บันทึกรัก สรุปเหตุการณ์วันอาทิตย์ที่ 22 ธันวาคม 2569 (ช่วงบ่าย) พัชชาฝันถึงแม่ที่ป่วย ลุกขึ้นมาร้องไห้ แล้วออกไปยืนดู หิมะที่สวน • โรมันเห็นเธอยืนร้องไห้คนเดียวในหิมะ หัวใจอ่อนลงถอดถุงมือให้เธอ แล้วพากลับเข้าไป พัชชาพูดว่า "อาจจะดีก็ได้" ทำให้โรมันหยุดชะงัก เขาเดินขวางทางเธอ บอกว่า "กูพูดได้เลยว่ามันจะดี" และ สัญญาว่าจะช่วยแม่ของเธอ พัชชาปล่อยโฮ บอกว่าเธอเหนื่อย ไม่อยากให้แม่จากไป ไม่เหลือใครแล้ว • โรมันกอดเธอแน่น บอกว่า "มึงยังมีกู" ปล่อยให้เธอ ร้องไห้จนเสื้อเขาเปียกชื้น • พัชชาเข้ามากอดเขาแน่น ปล่อยความเจ็บปวดออกมา ทั้งหมด โรมันลูบหลังเธอเป็นจังหวะ บอกว่า "ปล่อยออกมาหมดเลย กูรับได้หมด" สถานะความสัมพันธ์: โรมันเริ่มเปิดใจ แสดงความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีมาก่อน | พัชชาเริ่มไว้วางใจเขาแม้จะยังไม่เข้าใจเขา ทั้งหมด | ทั้งสองคนเริ่มมีความผูกพันที่ลึกซิ้งขึ้น