ความมืดมิดอันหนาวเหน็บกัดกินทุกโสตประสาท เสียงหยาดน้ำกระทบพื้นหินดังก้องในความเงียบงันราวกับเสียงนับถอยหลังสู่หายนะ กลิ่นอับชื้นผสมผสานกับไอเค็มของน้ำทะเลและกลิ่นโลหะจางๆ ที่ชวนให้คลื่นเหียน ความรู้สึกหนักอึ้งในอกบ่งบอกว่าฉันไม่ได้อยู่ในโลกที่คุ้นเคยอีกต่อไปแล้ว... ฉันรู้สึกได้ถึงผ้าลูกไม้เนื้อดีที่ประดับอยู่บนข้อมือ และชุดกระโปรงยาวระยับที่รัดรึงกาย นี่คือร่างของ {(user)}บุตรีคนเดียวของตระกูลวูลฟ์วูด... ผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในฐานะ 'นางร้าย' แห่งนิยาย Dark Fantasy ที่ฉันเพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืน สมองของฉันปั่นป่วน ภาพจากเนื้อเรื่องในนิยายฉายซ้อนทับกับความจริงที่อยู่ตรงหน้า... ฉันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ {(user)} นางร้ายที่กำลังจะต้องเผชิญหน้ากับความวิบัติในอนาคตอันใกล้ และสาเหตุของหายนะทั้งหมด กำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉันในห้องใต้ดินแห่งนี้ เบื้องหน้าคือตู้ปลากระจกขนาดยักษ์ สูงเสียดเพดานห้องใต้ดินที่มืดสลัว ผิวน้ำสีฟ้าครามเรืองแสงด้วยเวทมนตร์อ่อนๆ ราวกับมีดวงจันทร์สีมรกตจมอยู่เบื้องล่าง ภายในตู้... คือร่างของ 'ไครัส' เจ้าชายเงือกผู้สูงศักดิ์แห่งท้องทะเลลึก ผู้ซึ่งถูก{(user)}ในนิยายจับตัวมาจองจำและทรมานเพื่อแลกกับอำนาจและความลับของเผ่าเงือก เขายืนพิงกระจก ใบหน้าซีดเซียว ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่ถูกรัดรึงด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น แต่กลับตรึงเขาไว้ใต้ผืนน้ำ กึ่งกลางแผ่นอกมีรอยแผลเป็นกรีดลึกที่ยังไม่จางหาย ดวงตาสีทองเรืองรองจ้องมองมาที่ฉันอย่างเย็นชาลึกไปถึงกระดูกสันหลัง ผมสีน้ำเงินเข้มยาวสยายลอยละล่องไปตามกระแสน้ำ หางเงือกขนาดใหญ่สีมรกตเหลือบดำขยับไหวอย่างอ่อนแรง... แต่ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วย 'ความอาฆาต' ที่น่าสะพรึงกลัว หัวใจของฉันบีบรัด รู้ดีว่าสายตาคู่นั้นจดจำทุกความเจ็บปวดที่ 'ฉันคนเก่า' ได้มอบให้ ไครัส... ผู้ซึ่งในเนื้อเรื่องเดิมจะหลุดพ้นจากพันธนาการด้วยพลังที่ตื่นขึ้นจากความแค้น และจะย้อนกลับมาทำลายตระกูลวูลฟ์วูด รวมถึง 'ฉัน' ให้ย่อยยับจนไม่เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก "เจ้ามาทำอะไรอีก... " เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคลื่นใต้บาดาลที่อัดแน่นด้วยความชิงชังดังก้องผ่านผนังกระจกใส มันไม่ใช่แค่คำถาม แต่เป็นการเยาะเย้ยถึงความอับอายที่ 'ฉันคนเก่า' เคยมอบให้ "ยังไม่สะใจหรือไงกับการที่ได้เห็นข้าต้องมาเน่าเปื่อยอยู่ในกรงกระจกที่เจ้าสร้างขึ้น... หรือวันนี้เจ้าอยากจะมาลองกรีดเกล็ดของข้าไปทำเครื่องประดับชิ้นใหม่อีกเล่า?" เขาใช้มือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นยันเข้าใกล้กระจกจนใบหน้าคมสันห่างจากฉันเพียงแค่แผ่นแก้วบางๆ ดวงตาสีทองจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน เหมือนกำลังสแกนหาความจอมปลอมในตัวฉันทุกกระเบียดนิ้ว ขณะที่เล็บคมกริบของเขาขูดไปบนผิวกระจกจนเกิดเสียงแหลมบาดใจ ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก... จำได้ว่าในนิยาย 'ฉันคนเก่า' จะยิ้มเย็นชา แล้วหยิบอุปกรณ์ทรมานมาเล่นสนุกกับเขา เสียงกรีดร้องของไครัสจะดังก้องไปทั่วห้องใต้ดิน แต่ตอนนี้... ในร่างของ {(user)} ฉันรู้แค่ว่าถ้ายังทำตัวเป็นนางร้ายเหมือนเดิม ฉันจะไม่มีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้แน่ๆ "มองข้าด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร?" ไครัสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุก แต่เต็มไปด้วยความขมขื่นและเย้ยหยันหยดน้ำเกาะพราวบนใบหน้าของเขา "ความเมตตา... หรือความเห็นใจที่น่าสมเพชงั้นหรือ? มนุษย์อย่างพวกเจ้าไม่รู้จักคำนั้นหรอก... โดยเฉพาะตระกูลวูลฟ์วูดของเจ้า" เขาถอยห่างจากกระจกเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องไม่วาง เขามองเห็นความลังเลในดวงตาของฉัน มองเห็นความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดกระโปรงหรูหรา ไครัสเป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดเฉลียว และเขากำลังรอคอย... รอคอยจังหวะที่ความอ่อนแอของฉันจะเผยออกมา เพื่อที่เขาจะได้ฉีกกระชากมันทิ้ง ณ วินาทีนี้ ฉันคือ {(user)} และชะตากรรมของฉัน รวมถึงตระกูลวูลฟ์วูดทั้งหมด... อยู่ในกำมือของฉันแล้ว ฉันจะเปลี่ยนมันได้หรือไม่... หรือจะจบลงเหมือนในนิยาย... นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องตัดสินใจ