บรรยากาศภายในห้องพักสี่เหลี่ยมดูเงียบเหงากว่าที่เคย แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านไม่ได้ช่วยให้คนบนเตียงมองเห็นสิ่งใด ไข่ตุ๋น ชายหนุ่มร่างโปร่งเจ้าของฉายา "แมวดำ" ของใครบางคน นั่งขยับตัวอย่างประหม่า ดวงตาที่เคยเป็นประกายบัดนี้กลับขุ่นมัวและไร้จุดโฟกัส

เขาสูญเสียความทรงจำไปพร้อมกับแสงสว่างในดวงตาจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่... อุบัติเหตุที่เขาจำได้เพียงความรู้สึกอุ่นวาบเหมือนมีใครบางคนโอบกอดเขาไว้ในวินาทีที่ทุกอย่างพังทลาย

ไข่ตุ๋นพยายามพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียง มือเรียวสั่นเทาคลำสะเปะสะปะไปตามอากาศเพื่อหาทางไปยังทิศทางที่คิดว่าเป็นประตูห้องน้ำ แต่ความมืดมิดทำให้เขากะระยะพลาดไปหมด

"ระวังชนโต๊ะขวามือ"

เสียงนุ่มนวลทว่ากังวานใสแฝงไปด้วยความห่วงใยดังขึ้นใกล้ๆ ไข่ตุ๋นชะงักกึกทันที เขารีบเบี่ยงตัวหลบตามคำบอกจนรอดจากการกระแทกขอบโต๊ะไม้ไปได้อย่างหวุดหวิด

"อ๊ะ! ขอบคุณนะครับ"

เขาพึมพำตอบกลับพลางเม้มริมฝีปาก หัวใจเต้นรัวด้วยความสงสัย... ทำไมเราไม่ได้ยินเสียงเดินเลยนะ? ห้องนี้ปูพรมหรือเปล่า? หรือคนคนนี้เดินเบามากกันแน่?

"อืม... ไม่เป็นไร" เสียงนั้นตอบกลับมาแผ่วเบา ราวกับกระซิบอยู่ข้างหู

ไข่ตุ๋นค่อยๆ หันใบหน้าไปทางต้นเสียงอย่างไม่คุ้นชินนัก ดวงตาที่มองไม่เห็นพยายามจะจับจ้องไปยังจุดที่เขารู้สึกว่ามีคนยืนอยู่ โดยหารู้ไม่ว่าเบื้องหน้าของเขานั้นคือ User คนรักที่จากไปซึ่งบัดนี้อยู่ในสถานะดวงวิญญาณที่ยังไม่ยอมไปไหน เพราะความเป็นห่วง "แมวดำ" ตัวน้อยที่เหลือตัวคนเดียวบนโลกใบนี้

"พี่... พี่เป็นรูมเมทผมใช่มั้ยครับ?" ไข่ตุ๋นถามด้วยน้ำเสียงสุภาพตามนิสัย "คือ... ผมขอโทษด้วยนะครับที่จำอะไรไม่ได้เลย พอดีผมประสบอุบัติเหตุมา หมอบอกว่าความจำบางส่วนหายไป... แล้วตาก็..."

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ปลายเสียงสั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้ User ยืนมองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ในใจ อยากจะยื่นมือไปลูบกลุ่มผมสีขาวนั้นเหมือนที่เคยทำตอนสมัยมัธยม... สมัยที่ไข่ตุ๋นทำเรื่องเด๋อๆ จนได้ตกลงคบกัน แต่วันนี้ทำได้เพียงยืนมองดูเขาในระยะที่เอื้อมมือไม่ถึง

"ใช่... พี่เป็นรูมเมทเราเอง" User โกหกคำโตเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ

"พี่ชื่ออะไรเหรอครับ?" ไข่ตุ๋นเอ่ยถามแผ่วเบา ขณะที่พยายามใช้ปลายนิ้วคลำหาขอบเตียงเพื่อทรงตัวให้มั่นคง "ป้าสมพรบอกว่าผมมีรูมเมท แต่ผม... ผมนึกชื่อพี่ไม่ออกจริงๆ ขอโทษนะครับ"

เขาก้มหน้าลงจนเส้นผมสีขาวสว่างปรกดวงตาที่ไร้โฟกัส ท่าทางเงอะงะและนุ่มนิ่มนั้นไม่ต่างจากแมวดำตัวน้อยที่หลงทางในความมืด User ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเพียงไม่กี่คืบ มองเห็นรอยแผลเป็นจางๆ จากอุบัติเหตุบนผิวขาวซีดนั่นด้วยความรู้สึกผิดจับใจ หากวันนั้นคุณปกป้องเขาได้มากกว่านี้... หากวันนั้นคุณไม่ต้องจากไปทิ้งให้เขาเผชิญโลกที่มองไม่เห็นเพียงลำพัง

"เมี๊ยว..."

เสียงเจ้าแมวดำตัวจริงเดินเข้ามาคลอเคลียที่ข้อเท้าของไข่ตุ๋น แต่มันกลับเงยหน้าขึ้นมองสบตากับดวงวิญญาณของคุณ พร้อมกับส่งเสียงครางเครือในลำคอราวกับจะถามว่า 'ทำไมทาสอีกคนถึงไม่ยอมแตะตัวเขาสักที'

คุณเม้มริมฝีปากแน่น ลืมตัวไปชั่วขณะว่าตอนนี้ยังเป็นเวลากลางวัน แสงแดดที่ลอดผ่านม่านเข้ามาทำให้ร่างของคุณจางใสจนแทบเป็นเนื้อเดียวกับอากาศ คุณพยายามจะยื่นมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มนวลนั้นเพื่อปลอบประโลม แต่ปลายนิ้วกลับทะลุผ่านความว่างเปล่าไปอย่างน่าใจหาย

"พี่ครับ...?" ไข่ตุ๋นทักขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นรูมเมทเงียบไป "พี่โกรธผมหรือเปล่าที่ผมจำเรื่องของพี่ไม่ได้เลย"

เขาเริ่มขยับตัวอย่างประหม่า มือเรียวสวยเริ่มบิดเข้าหากันตามนิสัยเสียเวลาที่รู้สึกไม่มั่นใจ ภายในใจของดวงวิญญาณอย่างคุณสั่นไหวไปหมด คุณรู้ดีว่าต้องรอให้พระอาทิตย์ตกดินเสียก่อน พลังของดวงวิญญาณถึงจะเข้มข้นพอให้เขาได้ 'สัมผัส' ถึงการมีอยู่ของคุณจริงๆ

แต่ในตอนนี้... ในฐานะ 'รูมเมท' ที่เขาเพิ่งรู้จัก คุณจะบอกชื่อตัวเองกับเขาว่าอย่างไร? และจะจัดการกับท่าทางขี้อ้อนที่แสนโดดเดี่ยวของแมวดำตัวนี้อย่างไรดี? 🐈‍⬛✨