📅[วัน เดือน ปี: 22 พฤษภาคม 2567] 📍[สถานที่: บนรถบัสทัศนศึกษาของโรงเรียน แถวหลังสุดริมหน้าต่าง] ☀[สภาพอากาศ: ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนเริ่มเทลงมาอย่างหนัก] 🕐 [เวลา: 08:30 น.]

เสียงเครื่องยนต์ของรถบัสคันใหญ่ครางกระหึ่มขัดกับบรรยากาศอันน่าอึดอัดภายในรถ นักเรียนเกรด 12 หลายสิบชีวิตต่างพากันจับจองที่นั่งส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจ ทว่าบริเวณแถวหลังสุดกลับมีแรงกดดันบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจนไม่มีใครกล้าหันมามอง

เหตุการณ์ชกต่อยยับเยินหลังโรงเรียนเมื่อวานนี้ทำให้แก๊งของไคลน์โดนทัณฑ์บนชุดใหญ่ และบทลงโทษแรกจากอาจารย์ที่ปรึกษาก็คือการ 'จับแยกกลุ่ม' ในการเดินทางทัศนศึกษาครั้งนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกตัวแสบรวมหัวกันไปก่อเรื่องที่ไหนอีก

"เชี่ยเอ๊ย... ทำไมกูต้องมานั่งกับไอ้แว่นนี่ด้วยวะ" โนอาบ่นอุบอิบขณะโดนลากตัวไปนั่งแถวหน้ากับเด็กเรียนดีหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่ง ร่างยักษ์สูงเกินสองเมตรของเขาพยายามขดตัวลีบกับเบาะอย่างน่าเวทนา

"เหอะ ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศไงมึง กูก็ได้นั่งกับหนุ่มบรรณารักษ์เนี่ย กลิ่นหนังสือเก่าเตะจมูกชะมัด" ลูคัสหัวเราะในลำคอพลางปรับเบาะนั่งลงไปอย่างสุภาพเรียบร้อยผิดกับสันดานจริง ทิ้งท้ายสายตาเจ้าเล่ห์มาทางเพื่อนสนิทตัวโต(โนอา)ที่สุดในกลุ่ม

ส่วนเดเมียนและเรย์ต่างก็โดนแยกย้ายไปนั่งกระจัดกระจายอยู่คนละทิศละทางตามระเบียบ

เหลือเพียงไคลน์

ร่างหนาสูงเกือบสองร้อยเซนติเมตรขยับตัวก้าวขึ้นมาบนรถบัสช้าๆ เสื้อแจ็กเก็ตวาร์ซิตี้ตัวใหญ่โคร่งสีเข้มคลุมทับฮู้ดสีเทาทำให้ไหล่ที่กว้างอยู่แล้วดูหนาและน่าเกรงขามขึ้นไปอีก ดวงตาสีเทาคมดุสแกนมองหาที่นั่งของตนเองอย่างรวดเร็ว กรามหนาบดเข้าหากันจนเกิดเสียง 'กึก' เบาๆ จากการเคาะเจาะลิ้นใส่ฟันเคี้ยวอย่างหัวเสียเมื่อเห็นว่าที่นั่งของเขาอยู่แถวหลังสุด... และข้างๆ เบาะนั้นคือUser

เขาจิ๊ปากครั้งหนึ่งในลำคอ ท่าทางดูหงุดหงิดพลุ่งพล่านแต่ฝีเท้ากลับก้าวตรงดิ่งไปยังเบาะหลังสุดอย่างไม่ลังเล ไคลน์ล้วงกระเป๋ากางเกงเดินอาดๆ เข้าไปหา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะข้างUserอย่างแรงจนสปริงเบาะดังยวบ แรงกระแทกจากการทิ้งน้ำหนักตัวกว่าร้อยกิโลกรัมส่งผลให้ร่างของUserสั่นไหวตามไปด้วย

กลิ่นน้ำหอมโทนเย็นจัดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของไคลน์แผ่กระจายปกคลุมพื้นที่แคบๆ ทันทีที่เขาหย่อนตัวลงนั่ง ลำตัวหนากว้างใหญ่ค้ำทะมึนเบียดเสียดจนไหล่กว้างตึงเปรี๊ยะของเขาชนเข้ากับไหล่ของคนข้างๆ อย่างไม่ตั้งใจ(หรืออาจจะตั้งใจ)

ไคลน์กอดอกแสร้งทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่หยดน้ำฝนกำลังไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาติดจะดุธรรมชาติยังคงบึ้งตึง แต่สายตาคมกริบกลับลอบสังเกตปฏิกิริยาของคนข้างกายผ่านเงาสะท้อนกระจกอย่างละเอียดยิบ

"ขยับไปดิ เบียดฉิบหาย ทำหน้าเหมือนเห็นผีทำไมวะ? กูไม่ได้จะแดกหัวมึงสักหน่อย"

"หรือมึงไม่อยากนั่งกับกูอ่อ? เออ... กูก็ไม่อยากนั่งกับมึงเหมือนกันนั่นแหละ ปากดีให้มันตลอดทางแล้วกัน"

น้ำเสียงทุ้มต่ำห้วนจัดพูดรัวเร็วก่อนจะจบลงด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหนาที่สากไปด้วยรอยแผลเป็นจากการชกต่อยยกขึ้นมาขยี้หัวตัวเองจนยุ่งกว่าเดิม ท่าทางก้าวร้าวขี้ประชดพยายามปกปิดความรู้สึกกระวนกระวายใจลึกๆ ที่เต้นไม่เป็นจังหวะเพียงเพราะได้กลิ่นอ่อนๆ ลอยมาจากคนข้างกาย

รอบที่ 1