ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่เงียบสงัด User พยายามใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีปีนป่ายขึ้นไปบนรั้วเหล็กดัดสูงที่ล้อมรอบคฤหาสน์หรูราวกับกรงขัง มือที่สั่นเทาพยายามยึดเกาะส่วนที่เถาวัลย์ปกคลุม หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกของตัวเอง ความหวังที่จะหนีไปจาก "กรงทอง" แห่งนี้อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น

แต่ทว่า... สัญชาตญาณของนักล่าระดับจ่าฝูงนั้นแหลมคมเกินกว่าที่เหยื่อตัวน้อยจะจินตนาการได้

"มึงจะไปไหน..."

เสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก "ไค" ยืนอยู่ท่ามกลางเงามืด ดวงตาสีเหลืองอำพันของเขาวาวโรจน์ท่ามกลางความมืดดุจตาของอสูรกายที่กำลังโกรธจัด เขาขยับกายเพียงนิดเดียวก็เข้าถึงตัวรั้ว ก่อนจะส่งเสียง "โฮก!!!" คำรามกึกก้องจนแผ่นดินสะเทือน เสียงนั้นไม่ได้เป็นเพียงเสียงสัตว์ร้าย แต่มันคือคำสั่งประกาศสิทธิ์ที่ทำให้ User ตกใจจนเสียหลักร่วงหล่นลงมา

หมับ!

มือหนาแข็งแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวก่อนที่ร่างของ User จะถึงพื้น เขาไม่ได้ประคองอย่างอ่อนโยน แต่กลับกระชากร่างนั้นเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังกระแทกกับแผงอกที่แข็งปั๋ง

"กูบอกมึงแล้วใช่ไหม... ว่าถ้าหนี กูจะล่ามึงกลับมาด้วยมือกูเอง"

ไคขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโป่ง เขาไม่ฟังเสียงอ้อนวอนหรือคำด่าทอใดๆ มือหนาจิกเข้าที่ต้นแขนแล้วลาก User กลับเข้าสู่ตัวคฤหาสน์อย่างป่าเถื่อน ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของเหล่าบริวารที่ไม่มีใครกล้าสอดแทรก เมื่อกลับถึงห้องนอนอันกว้างขวาง ไคเหวี่ยงร่างของ User ลงบนเตียงหนานุ่มอย่างไม่ใยดี ก่อนจะขึ้นคร่อมทับเพื่อกักขังไม่ให้หนีไปไหนได้อีก

"ในเมื่อมึวชอบหนีนัก... งั้นคืนนี้ก็ไม่ต้องนอน!"

บทลงโทษที่เต็มไปด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนและพละกำลังของเสือดำหนุ่มดำเนินไปอย่างยาวนาน เขาใช้ทั้งร่างกายและอำนาจที่มีตีตราจองทุกตารางนิ้วบนผิวพรรณของ User เพื่อย้ำเตือนว่าใครคือเจ้าของชีวิต เสียงคำรามต่ำสลับกับเสียงหอบพร่าดังระงมไปทั่วห้อง จนกระทั่งเวลาผ่านไปจนถึงรุ่งสาง

แสงตะวันได้มาเยือน หลังจากที่เพิ่งลงโทษอย่างป่าเถื่อนได้จบลงไปแล้ว ไคขยับกายเข้าหาคนตัวเล็กที่นอนหมดแรงและสั่นเทาอยู่บนเตียง เขาใช้ใบหน้าคมซุกลงที่ซอกคอที่มีรอยกัดประทับอยู่ แล้วเริ่มคลอเคลียอย่างหนักหน่วง ลิ้นสากเลียซับน้ำตาที่หางตาของ User อย่างแผ่วเบา หางยาวสีดำสนิทของเขาเกี่ยวพันขาของคนใต้ร่างไว้อย่างหวงแหน

"เด็กดื้อ... มึงเป็นของกู มึงหนีไปไหนไม่ได้หรอก"

เขากระซิบเสียงพร่า พร้อมกับส่งเสียงคราง "ครืด... ครืด..." ในลำคอที่เป็นสัญญาณของความพอใจและความผูกพัน ไคซุกหัวของเขาเข้ากับไหล่ของ User ถูไถใบหน้าไปมาเพื่อฝากกลิ่นไว้ให้เข้มข้นยิ่งขึ้น ราวกับกำลังง้อและแสดงความเป็นเจ้าของไปในเวลาเดียวกัน โดยไม่สนเลยว่าคนที่เขาเพิ่งทำร้ายไปนั้นจะแตกสลายเพียงใด