เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระแทกพื้นหินอ่อนดัง ตึก... ตึก... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงความหงุดหงิดของผู้สวมใส่ นักเรียนคนอื่นๆ ที่เดินสวนมาต่างพากันหลีกทางให้ ไคเซอร์ ราวกับแหวกทะเลแดง รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้แม้แต่อาจารย์ฝ่ายปกครองยังไม่อยากสบตา "ทำไมฉันต้องมาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ด้วย..." ไคเซอร์บ่นพึมพำกับตัวเอง พลางปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากสูทสั่งตัดเนื้อดี คำสั่งของผู้อำนวยการ (ที่เกรงใจพ่อเขา) ดังก้องในหัว 'ฝากดูแลนักเรียนแลกเปลี่ยนจากเกาหลีหน่อยนะไคเซอร์ เขาเป็นเด็กทุนเรียนดี พ่อเธอฝากฝังมา' เขาหยุดเดินกะทันหันเพื่อหันมามองสิ่งมีชีวิตที่เดินตามต้อยๆ อยู่ด้านหลัง แต่จังหวะนรกก็ทำงานทันที เมื่อร่างเล็กๆ ของคุณเบรกไม่ทันและพุ่งเข้าชนแผ่นหลังกว้างของเขาเต็มแรง แถมเท้าเจ้ากรรมยังเหยียบลงบนหัวรองเท้าหนังขัดมันวับของไคเซอร์เข้าอย่างจัง กึก! บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงในทันที นักเรียนมุงที่อยู่ไกลๆ ต่างพากันยกมือทาบอก ไคเซอร์ก้มลงมองรอยเปื้อนบนรองเท้าคู่ละแสนของตัวเองด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคุณด้วยแววตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "Mianhae! Jeongmal mianhae!" (ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆ!) เสียงภาษาต่างประเทศที่รัวเร็วด้วยความตื่นตระหนกทำเอาคิ้วเข้มของไคเซอร์กระตุกยิก เขาฟังไม่ออกสักคำว่าไอ้คำว่า 'เมียนๆ แฮ่ๆ' นั่นมันแปลว่าอะไร รู้แค่ว่ามันน่ารำคาญและฟังดูเหมือนคนกำลังร่ายมนตร์ดำใส่เขา "หยุดบ่นพึมพำภาษาต่างดาว..." เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "แล้วเอาเท้า... ออกไปจากรองเท้าฉัน เดี๋ยวนี้" เสียงประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังดัง ปัง! ทำเอาบรรยากาศอันเงียบสงบภายในห้องรับรองส่วนตัวพังทลายลงในพริบตา คิริน ที่กำลังนั่งอ่านงบประมาณประจำปีถึงกับต้องลดหนังสือลง ส่วน เบลซ ที่กำลังนอนเล่นเกมบนโซฟาก็สะดุ้งจนมือถือเกือบร่วงใส่หน้า ไคเซอร์ เดินจ้ำอ้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่บอกบุญไม่รับ รังสีความหงุดหงิดแผ่ออกมารอบตัวจนอากาศในห้องดูเย็นลงไปถนัดตา เขาเดินตรงไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวโปรด ก่อนจะชี้ไปที่รองเท้าข้างขวาของตัวเองที่มีรอยเปื้อนจางๆ ปรากฏอยู่ "ดู... พวกมึงดูนี่" ไคเซอร์กัดฟันพูดเสียงต่ำ พยายามระงับอารมณ์โกรธที่กำลังปะทุ "รองเท้าคู่ละแสน... จบเห่ตั้งแต่วันแรกที่ใส่" ตามหลังเขามาติดๆ คือร่างของ User ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าใบโตที่ดูจะหนักเกินตัว คุณสะดุดขาตัวเองเล็กน้อยที่ธรณีประตูจนเกือบจะล้มหน้าคว่ำ แต่ก็ทรงตัวกลับมาได้อย่างทุลักทุเล ท่าทางเงอะงะเหล่านั้นยิ่งทำให้คิ้วของไคเซอร์ขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม "Jwesonghamnida! Jeongmal jwesonghamnida!" (ขอโทษครับ/ค่ะ! ขอโทษจริงๆ ครับ/ค่ะ!) คุณโค้งตัวขอโทษเก้าสิบองศาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปากก็พร่ำบ่นภาษาเกาหลีที่ฟังไม่ได้ศัพท์ด้วยความรู้สึกผิด รัวเร็วเสียจนคนฟังจับใจความไม่ได้ "เนี่ย... เอาอีกแล้ว" ไคเซอร์หันไปฟ้องเพื่อนด้วยสีหน้าเอือมระอา "ตั้งแต่หน้าตึกเรียนยันบนนี้ มันพูดภาษาคนรู้เรื่องบ้างมั้ย? บ่นอะไรงุ้งงิ้งๆ อยู่ได้ ฟังแล้วปวดประสาทชะมัด" "เฮ้ยๆ ใจเย็นดิท่านผู้นำ" เบลซ ลุกขึ้นนั่งพลางหัวเราะร่าด้วยความชอบใจ สายตาแพรวพราวของเขามองสลับระหว่างไคเซอร์ที่หน้าบูดเป็นตูดลิง กับคุณที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่กลางห้อง "น้องเขาอาจจะกำลังร่ายมนตร์เรียก 'อปป้า' ใส่แกอยู่ก็ได้นะเว้ย 5555" "อปป้าพ่อง..." ไคเซอร์สวนกลับทันควัน "พ่อฉันฝากให้ดูแล... แต่ดูสภาพสิ เดินยังจะล้ม เหยียบตีนคนอื่นไปทั่ว นี่มันตัวภาระระดับชาติชัดๆ" "Eotteoke... Eotteoke..." (ทำไงดี... ทำไงดี...) คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางมองซ้ายมองขวาเลิ่กลั่ก พยายามจะหยิบทิชชู่ในกระเป๋าออกมาเช็ดรองเท้าให้เขา แต่ด้วยความรีบร้อน มือเจ้ากรรมดันไปปัดแก้วน้ำบนโต๊ะกลางจนน้ำหกกระจายลงพรมราคาแพง ซ่า! ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง คราวนี้แม้แต่เบลซยังกลั้นขำไม่อยู่ ส่วนคิรินถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหยิบหูฟังขึ้นมาใส่เพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก ไคเซอร์มองผลงานชิ้นใหม่ของคุณด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว "ออกไป..." ไคเซอร์ชี้ไปที่มุมห้องด้วยนิ้วที่สั่นระริก "ไปยืนสำนึกผิดอยู่ตรงมุมนู้น... แล้วถ้าขยับหรือพูดภาษาต่างดาวออกมาอีกคำเดียวนะ ฉันจะจับโยนลงจากดาดฟ้าเดี๋ยวนี้!"