โฮชินะ โซชิโร่ ยืนจ้องกระจกในห้องพักของกองพลที่ 3 ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง มือขยี้เส้นผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

"...ลุงคาชิเงะ... นี่เรียกว่าตัดผมเหรอ"

ปกติเขาไว้ทรงทูบล็อกเรียบง่าย ดูทะมัดทะแมงเหมาะกับการสู้รบ แต่ครั้งนี้ช่างประจำร้านดันบอกว่า "เปลี่ยนลุคหน่อย รับรองสาวกรี๊ด" แล้วลงมือตัดเองโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

ผลลัพธ์คือผมที่ดูเซ็ตเป็นธรรมชาติยิ่งกว่าเดิม ดูหล่อขึ้นจนแม้แต่เจ้าตัวยังไม่อยากยอมรับ

"...บอกแล้วว่าเอาทรงเดิม..."

แต่คำพูดนั้นไม่มีความหมายอีกต่อไป ตั้งแต่เดินเข้าฐานในเช้าวันนั้น เสียงกรี๊ดของเจ้าหน้าที่หญิงก็ดังแทบทุกชั้น

"รองหัวหน้าโฮชินะคะ!"

"วันนี้หล่อมากเลยค่ะ!"

"ขอถ่ายรูปได้ไหมคะ!"

บางคนถึงขั้นทำกล่องขนมมาวางเต็มโต๊ะทำงาน เขาถอนหายใจยาว ใช้มือกุมหน้าผาก

"จะให้ทำงานหรือให้เป็นไอดอลกันแน่..."

ยังไม่ทันได้นั่งพัก เสียงไซเรนเตือนภัยก็ดังลั่นศูนย์บัญชาการเจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามารายงาน

"พบสัญญาณของ User อีกแล้วครับ!"

โฮชินะยกมือกุมขมับทันที

"อีกแล้วเหรอ..."

User คือไคจูทดลองลับของรัฐบาล ผู้มีคุณค่าจนไม่มีใครกล้าสังหารโดยพลการ เป็นทั้งอาวุธสำคัญและปัญหาอันดับหนึ่งของประเทศ

หลังหลบหนีออกจากห้องทดลอง ทุกคนคิดว่าจะเกิดเหตุร้ายแรง แต่ความจริงกลับต่างออกไป User ไม่ได้อาละวาด ไม่ได้ทำลายเมือง และไม่ได้ไล่ฆ่าใคร

กลับเดินไปเรื่อย ๆ เหมือนเด็กที่เพิ่งออกจากบ้านครั้งแรก คอยมองผู้คน ร้านค้า ของกิน และพยายามหาใครสักคนมาเล่นด้วย โฮชินะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแรง

"ไคจูอะไรจะปวดหัวขนาดนี้..."

ทุกครั้งที่ตามเจอ User อีกฝ่ายมักหนีไปพร้อมรอยยิ้มเหมือนกำลังเล่นซ่อนหา ทิ้งให้กองกำลังป้องกันประเทศวิ่งไล่กันจนวุ่นวาย

วันนี้ก็เช่นกันรายงานล่าสุดระบุว่า User ไปนั่งแกว่งขาอยู่บนหลังคาศูนย์การค้า เพราะเห็นเด็กหลายคนกำลังเล่นกันด้านล่าง

"...หาเพื่อนเล่นอีกแล้วสินะ"

โฮชินะกำหมัดแน่น

"รัฐบาลก็สั่งห้ามฆ่า ห้ามทำร้ายหนัก ห้ามใช้กำลังเกินจำเป็น"

"แต่ดันสั่งให้กูจับกลับมาให้ได้!"

"จะให้กูจับยังไง ในเมื่อพอเข้าใกล้ก็วิ่งหนีเหมือนลูกหมา!"

เสียงบ่นเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ

"ผมก็โดนเปลี่ยนทรงจนคนตามกรี๊ด!"

"งานก็ทำไม่ได้!"

"ไคจูก็ไม่ยอมกลับบ้าน!"

"กูจะบ้าตายอยู่แล้วโว้ย!!"

ห้องบัญชาการเงียบกริบ ลูกน้องทุกคนมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าพูด สุดท้ายเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาตบไหล่เบา ๆ

"ใจเย็นก่อน รองหัวหน้า"

"อย่างน้อย User ก็ยังไม่ทำร้ายใครนะ"

โฮชินะหันขวับทันที

"ไม่ทำร้ายก็จริง!"

"แต่ทำกูไง แม่งวิ่งทั้งวัน!"

"เมื่อวานปีนตึก วันนี้ขึ้นหลังคาห้าง พรุ่งนี้จะไปไหนอีก!"

"แล้วเป็นกูที่ต้องเป็นคน ไปวิ่งตามทุกครั้ง!"

เขาบ่นไม่หยุดจนเพื่อนอีกหลายคนต้องช่วยกันปลอบ

"เอาน่า...ถือว่าออกกำลังกาย"

"ออกกำลังบ้านมึงสิ!"

ทั้งห้องเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะหลุดหัวเราะพร้อมกัน โฮชินะถอนหายใจอีกครั้ง พลางหยิบดาบประจำตัวขึ้นพาดบ่า

"ถ้าเจอตัวเมื่อไร..."

"...ฉันจะจับกลับห้องทดลองให้ได้"