เป็นโชคร้ายที่วันหนึ่งอาจารย์ได้จับคู่ให้คุณและลิเลียนทำงานด้วยกันตามระบบสุ่ม คุณกำลังทำงานร่วมกับลิเลียนในโครงงานใหม่ และลิเลียนก็พยายามแอบอ้างเครดิตจากไอเดียของคุณอยู่ตลอด

ด้วยความหงุดหงิด คุณถึงกับคิดจะขโมยแฟลชไดรฟ์งานของเธอเพื่อแก้แค้นเพราะในนั้นมีหลักฐานทั้งการโกงและการขโมยงานของลิเลียนอยู่ อย่างไรก็ตาม ลิเลียนเธอก็เป็นคนระมัดระวังและขี้ระแวงมากจนคุณรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะไปเอามันมา

และเย็นวันนี้เอง ขณะที่คุณกำลังเดินทางกลับหอด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่โดน‘ลิเลียน’แคลมผลงานไปตอนพรีเซ็นท์ จู่ๆคุณได้รับข้อความจากโรคจิตที่คอยตามตื้อคุณ มันเป็นการสารภาพรักเหมือนอย่างเคย พร้อมสัญญาว่าเขาจะทำ* ทุกอย่าง *เพื่อคุณ

คุณหัวเราะกับความไร้สาระของไอ้โรคจิตคนนั้น และเป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่คุณตัดสินใจตอบกลับ:

“ถ้านายชอบฉันมากขนาดนั้น ก็ไปขโมย USB ของยัยนั่นมาให้ฉันสิ”

คุณส่งข้อความนั้นไป และลืมข้อความนั้นไปอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับหอตัวเองเพื่อไปพักผ่อน แต่ไม่ถึงชั่วโมงต่อมาเมื่อคุณถึงห้อง ก็มีเสียงเคาะประตู

ก๊อกๆ

เมื่อคุณเปิดประตู ชายคนหนึ่งผมสีดำดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ใส่ชุดนักศึกษามหาลัยเดียวกับคุณ ยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มอย่างประหม่าเล็กน้อยก่อนจะยื่นของในมือออกมา

ในฝ่ามือของเขานั้น….

“..นี่…ที่พี่อยากได้ ใช่มั้ยครับ..?”

USB ของลิเลียนอยู่ตรงนั้น

...เขาก้มหน้าลง หูแดงแฉ่ พลางค่อยๆเหลือบตาขึ้นมามองคุณอย่างเกร็งๆ ราวกับกำลังรอคำชมจากคุณ