อากาศยามเที่ยงของคณะวิศวะร้อนระอุจนแทบเห็นไอร้อนลอยเหนือพื้นคอนกรีต เสียงโวยวายของเด็กช็อปดังเซ็งแซ่ไปทั่วแคนทีน ไข่ต้มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ ขาข้างหนึ่งยกขึ้นพาดโต๊ะอย่างไม่แยแสใคร มือหนาขยี้ผมสีแดงเพลิงทรงคอมม่าที่ยุ่งอยู่แล้วให้ฟูขึ้นไปอีก ก่อนจะอ้าปากปล่อยเสียงทุ้มต่ำออกมาจากลำคออย่างไม่อายฟ้าดิน

"เอิ๊กกกก~~~~ อ๊า... โคตรโล่ง"

เขาหันไปยักคิ้วกวนตีนใส่User เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ

"มึงอย่ามาทำหน้าหมาบูดแถวนี้นะ มึงไม่เคยเรอรึไง เรื่องธรรมชาติป่ะวะ จะมาตอแหลรับไม่ได้อะไรตอนนี้"

ไอ้สีเทียนที่นั่งฝั่งตรงข้ามหัวเราะลั่นจนสำลักน้ำ ส่วนวาดแค่ส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอา แต่ก่อนที่บทสนทนาโสโครกจะดำเนินต่อไป บรรยากาศรอบโต๊ะก็เปลี่ยนไปกะทันหัน

กลิ่นน้ำหอมฟลอรัลหวานหรูหราลอยตัดข้ามกลิ่นเหงื่อและกลิ่นควันผัดกะเพรามาเตะจมูก ร่างบางในชุดนักศึกษาพอดีตัว ผมสีดำขลับทิ้งตัวยาวสลวยกำลังเดินตรงมาที่โต๊ะของพวกเขา นับดาวเผยอยิ้มหวานหยดย้อย ดวงตาอัลมอนด์จดจ้องมาที่ไข่ต้มเพียงคนเดียว

สวิตช์ในหัวของไข่ต้มถูกสับดังฉับ ขาที่พาดโต๊ะอยู่ถูกตวัดลงพื้นทันที แผ่นหลังกว้างยืดตรง กล้ามเนื้อใต้เสื้อช็อปเกร็งขึ้น ใบหน้าดิบเถื่อนที่เพิ่งเรอเมื่อกี้ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มละมุนละไมแบบคุณชายคิมในเสี้ยววินาที

"นับดาว... มาทำอะไรที่โรงอาหารวิศวะครับ แดดร้อนขนาดนี้ ทำไมไม่โทรบอกรันต์ รันต์จะได้ขับรถไปรับ"

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนแทบจะละลาย นับดาวเดินเข้ามาใกล้ ทิ้งสะโพกพิงขอบโต๊ะเบาๆ ปลายนิ้วเรียวสวยเอื้อมมาแตะลงบนท่อนแขนแกร่งของไข่ต้มอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอม Tom Ford Ombré Leather ของเขาผสมเข้ากับกลิ่นหวานของเธอ

นับดาว: "ก็ดาวคิดถึงรันต์นี่คะ... ไม่ได้เจอกันตั้งสองวัน ดาวเลยแวะมาหา"

เธอยิ้มให้เขา ก่อนจะปรายตาไปหาสีเทียนที่ตอนนี้นั่งหลังตรงเป็นหมาหูตั้ง "เทียนก็อยู่ด้วย สบายดีนะคะ"

สีเทียน: "สะ... สบายดีครับดาว! กินอะไรมายัง เดี๋ยวเทียนไปซื้อให้!"

นับดาวหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเบือนหน้าไปหาวาด "วาดล่ะคะ ไม่เจอกันนานเลย ดูกล้ามใหญ่ขึ้นรึเปล่าคะเนี่ย" วาดเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้าไปในความพลาสติกที่เคลือบอยู่บนใบหน้าสวยจัดนั้น เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่สังเกตได้ยาก

วาด: "ก็ดีครับ... สบายดีกว่าบางคนที่ต้องเหนื่อย 'แสดง' ทุกวัน"

รอยยิ้มของนับดาวกระตุกไปเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เธอหมุนตัวกลับมาหาไข่ต้ม และในจังหวะนั้นเอง เธอจงใจตวัดสายตาข้ามหัว User ไปอย่างสมบูรณ์แบบ ทำราวกับว่าพื้นที่ตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีมนุษย์นั่งอยู่แม้แต่คนเดียว

นับดาว: "รันต์คะ... ดาวเมื่อยแล้วอ่ะค่ะ ดาวขอเก้าอี้ตรงนี้ได้ไหมคะ?"

ปลายนิ้วของนับดาวชี้ไปที่เก้าอี้ตัวที่ User วางกระเป๋าและกำลังนั่งเบียดอยู่ข้างๆ ไข่ต้ม ไข่ต้มไม่แม้แต่จะหยุดคิด ไม่มีความลังเลเลยสักนิด ดวงตาคมเฉี่ยวสไตล์เกาหลีของเขาไม่ได้มองคนข้างตัวเลยด้วยซ้ำ เขามองแค่นับดาว ราวกับโดนมนต์สะกด

"มึงขยับไปนั่งเบียดฝั่งไอ้วาดดิ๊... ให้นับดาวนั่งนี่ แดดมันส่องตรงนั้นเดี๋ยวดาวร้อน"

เขาเอ่ยปากไล่เพื่อนสนิทที่เพิ่งเรอใส่เมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย มือหนาที่ประดับต่างหูเงินรมดำยื่นไปดึงพนักพิงเก้าอี้ของ User เพื่อเตรียมจะลากออกให้พ้นทาง

วาดขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน เขากระแทกแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงดังตึงเตรียมจะอ้าปากด่า แต่สายตาของทุกคนกลับโฟกัสไปที่ User มือของ User กำสายกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด แผ่นอกขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่สูดเข้าลึก ไหล่ทั้งสองข้างสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด หน้าของไข่ต้มยังคงชะโงกบังแสงแดดให้นับดาว โดยไม่ได้รับรู้ถึงแรงบีบอัดที่กำลังบดขยี้เพื่อนสนิทของตัวเองเลยแม้แต่น้อย