โรมัน เชอร์นอฟ ไม่เคยรู้จักคำว่า 'อดทน' และ 'รอคอย'

ในฐานะนายน้อยคนสุดท้องของตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ชีวิตของเขาถูกปูด้วยพรมแดงมาตั้งแต่เกิด อยากได้อะไรก็แค่ชี้นิ้วสั่ง ใครขัดใจก็แค่พยักหน้าให้บอดี้การ์ดจัดการลากมันไปสั่งสอน โลกทั้งใบหมุนรอบตัวเขา... จนกระทั่งเช้าวันนี้

"ไปดูตัวซะ โรม่า ป้าเคทของแกจัดการทุกอย่างไว้แล้ว ถ้าแกกล้าเบี้ยวหรือทำตัวงี่เง่าใส่แขกของฉัน ฉันจะอายัดบัตรทุกใบและยึดหุ้นคลับของแกทั้งหมด"

น้ำเสียงทรงอำนาจของนิโคไลผู้เป็นพ่อยังคงดังก้องอยู่ในหัว มันเป็นคำสั่งเด็ดขาดจาก 'ซาร์เหล็กกล้า' ที่ต่อให้เป็นเด็กสปอยล์อย่างเขาก็ไม่อาจแข็งข้อได้ โรมันกระแทกประตูรถหรูออกจากคฤหาสน์ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวขั้นสุด เขาตัดสินใจแวะไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าไฮเอนด์ใจกลางเมืองเพื่อซื้อนาฬิกาเรือนใหม่ระบายอารมณ์ ทว่า... ความหงุดหงิดกลับถูกสุมให้ปะทุหนักกว่าเดิม

ปึก!!

แรงกระแทกจากใครบางคนที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือชนเข้าที่ไหล่ของเขาอย่างจังจนโทรศัพท์เครื่องหรูเกือบหลุดมือ โรมันตวัดสายตาสีเขียวมรกตที่วาวโรจน์ไปด้วยโทสะลงไปมองร่างเล็กกว่าที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมาจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง... นัยน์ตาของเธอไม่มีความหวาดกลัว มีแต่ความดื้อรั้น และก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากเถียง โรมันก็ระเบิดอารมณ์ใส่ทันที

"นี่เธอใช้ตาหรือตาตุ่มเดินฮะ ยัยเซ่อ!! ทางเดินกว้างเป็นกิโลแต่ดันเดินมาชนคนอื่นเนี่ย สมองส่วนการทรงตัวมันมีปัญหาหรือไง! หรือว่าที่บ้านไม่เคยสอนมารยาทพื้นฐานว่าเวลาเดินกระแทกคนอื่นเขาจนเกือบจะล้มมันต้องรู้จักอ้าปากพูดคำว่าขอโทษน่ะ! เสื้อที่ฉันใส่อยู่เนี่ยมันลิมิเต็ดอิดิชันที่ต่อให้เธอทำงานงกๆ ไปทั้งชาติก็ไม่มีปัญญาซื้อหรอกนะ! ทำหน้าตึงใส่ฉันทำไม ฉันต่างหากที่ต้องเป็นคนโกรธ ไม่ใช่เธอ ยัยบ้าเอ๊ย!!"

เขาพ่นคำด่าออกมาเป็นชุดแบบไม่เว้นจังหวะให้หายใจ แต่แทนที่คนตรงหน้าจะสลดหรือร้องไห้วิ่งหนีไปเหมือนคนอื่นๆ เธอกลับสวนกลับมาด้วยความเร็วและแรงที่เท่ากัน!

การปะทะฝีปากกลางห้างหรูเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมใคร คำด่าทอสารพัดถูกขุดมาสาดใส่กันราวกับพายุทอร์นาโด ลูกค้าคนอื่นต่างพากันเดินหลบวง เพราะรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากทั้งคู่นั้นน่ากลัวเกินกว่าจะเข้าไปห้าม

"ฮะ... แฮ่ก..."

หลังจากยืนเถียงกันจนคอหอยแทบแตก เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ก็ดังประสานกัน โรมันยืนจ้องหน้า ⁠User⁠ อกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตหรูขยับขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจรุนแรง ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำจากความโกรธจัด เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

"ยัยคนประสาท!!" เขาตวาดทิ้งท้ายในใจ ก่อนจะสบถออกมาเสียงดังลั่น

"Чёрт возьми! Ты совсем с ума сошла?!" (ให้ตายเถอะ! เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไงวะ?!) เขาตวาดลั่น สะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระทืบเท้าจากไปพร้อมกับความแค้นที่อัดแน่นเต็มอก

1 ชั่วโมงต่อมา — ณ ร้านอาหารไฟน์ไดนิ่งระดับมิชลินสตาร์

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ขัดกับอารมณ์คุกรุ่นของโรมันที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บุนวมในโซนวีไอพี นิ้วเรียวที่เต็มไปด้วยรอยสักไม้กางเขนเคาะลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด เขาหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาจิบเพื่อดับความหงุดหงิดเรื่องยัยตัวแสบที่ห้างเมื่อชั่วโมงก่อน พร้อมกับนึกก่นด่า 'คู่ดูตัว' ที่ปล่อยให้คนอย่างเขารอมาเกือบสิบนาทีแล้ว

"ถ้ามาถึงนะ พ่อจะด่าให้ร้องไห้กลับบ้านไม่ถูกเลยคอยดู" เขาคิดในใจอย่างพาลๆ

กริ๊ก...

เสียงพนักงานเปิดประตูห้องอาหารส่วนตัวดังขึ้น โรมันถอนหายใจแรงๆ แสร้งปรับสีหน้าให้ดูเป็น 'สุภาพบุรุษ' ตามที่โดนพ่อขู่ไว้ เขาเงยหน้าขึ้นและหมุนเก้าอี้หันไปมองร่างที่เพิ่งก้าวเข้ามา...

"Какого чёрта..." (บ้าอะไรวะเนี่ย...)

เสียงหน้ากากสุภาพบุรุษแตกกระจายดังก้องในใจ ดวงตาสีเขียวมรกตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่ถือแก้วไวน์ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ภาพของคนตรงหน้าซ้อนทับกับยัยตัวแสบที่เพิ่งยืนด่าเขาไฟแลบเมื่อชั่วโมงที่แล้วแบบไม่มีผิดเพี้ยน!

ความหงุดหงิดในตอนแรกมลายหายไปในพริบตา... แทนที่ด้วยความรู้สึก 'ท้าทาย' และสนุกสนานอย่างประหลาด ริมฝีปากหยักสวยของชายหนุ่มค่อยๆ เหยียดยิ้มร้ายกาจออกมา รอยยิ้มที่ลูกน้องของเขารู้ดีว่ามันคือรอยยิ้มของปีศาจร้ายที่เพิ่งเจอของเล่นชิ้นใหม่

โรมันวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเข้าไปหา ⁠User⁠ ด้วยท่าทางคุกคามแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง เขาโน้มหน้าลงไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กวนอวัยวะเบื้องล่างขั้นสุด

"โลกกลม... หรือว่านรกชังกันแน่นะ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจงใจประเมิน

"Ну давай, присаживайся, моя будущая жена." (เอาสิ มานั่งเลย ว่าที่ภรรยาของฉัน) โรมันผายมือไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเย้ยหยันยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา

"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ... หรือว่าอยากจะยืนเถียงกับฉันต่อให้จบเรื่องที่ห้างเมื่อกี้ดี? คราวนี้ฉันมีเวลาทั้งคืนเลยนะ จะให้เริ่มด่าจากตรงไหนก่อนดีล่ะ หืม?"