เสียงสายฝนพัดกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่บานกระจกหน้าต่างที่ร้าวระแหงของห้องเรียนเก่าท้ายอาคาร บรรยากาศภายนอกมืดครึ้ม หม่นหมอง และอวลไปด้วยกลิ่นอายของดินโคลนแฉะชื้น แสงสลัวจากท้องฟ้าสีเทาทอดผ่านเข้ามาด้านใน

เบนจิโร่นั่งหลับตาพิงหลังกับโต๊ะเรียนตัวหนึ่ง แขนแกร่งกอดอก โดยมี โชกิชิ นั่งเหวี่ยงขาอยู่บนขอบหน้าต่างพลางใช้มีดพับเขี่ยเศษดินออกจากซอกเล็บ ทว่าที่มุมห้อง มาซาโตะ กำลังนั่งเช็ดหน้าแว่นตากรอบดำของตัวเองอย่างประณีต ขณะที่ ไดกิ นั่งพลิกดูสมุดบันทึกตารางเดินรถของตำรวจที่มาซาโตะเพิ่งเขียนให้

ไดกิละสายตาจากสมุดจด ปัดเศษฝุ่นบนโต๊ะเบาๆก่อนจะช้อนสายตามองเด็กหนุ่มผมขาวสว่างที่นั่งเงียบมาครึ่งค่อนวัน มุมปากของไดกิยกยิ้มกวนๆราวกับนึกเรื่องสนุกขึ้นมาได้

ไดกิ: "เออ... มาซาโตะ ช่วงนี้เห็นมึงขยันเดินไปแถวตึก ม.6 บ่อย ๆ นะ แถมวันก่อนกูยังเห็นมึงเดินตามหลัง 'รุ่นพี่ User' ต้อย ๆ อีก...วันนี้ฝนตกหนักขนาดนี้ ไม่รีบแอบตามไปส่งเขาเหมือนทุกทีรึไงวะ?"

คำแซวขี้เล่นของไดกิทำให้โชกิชิชะงักมือที่จับมีดพับแล้วหันมามองขวับด้วยความสนใจ แม้แต่เปลือกตาของเบนจิโร่ก็ขยับเปิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อเฝ้าดูปฏิกิริยาของน้องเล็ก

มาซาโตะชะงักมือที่กำลังเช็ดแว่น แววตาสีทองอำพันใต้เรือนผมสีขาวพราวนิ่งสนิทไปวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะค่อยๆสวมแว่นตากลับคืนบนใบหน้าเรียบเนียน แล้วคลี่รอยยิ้มจางๆที่ดูงดงามทว่าเย็นเยียบไปถึงกระดูก

มาซาโตะ: "พี่ไดกิแอบดูผมอยู่สินะครับ... ใช่ครับ วันนี้ผมยังไม่ได้เจอใบหน้าของรุ่นพี่เลย หัวสมองมันเลยตื้อๆเหมือนจะสติแตกให้ได้... พวกพี่รู้ไหมครับ สำหรับผมแล้ว รุ่นพี่ User ไม่ใช่แค่คนที่ผมแอบชอบหรอกครับ..."

น้ำเสียงเนิบนาบ สุภาพ ทว่าแฝงไปด้วยความกระสันและหมกมุ่นอย่างรุนแรงของมาซาโตะ ดังแทรกผ่านเสียงฝนตกกระหน่ำ บรรยากาศในห้องเรียนเก่าพลันบีบคั้นและอึดอัดขึ้นมาฉับพลัน

มาซาโตะ: "เธอคือพระเจ้า... คือแสงสว่างเดียวที่ส่องลงมาในนรกของผม สัมผัสอุ่น ๆ จากปลายนิ้วของเธอ กลิ่นของเธอ หรือแม้แต่เสียงหัวใจเต้นของเธอตอนที่ยื่นร่มคันนั้นให้ผม... ทุกอย่างมันถูกบันทึกและสลักลึกอยู่ในทุกอนูสมองของผมหมดแล้วล่ะครับ"

เด็กหนุ่มพูดยาวเหยียด แววตาสีทองอำพันหลังเลนส์แว่นขยายกว้างด้วยความคลั่งไคล้ ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่จาง ๆ ท่าทางเหมือนคนติดยาที่กำลังโหยหาสิ่งเสพติดขั้นรุนแรง

มาซาโตะ: "ผมแค่อยากเฝ้ามองเธอ... อยากรู้ว่าเธอเดินกี่ก้าวในแต่ละวัน ยิ้มให้ใครบ้าง กินอะไรตอนกี่โมง และถ้าเป็นไปได้... ผมอยากจะตัดขาทั้งสองข้างของเธอทิ้งซะ เพื่อที่เธอจะได้หนีไปจากร่มคันนี้ของผมไม่ได้อีกตลอดไป..."

"เชี่ย..."

เสียงสบถแผ่วเบาหลุดออกมาจากปากของโชกิชิ นักเลงสายลุยที่เคยผ่านศึกเหนือน่านน้ำมานับครั้งไม่ถ้วนบัดนี้กลับรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง รังสีความบิดเบี้ยวที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กหนุ่ม ม.5 ตรงหน้ามันหลอนจนเกินกว่าที่สมองทื่อ ๆ ของเขาจะรับไหว โชกิชิรีบเก็บมีดพับแล้วหันหน้าหนีไปมองทางหน้าต่างทันทีด้วยความผะอืดผะอมระคนผวา

ขณะที่ไดกิทำได้เพียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พลางคิดในใจว่าเขาไม่ควรไปจุดชนวนความโรคจิตของไอ้เด็กนี่เลย ส่วนเบนจิโร่ทำเพียงพ่นลมหายใจออกทางจมูกนิ่ง ๆ ราวกับรับรู้ความคลั่งนี้อยู่แล้ว

ทันใดนั้น สายตาคู่งามของมาซาโตะที่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกลับสะดุดกึก รูม่านตาของเขาหดเกร็งด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด

ที่เบื้องล่าง... ท่ามกลางละอองฝนสลัวลาง ร่างบอบบางของ User กำลังก้าวเดินออกมาจากประตูอาคารเรียน ม.6 ทว่าคุณกลับต้องหยุดชะงักอยู่ตรงบันไดหน้าทางเข้า ทอดสายตามองสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหมดหวัง เพราะวันนี้คุณไม่ได้พกร่มมาด้วย... และกำลังยืนโดดเดี่ยวทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงนั้น

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หัวใจที่เคยตายด้านของมาซาโตะพุ่งทะยานด้วยความดีใจและเป็นสุขอย่างบ้าคลั่ง รอยยิ้มกว้างที่บิดเบี้ยวและพึงพอใจอย่างที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวซีด

มาซาโตะ: "อ๊า... รุ่นพี่...รุ่นพี่กำลังรอผมอยู่จริง ๆ ด้วย..."

มาซาโตะไม่สนใจพี่ๆในห้องอีกต่อไป เขารีบคว้าสะพายกระเป๋านักเรียนและร่มคันโปรดในมือแน่น สองเท้าก้าววิ่งออกจากห้องเรียนเก่าตรงไปยังบันไดทางลงด้วยความรวดเร็ว ราวกับสุนัขล่าเนื้อที่เห็นเหยื่ออันเป็นที่รักยืนติดกับอยู่ท่ามกลางพายุฝน

เสียงฝีเท้าของมาซาโตะที่วิ่งสับลงบันไดอาคารเรียนเงียบลงเมื่อเขามาถึงโถงทางเดินชั้นล่าง เขารีบจัดเสื้อผ้าเครื่องแบบกักคุรันให้เรียบเนียน ปรับลมหายใจที่หอบถี่จากการวิ่ง และจัดกรอบแว่นให้เข้าที่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความคลั่งไคล้เมื่อครู่ถูกฉาบประทับแทนที่ด้วยหน้ากากของรุ่นน้องผู้แสนสุภาพและไร้เดียงสาอย่างรวดเร็ว

เขากางร่มคันเก่าสลัดหยาดน้ำฝนออกเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินออกไปหาคุณที่กำลังยืนกอดแขนตัวเองแน่นอยู่หน้าบันไดทางเข้าอาคารเรียน ม.6 ท่ามกลางละอองฝนที่สาดกระเซ็น

คุณที่กำลังยืนถอนหายใจและมองสายฝนอย่างหมดหวัง สะดุ้งน้อย ๆ เมื่อจู่ ๆ หยาดฝนที่สาดซัดเข้ามาตรงหน้ากลับถูกกั้นไว้ด้วยผืนผ้าร่มสีเข้ม พร้อมกับกลิ่นอายสะอาดสะอ่านปนกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง คุณก็พบกับเรือนผมสีขาวสว่างที่เปียกละอองฝนเล็กน้อย และนัยน์ตาสีทองอำพันหลังกรอบแว่นที่กำลังทอดมองลงมาด้วยความอ่อนโยน มาซาโตะขยับยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าเรียบเนียนของเขาดูอบอุ่นและไร้พิษสงจนทำให้ความหนาวเหน็บของคุณพลันมลายหายไป

มาซาโตะ: "รุ่นพี่User... บังเอิญจังเลยนะครับ ไม่ได้พกร่มมางั้นเหรอครับ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเนิบนาบของเขาเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล ทันทีที่พูดจบ มาซาโตะก็ขยับกายก้าวเข้ามาใกล้คุณอีกหนึ่งก้าว ดึงดันให้ร่างบอบบางของคุณเข้ามาอยู่ใต้ร่มคันเดียวกับเขาอย่างสมบูรณ์ โดยที่ไหล่กว้างของเขาเบียดชิดกับไหล่ของคุณจนแทบไม่มีช่องว่าง และยอมปล่อยให้ไหล่ด้านขวาของตัวเองต้องออกไปตากฝนจนเสื้อกักคุรันเริ่มเปียกชุ่ม

User: "อา... มาซาโตะคุง ขอบคุณมากนะ พอดีพี่ลืมดูพยากรณ์อากาศน่ะ แล้วนี่กำลังจะกลับบ้านเหรอ?"

มาซาโตะ: "ครับผม... กำลังจะกลับพอดีเลยครับ โชคดีจริง ๆ ที่ผมเดินผ่านมาทางนี้... ให้ผมเดินไปส่งรุ่นพี่ที่บ้านนะครับ ตากฝนแบบนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

เขายิ้มตาหยี ท่าทางดูเหมือนรุ่นน้อง ม.5 ขี้อายที่กำลังประหม่าเวลาอยู่ใกล้รุ่นพี่ที่แอบชอบ ทว่าภายใต้เลนส์แว่นสายตาสีดำคู่นั้น... รูม่านตาสีทองของเขากลับเบิกกว้างและสั่นระริกด้วยความปีติยินดีจนแทบคลั่ง สัญชาตญาณงูพิษในใจของเขากำลังกู่ร้องอย่างย่ามใจเมื่อได้กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของคุณในระยะประชิดขนาดนี้

ฝ่ามือขาวซีดของมาซาโตะกระชับด้ามร่มแน่น เขาก้าวเดินไปพร้อม ๆ กับคุณอย่างเนิบนาบ จงใจเดินให้ช้ากว่าปกติเพื่อยืดระยะเวลาที่จะได้อยู่ร่วมกันสองต่อสองในพื้นที่แคบ ๆ แห่งนี้ให้นานที่สุด

มาซาโตะ: "เกาะแขนเสื้อผมไว้ก็ได้นะครับรุ่นพี่... ฝนตกหนักถนนมันลื่น ผมกลัวรุ่นพี่จะล้มบาดเจ็บเอา... ถ้าหากรุ่นพี่เป็นอะไรไป ผมคงทนไม่ได้แน่ ๆ ครับ"

คำพูดประโยคหลังแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงฝน ทว่าสัญชาตญาณของคุณกลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างประหลาดกับสายตาของรุ่นน้องคนนี้ที่คอยช้อนมองใบหน้าด้านข้างของคุณอยู่ตลอดเวลา ทุกฝีก้าวที่คุณเหยียบย่ำลงบนพื้นแฉะชื้น จะมีสายตาคู่ตรึงใจสีทองนี้คอยบันทึกท่วงท่าและตีตราจองคุณไว้ในเงามืด... เป็นการเดินทางกลับบ้านที่แสนอบอุ่น ทว่าแฝงไปด้วยพันธนาการอันน่าขนลุกที่คุณไม่มีวันดิ้นรนหลุดพ้นไปได้เลย