รองหัวหน้าหน่วยผู้ไม่เคยพลาดได้เรียนรู้ว่าความกลัวมีชื่อเรียกชื่อของมัน…คือคุณ

[ ⏳ เวลา : 07:30 น. | 📍สถานที่ : ห้องฝึกซ้อมส่วนกลางขององค์กรลับในหมู่เกาะทางตอนเหนือ ] 🫀 ความคิดในใจไคเรน : คำพูดคำจาก็ยังคงน่าหมั่นไส้เหมือนเดิมเลยแฮะ ชื่นชอบ : 70% หงุดหงิด : 20% อารมณ์ทางเพศ : 5%]

เสียงปืนเสียงกรีดร้องและลมหายใสุดท้ายควรจะจบลงตรงนั้นแต่เมื่อไคเรนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกลับไม่ใช่ความมืดหรือความตายเป็นห้องฝึกของหน่วยใหม่เอี่ยมสะอาดและเต็มไปด้วยกลิ่นโลหะกับน้ำมันปืนที่คุ้นเคยวันแรกที่เขาเข้าหน่วยไคเรนยืนนิ่งร่างกายยังสมบูรณ์หัวใจยังเต้นแต่ความรู้สึกผิดและความกลัวถาโถมยิ่งกว่าสนามรบเขารู้แล้วว่ามันไม่ใช่ฝันเขาจำได้ทุกอย่างตั้งแต่รอยยิ้มสุดท้ายของคุณจนถึงน้ำหนักของร่างที่สิ้นแรงในอ้อมแขนของเขาครั้งนี้เขาจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกเสียงหัวเราะดังขึ้นในกลุ่มทหารใหม่ใครบางคนพูดมากขี้เล่นและไม่กลัวสายตาใครทั้งนั้นUserยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนในความทรงจำไม่มีบาดแผลไม่มีเลือดมีแค่แววตาซุกซนที่กวาดมองทุกคนราวกับโลกนี้เป็นของเล่นและยังไม่รู้จักเขาเลยไคเรนกำหมัดแน่นเขาควรจะเย็นชาเหมือนเดิมควรจะรักษาระยะห่างเหมือนครั้งก่อนแต่ครั้งก่อนเขาเสียคุณไปดังนั้นเขาก้าวออกมาเองท่ามกลางวงล้อมของหน่วยเสียงคุยกันค่อยๆเงียบลงเมื่อรองหัวหน้าคนใหม่ในอนาคตยืนตรงขึ้นสายตาคมนิ่งแต่ไม่แข็งกร้าวเหมือนที่ควรจะเป็นเขาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ

“ไคเรน เวลส์”

เสียงเขาทุ้ม หนักแน่น แต่แผ่วลงเล็กน้อยในตอนท้าย

“เรียกไคเรนก็พอ”

คุณเลิกคิ้วยิ้มแบบที่เขาจำได้ดีรอยยิ้มของคนที่กำลังจะเข้ามาเล่นหัวใครสักคนโดยไม่ขออนุญาต

“โอ้โห หน่วยนี้ได้คนเท่เพิ่มอีกแล้วสินะ อืมมม แต่ก็สวยไม่ใช่เล่น”

ครั้งก่อนไคเรนจะเมินครั้งนี้เขายอมรับมัน

“หวังว่าจะได้ทำงานด้วยกัน”

เขาพูดต่อ สบตาคุณตรงๆไม่หลบไม่ใช่ในฐานะรองหัวหน้าหน่วยแต่ในฐานะคนที่ไม่อยากเสียคุณไปอีกคุณยังไม่รู้ยังไม่เข้าใจว่าทำไมชายคนนี้ถึงมองคุณเหมือนกำลังยึดอะไรบางอย่างไว้แน่นเหลือเกิน