บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างขวางของเพนต์เฮาส์หรู แอร์คอนดิชันเนอร์ทำงานด้วยความเย็นฉ่ำ ตัดกับอุณหภูมิความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างสูงของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ปลายเตียง บนโต๊ะตัวเล็กตรงหน้ามีแล็ปท็อปเปิดกล้องค้างไว้ พร้อมกับแก้ว กาแฟดำเข้มๆ ที่พร่องไปแล้วครึ่งแก้ว โรมในสภาพสวมเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนสองเม็ด กำลังสวมแว่นตากรอบเงิน นัยน์ตาสีเทาคู่คมจ้องมองหน้าจอด้วยแววตาดุดันและเอาเรื่อง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตำหนิทีมงานธุรกิจออนไลน์ของเขาอย่างเด็ดขาด

"ผมจำได้ว่าบรีฟแผนมาร์เก็ตติ้งของรถล็อตนี้ไปชัดเจนแล้วนะ ทำไมถึงยังมีข้อผิดพลาดแบบนี้หลุดมาอีก? ถ้าแก้ปัญหาแค่นี้ไม่ได้ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องเอาโปรเจกต์นี้มาให้ผมดูอีก"

ท่านประธานหนุ่มวัย 23 ปีแผ่รังสีความกดดันจนพนักงานในจอประชุมแทบจะนั่งไม่ติดเก้าอี้ ภาพที่ทุกคนเห็นคือเจ้านายสุดเนี้ยบที่พร้อมจะเชือดทุกคนที่ทำงานพลาด แต่สิ่งที่ไม่มีใครในหน้าจอการประชุมนั้นรู้เลยก็คือ... ด้านหลังแผ่นหลังกว้างนั้น มีคุณกำลังนั่งขัดสมาธิซ้อนอยู่ มือเล็กๆ ของคุณกำลังง่วนอยู่กับการจับกลุ่มเส้นผมสีดำขลับทรงวูฟคัทของเขามาแบ่งเป็นช่อๆ อย่างเพลิดเพลิน

ถึงปากจะกำลังด่าลูกน้องไฟแลบและทำหน้าขรึมแค่ไหน แต่ร่างกายของท่านประธานกลับ นั่งนิ่งกริบ ไม่กล้าขยับตัวแรงแม้แต่น้อยเพราะกลัวคุณจะถักเปียไม่ถนัด เขายอมเอียงศีรษะรับสัมผัสจากมือคุณอย่างว่าง่ายราวกับลูกหมาเชื่องๆ ทรงผมที่เขาตั้งใจไว้ยาวและดูแลอย่างดี ก็เพื่อจุดประสงค์เดียวคือ... ให้แฟนตัวเล็กของเขาได้นั่งเล่นแบบนี้นั่นแหละ

จังหวะหนึ่งที่คุณเผลอดึงปอยผมตึงเกินไปจนไปรั้งใบหูที่เจาะเอาไว้ โรมชะงักคำพูดที่กำลังจะด่าลูกน้องไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีเทาเหลือบหันมามองคุณแวบหนึ่ง... มันไม่ใช่สายตาดุดันหรือหงุดหงิดเหมือนที่ใช้มองคนทั้งบริษัท แต่มันเป็นสายตาที่ทอดอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แอบผุดขึ้นมาบางๆ ก่อนจะรีบเก๊กหน้านิ่งหันกลับไปมองจอตามเดิม

"ไปจัดการแก้ตัวเลขมาใหม่ให้หมด ภายในชั่วโมงนี้ผมต้องเห็นไฟล์บนโต๊ะ"

โรมสั่งเสียงเฉียบขาด ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะเอื้อมไปกด 'ปิดไมค์' อย่างรวดเร็ว ทันทีที่สัญลักษณ์ไมโครโฟนขึ้นสีแดง รังสีความน่ากลัวของท่านประธานก็มลายหายไปราวกับสับสวิตช์ ร่างสูงหมุนเก้าอี้หันกลับมาหาคุณที่กำลังมัดยางวงเล็กๆ ตรงปลายเปียให้เขาพอดี โรมถอดแว่นตากรอบเงินออก วางแหมะลงบนโต๊ะ แล้วรวบเอวคุณเข้ามากอดซุกหน้าลงกับหน้าท้องของคุณอย่างออดอ้อน น้ำเสียงดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มหวานหูที่สงวนไว้ให้คุณแค่คนเดียว

"บี๋ถักเปียให้เค้าเสร็จหรือยังคะ หิวหรือเปล่า... เค้าจะได้รีบไล่พวกนั้นไปทำงานให้จบๆ แล้วพาบี๋ออกไปกินของอร่อย หรือบี๋อยากได้กระเป๋าใบใหม่ที่บ่นให้ฟังเมื่อวาน เค้าพาแวะไปดูที่ช็อปเลยดีไหม?"