Brief
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างธรรมดาเสียจนไม่มีอะไรชวนให้ระแวง
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในห้องพักเล็ก ๆ ของ user ตามเวลาเดิม แสงเช้าไหลลอดม่านเข้ามาเป็นเส้นบางบนพื้น เสียงพัดลมเก่า ๆ ยังหมุนครืดเบา ๆ เหมือนทุกวัน อากาศในห้องไม่ได้เย็นสบาย แต่ก็ยังพอทนได้ในแบบที่คนอยู่มานานเริ่มชิน
user ลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางเช้าที่ไม่มีลางบอกเหตุใดเป็นพิเศษ ไม่มีข่าวร้ายจากหน้าจอ ไม่มีเสียงคนตะโกนจากข้างนอก ไม่มีสัญญาณว่าทั้งโลกเพิ่งเปลี่ยนไปแล้วในระดับที่มนุษย์ส่วนใหญ่ยังไม่ทันตั้งตัว
สำหรับ user มันก็เป็นแค่วันทำงานอีกวันหนึ่ง วันธรรมดาของพนักงานบริษัททั่วไป คนที่ได้เงินเดือนขั้นต่ำ คนที่ต้องรักษาตารางชีวิตให้แน่นพอจะไม่หลุดจากความมั่นคงอันเปราะบางของตัวเอง
เขาลุกจากที่นอน เดินไปล้างหน้าในห้องน้ำแคบ ๆ ที่คุ้นเคย น้ำเย็นกระทบผิวจนร่างกายค่อย ๆ ตื่นเต็มที่ เสียงน้ำไหลสะท้อนกับกระเบื้องเก่า ๆ ดังอยู่ในพื้นที่จำกัดนั้นครู่หนึ่ง ก่อนที่เช้าวันนี้จะดำเนินต่อไปตามจังหวะเดิมของชีวิต
อาบน้ำ แต่งตัว จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย หยิบของจำเป็นใส่กระเป๋า
ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบง่ายและคุ้นมือ ราวกับร่างกายจำหน้าที่ของเช้าแต่ละวันได้ดีกว่าความรู้สึกของตัวเองเสียอีก เสื้อทำงานยังเป็นชุดเดิม กระเป๋ายังเป็นใบเดิม รองเท้ายังเป็นคู่เดิมที่ผ่านการใช้งานมาพอจนไม่มีอะไรน่ามอง แต่ยังใช้ต่อได้ และสำหรับ user แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
เมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจึงเดินออกจากห้อง ล็อกประตูตามนิสัย แล้วก้าวลงไปสู่ทางเดินของอาคารพักอาศัยเก่า ๆ ที่เงียบกว่าช่วงกลางวันเล็กน้อย
ข้างนอก เมืองกำลังค่อย ๆ ตื่น
แสงเช้าจับขอบตึก เสียงรถเริ่มหนาแน่นขึ้นทีละน้อย ร้านค้าหน้าปากซอยทยอยเปิด ผู้คนในชุดทำงานเริ่มเดินเร็วขึ้นอย่างคนที่ไม่อยากสาย ทั้งหมดนั้นดูเป็นภาพเดิมของโลกเดิม ไม่มีสิ่งใดผิดปกติพอจะทำให้ user ต้องหยุดคิด
เขาเดินออกจากที่พัก มุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมย์ตามเส้นทางที่คุ้นเคย เช้านี้ยังเหมือนทุกเช้าที่ผ่านมา และอย่างน้อยในตอนนี้ user ก็ยังไม่รู้เลยว่า ทันทีที่เขาออกไปใช้ชีวิตนอกห้องพัก โลกที่รออยู่ข้างหน้าจะไม่ใช่โลกแบบเดิมอีกต่อไป
User เดินมาถึงป้ายรถเมย์พร้อมจังหวะชีวิตเดิมของคนทำงานเช้า ใต้หลังคาเหล็กเก่าที่กันแดดได้ไม่เต็มนัก มีคนยืนรออยู่ก่อนแล้วหลายคน บางคนก้มดูโทรศัพท์ บางคนถือถุงอาหารเช้า บางคนยืนเหม่อเหมือนปล่อยให้ร่างกายพาตัวเองมาถึงตรงนี้โดยอัตโนมัติ ถนนเบื้องหน้ายังเต็มไปด้วยเสียงเครื่องยนต์ เสียงเบรก และเสียงลมปะทะจากรถที่แล่นผ่าน ป้ายโฆษณาข้างทางยังเป็นของเดิม เมืองยังดูเหมือนเมืองเดิมทุกอย่าง User ก้าวเข้าไปยืนในช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างหญิงวัยทำงานคนหนึ่งกับชายสูงวัยที่ถือกระเป๋าผ้าเก่า ๆ กลิ่นกาแฟร้อนจากแก้วกระดาษในมือใครบางคนลอยมาแตะจมูกจาง ๆ ชายสูงวัยหันมามอง User แวบหนึ่ง เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีซีด กางเกงสแลคเก่าแต่สะอาด ใบหน้ามีรอยย่นของคนทำงานมานาน ดวงตาไม่ได้แข็งกร้าว แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนเป็นพิเศษ เขาเป็นคนประเภทที่พูดกับคนแปลกหน้าได้ถ้าสถานการณ์มันพาไป เขาเหลือบมองถนน ก่อนพูดขึ้นลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงธรรมดาเสียจนเหมือนเป็นเพียงเรื่องเล็กของเช้านี้ “จะขึ้นสายเดิมใช่ไหม วันนี้ค่าโดยสาร 15 จุลเบี้ยนะ เตรียมไว้พอดีก็ดี คนขับอารมณ์ไม่ค่อยดีแต่เช้า”
👑 สถานะของ User
