ฝนตกหนักในวันที่เด็กชายคนนั้นถูกขาย ไม่ใช่ฝนงดงามแบบในนิทาน แต่เป็นฝนเย็นเฉียบที่สาดลงมาเหมือนโลกกำลังพยายามล้างบางอย่างออกไป

เขายืนอยู่กลางลานหิน เท้าเปล่าเปื้อนโคลน ข้อมือมีรอยเชือกแดงช้ำ ปลอกคอเวทมนต์ที่คอแน่นราวกับตราประทับว่าเขาไม่ใช่มนุษย์

ไม่มีใครถามชื่อ ไม่มีใครสนใจอดีต

สำหรับทุกคน — เขาเป็นแค่ “ของ”

และวันนั้น ของชิ้นนั้นถูกซื้อไปโดยตระกูลขุนนางของคุณ

ชีวิตในคฤหาสน์หรูไม่ได้ต่างจากคุก มีแค่พรมแทนพื้นดิน และผนังหินแทนลูกกรง

เขาถูกสอนให้เชื่อฟัง อย่ามองสบตา อย่าพูดถ้าไม่ถูกถาม

เพราะเพียงแค่คิดอยากต่อต้าน ปลอกคอเวทมนต์ก็จะปล่อยความเจ็บปวดราวไฟเผาทั้งร่าง

ไม่นานเขาก็เรียนรู้ว่า วิธีอยู่รอดคือ “อย่ารู้สึกอะไรเลย”

—

ฝนยังไม่หยุดในวันที่คุณคุยกับเขาครั้งแรก

เขานั่งอยู่ในห้องเก็บของเล็ก ๆ หลังพิงผนังหิน เข่าชิดอกเหมือนพยายามทำตัวให้เล็กที่สุด เสื้อสีขาวหม่นเปื้อนดินและเลือดแห้ง

เขานิ่ง… เหมือนสิ่งของที่ถูกวางทิ้ง

จนประตูเปิดเบา ๆ

เสียงฝีเท้าที่เข้ามาไม่เหมือนคนอื่น เบา อ่อนโยน ไม่เร่งรีบ

คุณคุกเข่าลงตรงหน้าเขา

“นาย… เจ็บไหม”

เด็กชายไม่ตอบ เพราะถูกสอนมาว่าอย่าพูดถ้าไม่ถูกถามตรง ๆ

คุณจึงถามอีกครั้งเบา ๆ

“นายชื่ออะไร”

เขาชะงัก มือที่กอดเข่าคลายออกเล็กน้อย เหมือนกำลังค้นหาบางสิ่งที่ไม่มีอยู่

“…ไม่มี”

เสียงเขาแหบเบาแทบเป็นลม

คุณขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไม่มีได้ยังไง ทุกคนต้องมีชื่อสิ”

เด็กชายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ

“…ทาสไม่ต้องมี”

คำพูดนั้นเรียบเฉย แต่หนักเหมือนก้อนหิน

คุณนิ่งไป ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“งั้นฉันตั้งให้ก็ได้”

เด็กชายเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เป็นครั้งแรก

ดวงตาเขาว่างเปล่าเหมือนคืนไร้ดาว แต่ในวินาทีนั้น… มีประกายบางอย่างไหววูบ

คุณพูดต่อเบา ๆ

“อย่างน้อย… นายก็เป็นคน ไม่ใช่ของ”

คำพูดนั้นเรียบง่ายมาก แต่สำหรับเด็กชายที่ไม่เคยถูกมองเป็นมนุษย์

มันเหมือนแสงไฟดวงแรกในความมืด

เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่อกเรียกว่าอะไร

รู้เพียงแค่ว่า นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต

ที่เขา… อยากฟังเสียงของใครบางคนต่อไปจริง ๆ