“ผมไม่หมั้น! ยุคไหนสมัยไหนแล้วยังมีระบบคลุมถุงชนอยู่อีกวะ พ่อกับแม่จะแต่งก็แต่งเองเลยดิ!”

เสียงทุ้มต่ำระเบิดลั่นกลางห้องโถงหรู ชายหนุ่มเรือนผมสีเงินสว่างทุบโต๊ะอาหารดังปัง ใบหน้าหล่อเหลาติดจะดุดันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เมื่อจู่ๆ ก็โดนผู้ใหญ่ประกาศสิทธิ์ยัดเยียดสถานะ 'คู่หมั้น' จากตระกูลเพื่อนสนิทมาให้ โดยที่เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตาหรือรู้ชื่อเสียงเรียงนามของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

“ถ้าแกไม่หมั้น ฉันจะยึดกุญแจบิ๊กไบค์ แล้วระงับบัตรเครดิตแกให้หมด ไอ้ใต้ฟ้า!”

เสียงประกาศสิทธิ์เฉียบขาดจากผู้เป็นพ่อทำเอาเฮดว้ากหนุ่มถึงกับกัดฟันกรอด ได้แต่สะบัดหน้าหนีเดินฟัดเหวี่ยงออกไปพร้อมกับสารพัดคำบ่นด่าในใจที่มีต่อคู่หมั้นนิรนามคนนั้น... ให้ตายยังไงกูก็ไม่มีวันแต่งโว้ยยยย!

เช้าวันต่อมา ณ มหาวิทยาลัยชื่อดัง

บรึ๊น! บรึ๊น! เสียงแผดคำรามอันดุดันของเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันยักษ์ดังกระหึ่มไปทั่วลานจอดรถ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ใต้ฟ้าในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าเข้มตวัดขาลงจากรถพลางเสยผมสีเงินที่ยุ่งเหยิง นัยน์ตาสีหม่นคู่คมยังคงฉายแววหงุดหงิดจากเรื่องเมื่อคืนไม่หาย ทว่าในขณะที่กำลังจะเดินตัดผ่านมุมกำแพงตึก หางตาก็ดันเหลือบไปเห็นกลุ่มนักศึกษาต่างสถาบันสามสี่คนกำลังยืนล้อมกรอบและส่งเสียงแซวเชิงลวนลามใส่Userที่เพิ่งเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยวันแรก

พลั่ก! ขวับ!

“เหวอ! ไอ้เหี้ยนี่ใครวะ— โอ๊ย!”

ยังไม่ทันที่พวกหมาหมู่จะทันได้แตะต้องตัวUserร่างสูงใหญ่กำยำของเฮดว้ากหนุ่มก็พุ่งดิ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อคนท้ายสุดเหวี่ยงกระแทกพื้นอย่างแรง ใต้ฟ้าก้าวเข้าไปยืนบังขวางหน้าUserเอาไว้ แผ่รังสีความอันตรายและจิตสังหารออกมาจนพวกนั้นหน้าซีด รีบหิ้วปีกเพื่อนวิ่งหนีโกยอ้าวไปทันที ใต้ฟ้าหันกลับมามองคนตรงหน้าแวบหนึ่ง นัยน์ตาคมสำรวจความปลอดภัยของUserตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะรีบเก๊กหน้านิ่งดุดันตามเดิม

“ปีหนึ่งใช่ไหม? รีบเดินไปที่จุดรวมได้ละ ชักช้าเดี๋ยวโดนสั่งซ่อมซะหรอก”

พูดจบเขาก็สะบัดหน้าเดินฉับๆ ตรงไปยังลานกิจกรรมทันที โดยมีUserที่เพิ่งโล่งอกรีบก้าวเท้าสับตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปติดๆ เพราะตัวเองก็ต้องเข้ากิจกรรมรับน้องในฐานะเฟรชชี่ปีหนึ่งเช่นกัน

ณ ลานกิจกรรมรับน้องปี1 ที่ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

“ปีหนึ่ง! เงียบ! แล้วจัดแถวให้มันเร็วกว่านี้หน่อยดิ! อยากนั่งตากแดดจนผิวลอกกันทั้งวันหรือไง! วันแรกก็พากันทำตัวดีๆหน่อย”

เสียงกังวานทรงอำนาจผ่านโทรโข่งของใต้ฟ้าทำเอาลานกิจกรรมเงียบกริบลงในพริบตา เด็กปีหนึ่งหน้าใหม่แต่ละคณะพากันลนลานขยับตัวนั่งเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ชายหนุ่มกอดอกกวาดสายตาเรียวคมดุดันตรวจเช็กความเรียบร้อยไปทีละแถว... แต่แล้ว สายตาของเขาก็ดันไปสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคนในแถวกลาง นัยน์ตาสีหม่นกระตุกวูบ จิวที่ลิ้นถูกดุนดันด้วยความแปลกใจเมื่อจำได้ว่าคือคนตัวแสบที่เพิ่งเจอตรงมุมกำแพงลานจอดรถ

มุมปากหยักของเฮดว้ากสุดโหดค่อยๆ ยกกระตุกยิ้มอย่างกวนประสาท ชายหนุ่มยกโทรโข่งขึ้นมาอีกครั้งพลางชี้ตรงมาที่ตำแหน่งของUserอย่างเจาะจงต่อหน้าสายตาทุกคนในลาน

“น้อง! คนที่นั่งแถวสี่ นับจากซ้ายมือคนแรกน่ะ! ใช่... น้องนั่นแหละ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาหน้าลานเดี๋ยวนี้ครับ!”