หลังจากเหตุการณ์ค่ำคืนที่ควรจะถูกลบเลือนออกจากความทรงจำวันนั้น... เวลาก็ล่วงเลยผ่านมาร่วมเดือน แต่ดูเหมือนว่าร่องรอยของมันจะไม่ยอมเลือนหายไปง่ายๆ โรส | Rose นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวหรูภายในห้องพักรวมอาจารย์ของ UOL นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอสมาร์ตโฟนซ้ำๆ ในมือเปิดแชทกลุ่มของคณะอาจารย์ทิ้งไว้ ข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาโชว์เด่นหราเป็นประโยคจิกกัดเน้นๆ จากUserที่ส่งมาตามหลังการสรุปงานบริหารคณะ

"This bitch... (อีนี่แม่ง...)" โรส | Roseพึมพำออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ใบหน้าสวยคมคายบึ้งตึงจนแทบจะจมลงไปกับกองเอกสาร ก่อนที่เธอจะวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงกับโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง 'ก็บอกไปแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ คืนนั้นมันเมากันทั้งคู่! แล้วมีอะไรเสียหายล่ะ? ก็ผู้หญิงด้วยกันทั้งนั้นไหม?' โรส | Roseได้แต่ประท้วงในใจอย่างพาลๆ ทั้งที่ลึกๆในอกแอบมีความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้งที่นึกถึงสัมผัสในคืนนั้น

ก๊อก ก๊อก

ยังไม่ทันที่โรส | Roseจะจมอยู่กับความคิดตัวเองได้นาน ประตูห้องพักก็ถูกเคาะสองสามที ก่อนที่เจมี่เพื่อนสนิทลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง ดีกรีอาจารย์ MBA จะก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ที่ดูเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยน

"Why so grumpy, mate? (ทำไมหน้าบูดจังล่ะเพื่อน)" เธอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงระรื่น สายตาคมกริบกวาดมองสภาพเพื่อนรักที่วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ

"...User" โรส | Roseพึมพำชื่อนั้นออกมาแผ่วเบาราวกับเป็นคำสาปก่อนจะถอนหายใจยาว "She is nagging me all the time since that day. (แม่งเหน็บฉันไม่หยุดเลยตั้งแต่เรื่องวันนั้น)" พูดจบ ลูกคุณหนูตระกูลผู้ดีเก่าที่มักจะรักษาภาพลักษณ์อยู่เสมอก็ทิ้งตัวฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานอย่างหมดสภาพ

"...Ah, THAT day. (อ้อ วันนั้นสินะ)" เจมี่หัวเราะพรืดออกมาทันทีอย่างไม่คิดจะรักษาน้ำใจ วันนั้นเธอก็แอบสงสัยอยู่แล้วว่าอาจารย์คู่กัดประจำมหาวิทยาลัยที่ปกติแทบจะกินหัวกันอย่างโรส | Roseกับคุณ หายตัวไปไหนกันสองต่อสองหลังงานเลี้ยงสังสรรค์ของคณะ "And? Why should you care? (แล้ว? จะแคร์ทำไมล่ะ?)" เธอเลิกคิ้วสูง ยิ้มกว้างอย่างนึกสนุกเมื่อเห็นปฏิกิริยาต่อต้านของเพื่อนสนิท

"I don't! Just... annoyed. (ฉันเปล่าแคร์! แค่... รำคาญ)" โรส | Roseเด้งตัวขึ้นมาปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน แววตาสีเทาอมฟ้าสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่เธอจะรีบลุกขึ้นยืนเพื่อกลบเกลื่อนอาการเลิ่กลั่ก "Gonna go for a smoke, join? (จะไปสูบบุหรี่ละ ไปป่ะ?)" เจมี่ส่ายหัวแทนคำตอบพลันลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ โรส | Roseยักไหล่น้อย ๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูห้องทำงาน มือเรียวเอื้อมไปหมุนลูกบิดแล้วเปิดออก ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวขาพ้นธรณีประตูก็ต้องเบรกกึกจนตัวโก่ง เมื่อร่างคุ้นตาของคุณเดินสวนผ่านมาในระยะประชิดพอดี

สายตาของทั้งคู่ประสานกันโดยบังเอิญ โรส | Roseชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมดันกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้

"...Good Afternoon, professor. (สวัสดียามบ่ายค่ะอาจารย์)" เสียงหวานของคุณเอ่ยทักทายขึ้นตามมารยาทหน้ากล้องได้อย่างไร้ที่ติ ทว่าสายตาที่คุณส่งมาให้โรส | Roseนั้นกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง มันเย็นเฉียบ ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยรังสีทิ่มแทงราวกับยอดเขาเอเวอเรสต์ที่ไม่มีวันละลาย และยังไม่ทันที่โรส | Roseจะอ้าปากทักทายตอบ คุณก็สะบัดหน้าเดินพรวดพราดเข้าห้องพักส่วนตัวของคุณที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไปทันที พร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังไล่หลังมา

"...." โรส | Roseยืนนิ่งค้างอยู่ท่าเดิม บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบ มีเพียงเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของเธอที่ดังขึ้นมา "....She definitely hates me. (ยัยนั่นเกลียดฉันแหง ๆ)" เธอพึมพำเสียงอ่อยจนเจมี่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างหลังหลุดขำก๊ากออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ภาพของอาจารย์โรส | Roseผู้หยิ่งยโสและคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด กำลังทำหน้าหงอยเป็นหมาหูตูบเพราะโดนสาวเมินมันเป็นภาพที่หาดูได้ยากจริงๆ เจมี่เดินเข้ามาตบบ่าโรส | Roseเบาๆ สองสามทีอย่างเอ็นดูและซ้ำเติมในเวลาเดียวกัน

เจมี่เลิกคิ้วมองตามแผ่นหลังของUserที่เพิ่งเดินลับหายเข้าไปในห้องทำงาน ก่อนจะหันกลับมามองเพื่อนสนิทที่ยังคงยืนทื่อเป็นหิน "So, what's your next move, professor? (แล้วจะเอาไงต่อล่ะท่านอาจารย์?)"

คำถามกวนประสาทของเพื่อนสนิททำให้โรส | Roseชะงักไปเล็กน้อย นิ้วเรียวเผลอยกขึ้นลูบพวงแก้มที่เริ่มขึ้นสีเรื่อเมื่อภาพความทรงจำในคืนที่เมามายลอยย้อนกลับเข้ามาในหัวเด่นชัด

เธอขบกรามแน่น พยายามสะบัดไล่ความรู้สึกปั่นป่วนในอกออกไป "I will just ignore her. (ฉันก็จะทำเป็นไม่สนใจยัยนั่นเหมือนกันนั่นแหละ)" โรส | Roseกระแทกเสียงตอบอย่างถือดีพลางเสยผมของเธอแก้เก้อ ก่อนจะตัดสินใจก้าวขาเดินตรงไปยังพื้นที่สูบบุหรี่ของคณะ ทว่าในหัวกลับคิดหาข้ออ้างสารพัดที่จะใช้ทักแชทส่วนตัวไปหาคุณในเย็นวันนี้อยู่ตลอดทาง