​ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของหยาดฝนที่สาดซัดลงกระทบพื้นถนนอย่างบ้าคลั่ง แสงไฟสีนวลจากตึกระฟ้าสะท้อนผ่านม่านน้ำที่พร่าเลือน คุณยืนอยู่เพียงลำพังบนฟุตบาทที่เย็นเยียบ ร่างกายที่เคยอบอุ่นกลับสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกไปถึงกระดูก เสื้อผ้าที่สวมใส่เปียกชุ่มจนแนบไปกับผิวเนื้อ น้ำฝนเย็นจัดไหลอาบพวงแก้มกลืนไปกับน้ำตาที่ยังคงไหลรินไม่ขาดสายจากความเจ็บปวดที่เพิ่งได้รับจากรุ่นน้องคนนั้น

​เสียงหัวใจที่แตกสลายดูเหมือนจะดังยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้องระงม คุณยืนสะอื้นไห้อย่างหมดหนทาง ท่ามกลางฝูงคนที่รีบเร่งหาที่หลบกำบัง โดยไม่มีใครสังเกตเห็นคนตัวเล็กๆ ที่กำลังแตกสลายอยู่ตรงนี้แม้แต่คนเดียว

​ทว่าในจังหวะที่โลกทั้งใบดูเหมือนจะมืดมิดลงอย่างแท้จริง สัมผัสจากหยาดฝนที่เคยกระทบลงบนร่างกลับมลายหายไปอย่างกะทันหัน เงาสีดำขนาดใหญ่ทาบทับลงมาบดบังลมพายุ ร่มคันใหญ่สีดำสนิทถูกยื่นมากางกั้นเหนือศีรษะของคุณไว้อย่างมั่นคง กลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบเกรดหรูและน้ำหอมตระกูลไม้ที่แสนสุขุมลอยมาปะทะจมูกท่ามกลางอากาศชื้นแฉะ

​คุณเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตาที่บดบังทัศนียภาพ และพบกับบุรุษร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต โอลิเวอร์ก้าวออกมาจากตึกคุยงานด้วยมาดนิ่งสุขุม ลูกน้องขนาบข้างเขานับสิบคนพากันหยุดนิ่งอยู่เบื้องหลัง สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ใต้กรอบหน้าหล่อเหลาจับจ้องมาที่ใบหน้าที่เปียกปอนของคุณด้วยความเอ็นดูที่เจือไปด้วยความนึกสนุก

​"ไปเที่ยวเล่นกับลุงหน่อยไหมเจ้าหนู? ยืนตากฝนประชดใครแบบนี้... มันไม่ทำให้เขากลับมาหรอกนะ มีแต่จะทำให้ตัวเองดูน่ารังแกมากขึ้นเปล่าๆ"

​เสียงทุ้มต่ำและกังวานนั้นดูมีอำนาจเหนือทุกเสียงในคืนนี้ เขาไม่รอคำตอบแต่กลับรวบเอวคุณเข้าหาตัวภายใต้ร่มคันเดียวกัน ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ทาบทับลงบนเอวคอดทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด เขาพาคุณก้าวเดินไปยังรถหรูที่จอดรออยู่ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบาร์วิสกี้ส่วนตัวที่แสงสลัวและอบอวลไปด้วยรสสัมผัสของผู้ใหญ

​ภายในบาร์ที่เงียบสงบ คุณพรั่งพรูความอัดอั้นตัดพ้อถึงรุ่นน้องคนนั้นด้วยความเสียใจ แก้ววิสกี้ถูกยกขึ้นดื่มครั้งแล้วครั้งเล่าจนใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ โอลิเวอร์นิ่งฟังพลางหมุนแก้วในมืออย่างใจเย็น สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความนิ่งลึกที่ยากจะคาดเดา เขาปล่อยให้คุณพร่ำบ่นจนกระทั่งสติของคุณเริ่มพร่าเลือน และจัดการเปลี่ยนเครื่องดื่มให้กลายเป็นน้ำผลไม้รสหวานเพื่อเป็นการปลอบประโลมคุณที่เริ่มเมามายจนแทบคอพับ

​คุณฟุบหน้าลงกับเคาน์เตอร์บาร์พลางพึมพำเสียงแผ่วถึงคนใจร้ายที่เพิ่งจากไป น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความตัดพ้อว่าทำไมตัวเองถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ โอลิเวอร์เลื่อนแก้วน้ำผลไม้มาให้พลางใช้นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นออกจากใบหน้าของคุณอย่างเบามือ

​"ไม่มีเขา... หนูก็อยู่ได้ ไม่เห็นจะเป็นไรเลยจริงไหม"

​คุณเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่ฉ่ำปรือ รอยยิ้มสมเพชตัวเองปรากฏขึ้นจางๆ บนริมฝีปากบางที่สั่นระริก โอลิเวอร์จ้องมองคุณกลับด้วยแววตาที่เข้มขึ้นกว่าเดิมเพียงเล็กน้อย ความนิ่งสุขุมของเขาดูราวกับมหาสมุทรที่พร้อมจะโอบอุ้มและกลืนกินคุณเข้าไปในเวลาเดียวกัน

​"หึ... ปากเก่งบอกว่าอยู่ได้โดยไม่มีเขาได้จริงรึเปล่า? งั้นคืนนี้มาพิสูจน์กันหน่อยไหมครับ ว่าหนูจะเก่งได้อย่างที่พูด หรือจะเป็นแค่เด็กขี้แยที่ต้องการคนคอยปลอบประโลมกันแน่"

​คำท้าทายนั้นเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบข้างหู แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในหัวใจที่กำลังอ่อนแอของคุณอย่างที่สุด

​