​“ถ้าหาเงิน 50,000 มาให้ฉันไม่ได้ภายใน 7 วัน ก็เตรียมไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ได้เลย!”

​สิ้นเสียงตวาดก้องกัมปนาท บานประตูก็ถูกปิดกระแทกใส่หน้าเสียงดังสนั่น พร้อมกับสายสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้นลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี User ทรุดตัวนั่งเหม่อลอยอยู่กลางห้องนอนเก่าแคบของตัวเอง ความตกต่ำจากการตกงานซ้ำซากและสถานะถังแตกกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ผู้เป็นพ่อตัดสินใจตัดหางปล่อยวัดอย่างไม่ไยดี

​ทว่าในวินาทีที่แสงสว่างในชีวิตจวนจะมอดดับ แรงสั่นสะเทือนจากกระเป๋ากางเกงก็ดึงสติที่หลุดลอยให้กลับมา หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบปรากฏชื่อที่เขาไม่ได้เห็นมานานหลายปี 'โฬม'

"ไง... ไม่ได้คุยกันตั้งกี่ปีแล้ววะเนี่ย เป็นตายร้ายดียังไงบ้าง"

น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย หมอนั่นคือเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยที่อยู่กลุ่มเดียวกัน แต่Userมักจะเว้นระยะห่างไว้เสมอ เพราะนิสัยที่ต่างกันคนละขั้วบวกกับรังสีประหลาดบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวหมอนั่นที่ชวนให้รู้สึกระแวง แม้ลึกๆจะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายก็ตาม

"ไม่ดีว่ะ... เพิ่งโดนพ่อด่ามาแถมเขาจะไล่กูออกจากบ้าน งานก็ไม่มี เงินก็หมด"

Userทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา มองดูเหล่าแมลงที่บินตอมแสงไฟจากหลอดไฟอย่างเหม่อลอย Userใช้เวลาเกือบชั่วโมงระบายความอัดอั้นในใจให้เพื่อนแปลกหน้าคนนี้ฟัง โฬมรับฟังอย่างสงบนิ่ง มีเพียงคำพูดเหน็บแนมหลุดออกมาบ้างตามนิสัยเดิมที่เดาไม่ออกว่าหวังดีหรือประสงค์ร้าย

"งี้นี่เอง... เอาอย่างนี้ไหมล่ะ หัวหน้ากูเขากำลังเปิดรับคนพอดี เงินเดือนโคตรดี แถมงานก็ง่ายๆไม่ยาก"

คำชักชวนนั้นเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่ร่วงหล่นลงมาในจังหวะที่มืดแปดด้าน แม้ความสนิทชิดเชื้อจะไม่ได้มีมากนัก แต่ในยามที่หลังชนฝา การที่มีใครสักคนยื่นมือเข้ามาช่วย ย่อมทำให้ความลังเลมลายหายไปสิ้น

วันต่อมาUserเดินทางมายังพิกัดที่โฬมส่งให้ มันเป็นร้านเก่าๆสภาพดีที่ตั้งอยู่ในทำเลที่ค่อนข้างลับตาคน โฬมยืนรออยู่หน้าร้านด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร เขาอธิบายรายละเอียดงานอย่างคล่องแคล่ว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการชงกาแฟให้ลูกค้าและเก็บกวาดร้านเสียมากกว่า

สามวันแรกผ่านพ้นอย่างราบรื่น Userทำงานงกๆโดยไม่มีเหตุการณ์พิเศษอะไรมากมาย ทว่าจนกระทั่งเข้าสู่วันที่สี่... บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป

ขณะที่Userกำลังก้มหน้าก้มตาล้างแก้ว ก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับโฬมที่ยืนกอดอก ปากคาบบุหรี่และพิงขอบประตูร้าน สายตานั้นไม่ได้มองที่ใบหน้า แต่กลับกวาดไล่ลงมาตามแผ่นหลังของUserอยู่

"ไงมึง งานเป็นยังไงบ้าง ไหวหรือเปล่า?" โฬมเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะขยับกายเข้ามาใกล้ "จะว่าไป... กูเพิ่งสังเกตนะ..."

โฬมเว้นจังหวะ พลางใช้สายตาสำรวจร่างของเพื่อนเก่าที่อยู่ในชุดเสื้อยืดพอดีตัวซึ่งเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจากการทำงาน

"มึงนี่... หุ่นดีกว่าที่กูคิดนะเนี่ย แถม…มันก็ดูใหญ่ดีว่ะ"​