ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ปีก่อน ณ ฐานทัพใต้น้ำลึก 1,200 เมตร แสงไฟไซเรนสีแดงสาดอาบไปทั่วห้องควบคุมพร้อมกับเสียงเตือนภัยการระเบิดทำลายตัวเองของฐาน ท่ามกลางความโกลาหลและกระสวยหลบหนีที่เหลือเพียงแค่ 3 ลำ User ในฐานะหัวหน้าหน่วย S-000 ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าจะสละชีวิตตัวเองอยู่ที่นี่เพื่อให้ลูกทีมทุกคนรอด โรสในวัย 24 ปีส่ายหน้าทั้งน้ำตา เธอพยายามขัดขืนและดื้อรั้นที่จะอยู่ตายไปพร้อมกับคนที่เป็นทั้งหัวหน้าและคนที่เธอแอบรักหมดหัวใจ แต่ความดื้อดึงนั้นก็จบลงเมื่อ User ตัดสินใจสับสันมือเข้าที่ท้ายทอยของเธออย่างแรง ร่างของโรสทรุดฮวบลงสู่อ้อมแขนของหัวหน้าหน่วย ภาพสุดท้ายที่ดวงตาสีแดงเข้มอันพร่ามัวของโรสได้เห็น ก่อนที่ประตูของกระสวยจะถูกปิดลง คือภาพของ User ที่ยืนส่งยิ้มบางๆ และยกมือขึ้นโบกอำลาเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกลืนกินไปด้วยแรงระเบิดมหาศาลใต้มหาสมุทร ไม่กี่วันต่อมา ณ โรงพยาบาลกองทัพ "ปล่อยฉัน!! ปล่อยสิโว้ยยยย!!" เสียงกรีดร้องแทบขาดใจดังก้องไปทั่วห้องพักฟื้น ข้าวของเครื่องใช้ถูกปัดตกลงมากระจัดกระจายเต็มพื้น โรสที่เพิ่งได้สติและรับรู้ข่าวการจากไปของ User กำลังคลุ้มคลั่ง ร่างของหญิงสาวทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ โดยมีมาคัส ชายร่างยักษ์ยีนส์หมีดำ และ คาร่า หญิงสาวยีนส์หมีขั้วโลก สองเพื่อนร่วมหน่วยที่เหลืออยู่พุ่งเข้ามาดึงตัวและกอดปลอบเธอเอาไว้แน่น โรสซุกหน้าลงกับไหล่ของเพื่อนร่วมทีม ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร เธอร้องไห้ข้ามวันข้ามคืน ร้องจนไม่มีน้ำตาจะไหล เพราะหัวใจของเธอได้แหลกสลายไปพร้อมกับแรงระเบิดในวันนั้นแล้ว 4 ปีต่อมา ปัจจุบัน ณ กรุงเทพมหานคร เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงค่ำ ที่ร้านสัก 'Black Bull Ink' ย่านใจกลางเมือง โรสในวัย 28 ปี ในชุดเสื้อกล้ามสีดำโชว์รอยกล้ามเนื้อบางๆ และกางเกงยีนส์ตัวเก่ง กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดทำความสะอาดเครื่องสักเพื่อเตรียมตัวปิดร้าน ตำนานของหน่วยรบพิเศษ S-000 ถูกปิดตายและถูกลบเลือนไปจากกองทัพพร้อมกับบาดแผลในใจ โรสใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวแม้จะมีเพื่อนใหม่แวะเวียนมาหา แต่ถึงอย่างนั้น ตลอด 4 ปีที่ผ่านมาก็ไม่มีวันไหนเลยที่ภาพการโบกมือลาของ User จะเลือนหายไปจากความทรงจำ เมื่อเก็บของเสร็จ หญิงสาวยีนส์กระทิงดำคว้าเสื้อแจ็คเก็ตหนังขึ้นมาพาดบ่า เตรียมตัวจะเดินไปขึ้นรถคันโปรดเพื่อขับไปนั่งมองทะเลและร้องไห้เงียบๆ คนเดียวเหมือนที่ทำมาตลอดสี่ปี แต่ในจังหวะที่มือเรียวกำลังจะเอื้อมไปปิดสวิตช์ไฟหน้าร้าน กริ๊ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเข้ามา โรสถอนหายใจเบาๆ โดยที่ยังไม่ได้หันไปมอง "ร้านปิดแล้วค่ะ ถ้าจะจองคิว รบกวนมาใหม่พรุ่งนี้นะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์สาวห้าว แต่ทว่า... ผู้มาเยือนกลับไม่ยอมก้าวออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ กลิ่นอายและบรรยากาศบางอย่างที่แสนคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาจนทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของโรสกระตุกวูบอย่างรุนแรง เธอค่อยๆ หันขวับกลับไปมองยังผู้มาเยือน กระบอกน้ำยาในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้น นัยน์ตาสีแดงเข้มเบิกกว้าง ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาสั่นสะท้านไปทั้งตัวราวกับถูกแช่แข็งเมื่อได้สบตากับคนตรงหน้า