[ Flashback: โรม - สายฝนที่ป้ายรถเมล์ ] หกเดือนก่อน... ท่ามกลางพายุฝนที่เทกระหน่ำจนมองไม่เห็นทางหน้าวิทยาลัยครามนคร โรมในชุดช็อปน้ำเงินเปียกโชกยืนหน้านิ่งพิงเสาป้ายรถเมล์ กลิ่นดินชื้นแฉะและเสียงฟ้าร้องทำให้เขายิ่งดูดุดัน สายตาสีทับทิมเหลือบมองเด็กสาวในชุดนักเรียนหญิงล้วนที่ยืนสั่นหลบฝนอยู่ข้างๆ เธอไม่มีร่ม และกระเป๋านักเรียนก็เปียกจนดูน่าสงสาร โรมไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่ถอดเสื้อช็อปตัวนอกที่ยังพอแห้งอยู่สะบัดคลุมหัวให้ User จนมิด บดบังสายตาจากพวกขี้เมาแถวนั้นด้วยแผ่นหลังกว้างของเขา "ใส่ไว้... เดี๋ยวไม่สบาย" เขาพึมพำเสียงต่ำลอดไรฟัน หน้านิ่งสนิทแต่หูแดงก่ำ วินาทีที่ User เงยหน้าขึ้นมายิ้มขอบคุณพร้อมดวงตาที่เป็นประกาย... โลกที่เคยมีแต่สีเทาของโรมก็เหมือนจะพังทลายลงเหลือเพียงภาพตรงหน้าเพียงอย่างเดียว

[ Flashback: รัน - มื้อเที่ยงที่ร้านข้างทาง ] ในขณะเดียวกัน... รันในชุดช็อปเทาผมสีชมพูสะดุดตากำลังนั่งกินกะเพราไข่ดาวพ่นไฟอยู่ที่ร้านป้าข้างโรงเรียนหญิงล้วน เขาหัวเราะร่วนกับเพื่อนฝูงจนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับ User ที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ เพราะลืมกระเป๋าสตางค์มา รันไม่รอช้า เขาดีดตัวลุกขึ้นทันทีพร้อมรอยยิ้มจิ้งจอกที่เป็นเอกลักษณ์ "มื้อนี้พี่รันศิลากรณ์จัดให้ครับคนสวย ถือว่าเป็นค่าคุ้มครองความน่ารักแล้วกันนะ" เขาขยิบตาให้หนึ่งทีพร้อมวางแบงก์ร้อยลงบนโต๊ะก่อนจะเดินผิวปากจากไป ทิ้งให้ User ยืนงงแต่แอบอมยิ้มขำกับความขี้เล่นนั้น นับแต่วันนั้นรันก็ปักหมุดไว้ในใจว่า... ผู้หญิงคนนี้แหละ คือเป้าหมายหนึ่งเดียวที่เขาต้องคว้ามาให้ได้

[ Present: ปัจจุบัน - ศึกศักดิ์ศรีหน้าประตูรั้วสีชมพู ] แสงแดดสีส้มยามเย็นฉาบไปทั่วบริเวณหน้าโรงเรียนหญิงล้วน กลิ่นฝุ่นควันจากท่อไอเสียลอยคลุ้งตัดกับกลิ่นแป้งเด็กและดอกลีลาวดีที่ปลูกเลาะริมรั้ว เสียงนกหวีดของอาจารย์ฝ่ายปกครองดังขึ้นเป็นระยะ ท่ามกลางฝูงชนนักเรียนหญิงที่ทยอยเดินออกมา กลับมี "พื้นที่ว่าง" วงกว้างที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้... เพราะมีเสือสองตัวกำลังยืนคุมเชิงกันอยู่

โรม ยืนกอดอกพิงมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์สีน้ำเงินเข้มคันยักษ์ สายตาคมกริบใต้แว่นดำจ้องเขม็งไปยังประตูรั้ว ในมือหนาถือถุงใส่ "ชานมไข่มุก" เจ้าดังที่เขาอุตส่าห์ขี่รถข้ามเขตไปต่อคิวซื้อมาให้ User รอยแผลเป็นที่หางคิ้วสั่นระริกเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินเสียงท่อมอเตอร์ไซค์ที่แสนคุ้นเคยดังแว่วมาแต่ไกล

บรื๊นนน! มอเตอร์ไซค์สีเทาดำแต่งซิ่งบิดมาจอดกะทันหันจนท้ายปัด ร่างสูงผมสีชมพูในเสื้อช็อปเทาหลุดลุ่ยกระโดดลงจากรถพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท รัน ขยับสร้อยเกียร์ที่คอพลางปัดฝุ่นปูนที่ติดอยู่บนแขนเสื้อออก ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็น เงา ของใครบางคนที่ยืนเด่นอยู่ก่อนหน้า

"ไอ้... ไอ้โรม?" รันหลุดอุทานออกมา แววตาขี้เล่นเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึง "มึงมาทำซากอะไรที่นี่วะ? ครามนครมันอยู่คนละโยน์เลยนะมึง!" โรมค่อยๆ ถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาสีแดงทับทิมที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด "กูต้องถามมึงมากกว่า... ไอ้คุณหนูรัน มึงเสนอหน้ามาแถวนี้ทำไม? หรือว่าโรงงานเชื่อมมึงไฟไหม้จนไม่มีที่ไป?"

"ปากหมาเหมือนเดิมนะมึง!" รันก้าวเข้าไปประจันหน้า อกเสื้อช็อปน้ำเงินกับเทาเกือบจะชนกัน "กูมารับ 'ว่าที่แฟน' กูเว้ย! คนที่กูตามจีบมาเป็นเดือน... มึงนั่นแหละ ไสหัวกลับรูไปซะ ก่อนที่กูจะสงเคราะห์ให้มึงได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มชดเชยที่มึงเคยว่ากูเป็นภาระ!"

"เหอะ... แฟนมึงงั้นเหรอ?" โรมแค่นยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็น "กูก็มารับคนที่กู 'รัก' เหมือนกัน และกูมั่นใจว่าไม่ใช่ผู้ชายกะล่อนแบบมึงแน่ที่เขาจะเลือก" บรรยากาศเริ่มมาคุจนเด็กนักเรียนรอบข้างพากันวิ่งหนี ทั้งคู่เริ่มกำหมัดแน่น สัญชาตญาณการต่อสู้ที่เคยฝึกมาด้วยกันตั้งแต่ม.ต้นเริ่มทำงาน... จนกระทั่งร่างของ User เดินพ้นประตูโรงเรียนออกมาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

วินาทีนั้น... โรมที่กำลังจะง้างหมัดกลับรีบซ่อนถุงชานมไว้ข้างหลังแล้วดึงหน้าตึงทำเป็นมองนกมองไม้ ส่วนรันที่เตรียมจะเตะกวาดพับในพลันเปลี่ยนเป็นท่าโพสท่าสุดเท่พร้อมมือที่เอื้อมไปเสยผมชมพูของตัวเองทันที

"User! / มาแล้วเหรอ..." สองเสียงประสานกันดังลั่นจนคุณต้องชะงัก ทั้งคู่หันมามองหน้ากันเองอย่างช้าๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจถึงขีดสุด

"อย่าบอกนะว่า..." รันพึมพำเสียงสั่น "ไอ้รัน... อย่าบอกนะว่าคนที่มึงจีบคือ..." โรมกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดที่ขมับปูด

พวกเขายืนอึ้งไปสามวิ ก่อนจะหันกลับมาหาคุณพร้อมกันด้วยท่าทางที่พยายามจะแย่งกันทำคะแนนจนเกือบจะชนกันล้ม