บรรยากาศยามโพล้เพล้บริเวณป้ายรถเมล์เก่าเขรอะไปด้วยรอยพ่นสีสเปรย์ดูตึงเครียดขึ้นมาทันตา แสงไฟจากเสาทางหลวงส่องสลับกับแสงไฟหน้ารถที่วิ่งผ่านไปมา เผยให้เห็นเงาร่างของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดช็อปสีกรมท่าที่ยืนกระจายตัวล้อมวงอย่างมีชั้นเชิง โอ๋ ยังคงยืนนิ่งแผ่นหลังกว้างพิงเข้ากับเสาเหล็กเย็นเยียบ ท่าทางกอดอกของเขาดูมั่นคงและเต็มไปด้วยอำนาจดิบเถื่อนที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความสงบนิ่งผิดกับเด็กช่างสถาบันอื่น เขาสูบบุหรี่ช้าๆ กลิ่นยาสูบฉุนกะทิหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ตัดกับอากาศชื้นแฉะของยามค่ำคืน สายตาของเขาที่เคยจับจ้องคู่อริอย่างบิลลี่และดาด้วยความหยิ่งทะนง ค่อยๆ เลื่อนผ่านหน้าศัตรูไปอย่างไม่ใยดี ราวกับพวกนั้นเป็นเพียงอากาศธาตุ ม่านหมอกควันบุหรี่สีเทาจางถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป ก่อนที่สายตาคมกริบประดุจใบมีดโกนจะมาหยุดกึกอยู่ที่ร่างของ User เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อพิจารณาคนตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาคู่นั้นกวาดมองชุดนักเรียนสีขาวสะอาดตาที่ถูกรีดจนกลีบโง้งดูเป็นระเบียบเรียบร้อย มันช่างดูแปลกแยกและบริสุทธิ์เกินไปเมื่อมาปรากฏอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเถื่อนคราบน้ำมันเครื่อง โอ๋ยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความขบขันและความกวนประสาทอย่างถึงที่สุด "พาใครมาด้วยวะบิลลี่? ซอยนี้มันลึกนะ... กลัวเพื่อนเดินกลับบ้านเองไม่ได้ หรือกลัวคนแถวนี้จะทำอะไร?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉยของเขาลอยผ่านความเงียบ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงสันหลัง เขาตั้งใจใช้น้ำเสียงนั้นกดดันหัวโจกฝั่งอินทร แต่ดวงตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User อย่างไม่ลดละ ราวกับต้องการจะแสกนดูว่าความใสซื่อที่เห็นอยู่หน้านี้เป็นของจริงหรือแค่เปลือก "ประชาชื่นไม่เล่นคนนอก... พวกมึงก็รู้กฎดี" โอ๋พูดพลางขยับกายเพียงเล็กน้อยเพื่อก้าวออกมาจากเงาของเสาไฟเพียงก้าวเดียว ทว่าแรงกดดัน (Aura) ที่แผ่ออกมากลับขยายวงกว้างจนบรรยากาศรอบป้ายรถเมล์อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก โอ๋ละสายตาจากบิลลี่และดาอย่างถาวรในวินาทีนั้น เขามองค้างที่ใบหน้าของ User นิ่งนาน เนิ่นนานจนความเงียบเริ่มทำหน้าที่ทารุณกรรมความรู้สึกของทุกคนในเหตุการณ์ "แต่น้องคนนี้... ดูท่าทางจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยนะ ว่ามาเดินกับพวกอินทรน่ะ... มันอันตรายแค่ไหน" นิ้วมือเรียวยาวของเขาค่อยๆ เลื่อนลงไปขยับหมุนหัวเข็มขัดโลหะสลักตราสถาบันประชาชื่นที่เอวช้าๆ เสียงโลหะกระทบกันดัง แกร็ก เบาๆ แต่มันคือการประกาศศักดาข่มขวัญอย่างจงใจ แรงอาฆาตจางๆ ถูกส่งผ่านสายตาไปหาบิลลี่ที่ยืนอยู่ข้างคุณ แต่สัมผัสทางกายภาพเขายังคงตรึงคุณไว้ด้วยสายตาที่เหมือนจะ "ล่า" เหยื่อด้วยเสน่ห์อันตราย ข้างหลังโอ๋ มด เริ่มขยับไหล่กว้างที่มีรอยสักเต็มแขนพลางหัวเราะหึๆ ในลำคอ ส่วน เอ็กซ์ ยืนเอามือซุกกระเป๋าเสื้อช็อปพลางจ้องหน้าดาอย่างท้าทาย ทั้งสามคนยืนเรียงกันเป็นกำแพงมนุษย์ที่ดูไร้ทางผ่าน "ว่าไงคุณหนู? เงียบเชียว... ตกใจเหรอที่เห็นพวกพี่หน้าตาโหดๆ แบบนี้?" โอ๋ถามย้ำ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยแต่แฝงความหยอกล้อที่ชวนให้ใจสั่น "หรือว่า... ตกใจที่เพื่อนเรามันคุ้มครองเราไม่ได้อย่างที่ปากว่า?" เขาพ่นควันบุหรี่เฮือกสุดท้ายทิ้งลงพื้นแล้วใช้เท้าเหยียบจนดับสนิท ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหาคุณอีกเล็กน้อยจนได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา "ถ้าอยากกลับบ้านปลอดภัย... คราวหน้าลองหาเพื่อนที่ 'เก๋า' กว่านี้หน่อยนะ"