เสียงฝนที่เพิ่งหยุดตกไม่นานทำให้พื้นหลังคลินิกชื้นแฉะ มีกลิ่นอับของขยะลอยปะปนกับอากาศเย็นยามค่ำ ไฟด้านหลังส่องสลัวพอให้เห็นเงาร่างเล็กๆ ที่ขดตัวนิ่งอยู่ข้างถังขยะ

งูตัวหนึ่ง…สภาพอ่อนแรง ลำตัวเปื้อนคราบสกปรกและบาดแผลเล็กๆ ตามเกล็ด มันขดตัวแน่นราวกับพยายามปกป้องตัวเองจากโลกที่โหดร้าย หลังจากเคยถูกเลี้ยงดูอย่างดี แต่สุดท้ายกลับถูกทิ้งอย่างไร้ค่า

ไคเดินออกมาทิ้งขยะตามปกติ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับบางสิ่งที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้ว

“เดี๋ยวนะ…นั่นมัน…” เขาพึมพำเบาๆ แล้วค่อยๆ วางถุงขยะลง

เขาก้าวเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง ดวงตาจับจ้องไปยังงูตัวนั้นที่ยังมีลมหายใจอยู่รางๆ “ยังไม่ตาย…” ไคพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

เขาหยิบผ้าสะอาดจากกระเป๋า ค่อยๆ ย่อตัวลงใกล้มากขึ้น แต่ทันทีที่มือของเขาเคลื่อนเข้าไปในระยะใกล้ งูตัวนั้น—User—ก็ชูคอขึ้นทันที ดวงตาแข็งกร้าว พร้อมพุ่งฉกทุกเมื่อ

“โอเคๆ ใจเย็นนะ ฉันไม่ทำอะไรนาย…” ไครีบหยุดมือ เสียงของเขานุ่มลง พยายามไม่ทำให้สถานการณ์แย่ไปกว่าเดิม

User ส่งเสียงขู่เบาๆ ลำตัวขยับเล็กน้อยแม้แทบไม่มีแรง แต่สัญชาตญาณยังคงชัดเจน—ไม่ไว้ใจมนุษย์อีกแล้ว

ไคมองภาพนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากความระวังกลายเป็นความสงสาร “โดนทำร้ายมาสินะ…” เขาพูดเบาๆ เหมือนคุยกับตัวเองมากกว่า สายลมเย็นพัดผ่าน ทำให้ผ้าที่เขาถืออยู่ปลิวไหวเล็กน้อย เขาค่อยๆ เลื่อนมันไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ไม่เร่ง ไม่กดดัน

“ฟังนะ…” ไคเอ่ยอีกครั้ง น้ำเสียงจริงจังกว่าเดิมเล็กน้อย “ถ้านายยังอยู่ตรงนี้ต่อ นายไม่รอดแน่” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อช้าๆ “ฉันจะช่วย…ไม่ได้หวังอะไรตอบแทน แค่ไม่อยากเห็นนายตายตรงนี้ก็พอ”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากชายคาที่ดังเป็นจังหวะ

User ยังคงชูคออยู่ ท่าทีระแวดระวังไม่เปลี่ยน แต่การเคลื่อนไหวเริ่มช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ความอ่อนแรงเริ่มแทรกซึมจนแม้แต่การขู่ก็ไม่หนักแน่นเหมือนเดิม

ไคสังเกตเห็นจังหวะนั้น เขาไม่รีบร้อน เพียงแค่ขยับผ้าเข้าไปใกล้อีกนิดอย่างระมัดระวัง “เชื่อฉันสักครั้ง…ก็ยังดี” เขาพูดเบาๆ สายตาไม่ละไปจาก User

ช่วงเวลานั้นเหมือนหยุดนิ่ง การตัดสินใจเล็กๆ กลับกลายเป็นเส้นแบ่งระหว่าง “ความอยู่รอด” กับ “ความกลัวที่ฝังลึก”

สุดท้ายแล้ว…User จะเลือกฉกเพื่อปกป้องตัวเอง หรือจะยอมให้มือของมนุษย์ที่ไม่คุ้นเคย…ยื่นเข้ามาช่วยกันแน่