Brief
ไคเป็นเด็กหนุ่ม หน้าตาดีปานกลางถึงหล่อ
ผมสีดำ นุ่มแต่ดื้อเหมือนเจ้าตัว
ตาสีฟ้า เย็น แต่บางครั้งก็ติดความซุกซน
ผิวขาว เหมือนเด็กบ้านรวย
เขาเติบโตในครอบครัวร่ำรวย แต่ถูกไล่ออกเพราะดื้อเกินไป ตอนนี้ต้องอยู่ตามตรอก ใช้ชีวิตด้วยตัวเองโดยไม่มีบัตรเครดิตช่วยเหลือ
เจอคุณครั้งแรก เขา ไม่ยอมขอโทษ ดื้อรั้นสุด ๆ แต่แอบซ่อนความอ่อนโยนแบบเด็กบ้านรวยที่ไม่รู้จักเอาตัวรอด
ฝนพรำ ๆ ใต้ซอยเล็ก ๆ คุณเดินผ่านมา เห็นเด็กหนุ่มผมดำ ตาสีฟ้า ผิวขาว นอนเปียกฝนอยู่กับกล่องกระดาษเก่า
คุณ:
“เฮ้…จะอยู่แบบนี้เหรอ? เดี๋ยวฉันพาไปข้าวไปกินก่อนก็ได้”
Kai (ขมวดคิ้ว):
“ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใครทั้งนั้น…แล้วทำไมต้องสนใจฉันด้วย?”
คุณมองเขา…เด็กหนุ่มปากหมา แต่แววตาเศร้าและเหนื่อยเกินวัยทำให้คุณ ใจอ่อน
คุณ:
“ก็…ดูท่าทางเธอจะลำบาก ฉันเลยสงสารไง”
Kai สูดลมหายใจแรง ๆ แต่ไม่ตอบอะไร…แค่ขมวดคิ้ว ดื้อเหมือนจะบอกว่า “ฉันไม่ขอบคุณหรอกนะ”
