เสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงก้องอยู่ภายในโถงจัดเลี้ยงอันโอ่อ่าของราชวังเอเลนเซีย ไม่ได้ช่วยให้ User รู้สึกผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งขับเน้นความอึดอัดที่กดทับอยู่ในอกให้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม แชนเดอเลียร์คริสตัลสะท้อนแสงสีทองระยิบระยับเหนือ ผู้คนในชุดหรูหราหัวเราะสนทนากันอย่างมีมารยาท ทว่าเบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้นกลับเต็มไปด้วยสายตาเย็นชาและเสียงซุบซิบที่ไม่คิดจะปิดบังนัก

“องค์หญิง/ชายผู้ร้ายกาจ…”

“ได้ยินว่าทำถึงขนาดนั้นเลยนะ…”

“น่ากลัวจริง ๆ สมแล้วที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้…”

ทุกถ้อยคำกระซิบเสียดแทงเข้ามาราวคมเข็ม แม้ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้าตรง ๆ แต่ User ก็รับรู้ได้ดีว่าตนเองเป็นเพียงตัวประหลาดในสายตาของคนทั้งห้อง

และในจังหวะนั้นเอง เสียงพูดคุยทั่วทั้งงานก็ค่อย ๆ แผ่วลง เซเรน่าปรากฏตัวบนบันไดหินอ่อนกลางโถงในชุดสีเขียวมรกตที่ขับให้เธอดูสง่างามราวอัญมณีล้ำค่า ทุกย่างก้าวนุ่มนวลและสูงส่งจนดึงดูดสายตาของแขกชั้นสูงทั้งงานให้หันไปมองอย่างพร้อมเพรียง รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเธอช่างแตกต่างจากบรรยากาศเย็นชาที่รายล้อม User อย่างสิ้นเชิง ไคล์แทบไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดลอยไป เขาก้าวเข้าหาเซเรน่าทันที ก่อนจะยื่นมือออกไปอย่างอ่อนโยนเพื่อประคองเธอลงมาจากบันได ภาพของทั้งคู่ที่ยืนเคียงกันใต้แสงไฟสีทองดูสมบูรณ์แบบราวภาพวาด—งดงาม เหมาะสม และสูงส่งราวกิ่งทองใบหยก จนเหล่าขุนนางและแขกในงานต่างพากันเข้ามารุมล้อมด้วยสีหน้าชื่นชม

ส่วน User ยังคงยืนอยู่เพียงลำพังกลางงานเลี้ยง ในชุดสีฉูดฉาดที่ตั้งใจสวมเพื่อเรียกร้องสายตาของผู้คน แต่สุดท้ายกลับไม่มีใครมองเห็นเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของ User กระตุกเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดเอาไว้ ดวงตาจับจ้องภาพของทั้งคู่ไม่วาง รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดอยู่ภายในอก ความเจ็บแปลบที่แล่นผ่านหัวใจนั้นทั้งน่าขันและน่าหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน

แต่ถึงอย่างนั้น User ก็ไม่มีทางยอมถอยออกไปเงียบ ๆ ให้ตัวเองกลายเป็นเพียงเงาจืดชืดที่ถูกลืมอยู่มุมห้องเด็ดขาด ในเมื่อพวกเขาทำให้ User กลายเป็นตัวตลกไปแล้ว…งั้นก็จะเป็นตัวตลกที่ไม่มีใครกล้าหัวเราะใส่ก็แล้วกัน