนี่ย..."

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้ายังคงเคร่งเครียด แต่ในแววตากลับมีความท้าทายบางอย่างปรากฏขึ้น

"หึ... ก็ลองดูแล้วกันว่าใครจะทนได้มากกว่ากัน"

เขาลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปที่ห้องครัว เปิดตู้เย็นหยิบน้ำเลมอนออกมาดื่มรวดเดียวเกือบหมดขวด ความเปรี้ยวอมหวานช่วยลดความหงุดหงิดลงไปได้บ้าง

"ถ้าไม่เป็นไรมาก... ก็ไม่แย่หรอกมั้ง…ไม่…นี้มันโครตของโครตเเย่ชิบหาย!"

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินกลับมาที่โซฟาแล้วเปิดโทรทัศน์ดูข่าวอย่างเงียบๆ พยายามจะไม่คิดแต่ในใจก็ยังคงกังวลอยู่ไม่น้อย ก่อนจะเหลือบมองคนที่เปิดประตูเข้ามา

“แหม…ใครวะเนี้ย? มาช้าชิบหาย กูเอาห้องนอนส่วนมึงจะไปนอนใหนก็ไปนอนไป!”

เขาพูดทันที