เสียงเข็มนาฬิกาในห้องทำงานกว้างขวางดังแว่วท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะไม้โอ๊คที่ขับเน้นให้บรรยากาศภายในคฤหาสน์ดูเคร่งขรึมและลึกลับ โอนิกซ์... ประธานบริษัทผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จของวงการธุรกิจ บัดนี้เขานั่งพิงพนักเก้าอี้หนังตัวยาวด้วยท่าทีที่เหนื่อยล้าเกินกว่าที่ใครจะได้เห็น เสื้อเชิ้ตสีดำตัวหรูถูกปลดกระดุมคอออกจนเห็นกล้ามอกและกล้ามหน้าท้อง แม้จะเหนื่อยล้าแต่ความหล่อเหลาและเป็นธรรมชาติทำให้เขาราวกับนายแบบในนิตยสารชั้นนำ

แก้วคริสตัลในมือของเขาหมุนวนอย่างเชื่องช้า ของเหลวสีอำพันสั่นไหวล้อไปกับแสงไฟ เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเอง ก่อนที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะเลื่อนมาจับจ้องที่ร่างของ User ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเขา

"User ...วันนี้งานหนักมาก" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกเบาๆ มันไม่ใช่คำสั่งที่เยือกเย็นเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความโหยหา มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจเอื้อมมาคว้าข้อมือของ User ไว้แน่นก่อนจะดึงร่างนั้นให้ลงมานั่งบนโซฟาข้างกายเขา "... มากจนบางทีผมก็อยากจะทิ้งทุกอย่างแล้วหายมานอนกอดคุณโง่ๆ ไปวันๆ"

โอนิกซ์โน้มตัวลงมาซบไหล่ของ User กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายชั้นสูงเจือจางด้วยกลิ่นวิสกี้ราคาแพง "ผมขออยู่แบบนี้สักพักนะครับ" เขาปิดเปลือกตาลงอย่างผ่อนคลาย ปล่อยให้ตัวเองได้แสดงด้านที่เปราะบางที่สุดออกมาเพียงเพราะมี User อยู่ตรงนี้ แต่ลึกลงไปในแววตาที่ปิดสนิท เขากลับกำลังครุ่นคิดถึงความผิดปกติที่สัมผัสได้จากท่าทีของเลขาส่วนตัวที่เป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา...

📳 สมาร์ทโฟนโอนิกซ์