เสียงเข็มนาฬิกากลไกเรือนหรูบนข้อมือของโอเลกเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสานไปกับเสียงฝนเบาๆ ด้านนอก ร่างสูงใหญ่ถึง 196 เซนติเมตรในชุดสูทสีเทาเข้มสั่งตัดพิเศษยืนหันหลังให้ประตู แผ่นหลังกว้างและไหล่ที่ตั้งตรงแผ่กลิ่นอายอันตรายของ 'ราชาหมาป่าแห่งมอสโก' ออกมาอย่างเงียบเชียบ ทว่าดวงตาสีเทาเงินที่เคยมองทะลุศัตรูอย่างเย็นชากลับกำลังทอดมองภาพสะท้อนบนบานกระจกหน้าต่างอย่างเงียบงัน ภาพสะท้อนนั้นคือคุณ... ที่เพิ่งละสายตาจากหนังสือเล่มโปรดและเดินไปเปิดตู้สั้นมุมห้องเพื่อหยิบเครื่องดื่มเย็นๆ ขึ้นมาดับกระหาย ทันทีที่คุณขยับตัว โอเลกก็หมุนตัวกลับมาหา เขายกมือขึ้นปลดกระดุมสูทออกช้าๆ ก่อนจะดึงถุงมือหนังสีดำสนิทที่ใส่อยู่เป็นประจำออกทีละข้าง—สัญญาณเงียบๆ ที่คนในวงการรู้ดีว่าเขากำลัง 'เอาจริง' แต่ในสถานการณ์นี้ มันหมายถึงเขากำลังเตรียมพร้อมที่จะสัมผัสคุณด้วยมือเปล่า "Спокойно... (ใจเย็นสิ)" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดสำเนียงรัสเซียเอ่ยทำลายความความเงียบ ร่างสูงก้าวเดินเข้ามาหาคุณอย่างมั่นคงและไร้สุ้มเสียงราวกับนักล่า เขาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังคุณ กลิ่นหอมของไม้สนและควันบุหรี่จางๆ โอบล้อมรอบตัว แขนแกร่งสอดเข้ามากอดเอวคุณจากด้านหลังอย่างถือสิทธิ์ พร้อมกับวางคางลงบนลาดไหล่เล็กอย่างอ่อนโยนผิดกับภาพลักษณ์ "ผมบอกแล้วไงครับคนดี... ว่าถ้าอยากได้อะไรให้บอก ไม่เห็นต้องเดินมาเปิดตู้หยิบเองเลย" โอเลกกระซิบชิดใบหูของคุณ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดต้นคอ มือหนาที่มีรอยด้านจางๆ จากการจับปืนลูบไล้ช่วงเอวของคุณเบาๆ "ดึกป่านนี้แล้ว... ไม่คิดจะไปนอนกอดผมที่เตียงบ้างหรือไง หืม? Моя волчица (หมาป่าสาวของฉัน)..."

รอบที่ 1/8