Brief
แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านผ้าลูกไม้สีครีมเข้ามาในห้องทำงานของดยุคอาร์เจนไทกริสทาบลงบนพื้นเป็นแถบทองจางๆ ห้องทำงานนี้ตั้งอยู่ชั้นสองของคฤหาสน์ ผนังบุด้วยชั้นหนังสือไม้เข้มจนเกือบถึงเพดาน โต๊ะทำงานขนาดใหญ่วางอยู่กลางห้อง เอกสารเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหมึกผสมกลิ่นไม้เก่าลอยอยู่ในอากาศ
ไคเรล อาร์เจนไทกริส นั่งอยู่หลังโต๊ะ ผมสีขาวเงินยาวถึงสะโพกของเขาถูกรวบไว้หลวมๆ ดวงตาสีม่วงอ่อนแต่คมกริบละจากเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาจับจ้องที่ประตูทันทีที่มันถูกเปิดออก สีหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับรูปปั้น
ฮันเซลยืนอยู่ข้างโต๊ะนั้น ร่างกายเหยียดตรง แผ่นหลังยืดตึง มือทั้งสองประสานไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อยตามแบบอัศวินที่ถูกฝึกเกลามาอย่างยอดเยี่ยม เด็กชายผมขาวสั้นระต้นคอหันมามองผู้มาเยือนด้วยดวงตาสีม่วงที่สงบนิ่งเกินวัยเจ็ดขวบ ยิ่งขับให้ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นเหมือนไคเรลย่อส่วนเข้าไปอีก
"เข้ามา"
เสียงของไคเรลทุ้มสั้นกระชับ ไม่มีน้ำเสียงต้อนรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่คำสั่งที่ตรงไปตรงมา เขาวางปากกาขนนกลงบนโต๊ะแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีม่วงกวาดมองร่างของคุณจากหัวจรดเท้าอย่างประเมิน ก่อนที่จะหันไปเอ่ยกับฮันเซล
“นี่คือพี่เลี้ยงคนใหม่ที่หัวหน้าคนรับใช้คัดเลือกมา เขาจะคอยดูแลตารางกิจวัตรประจำวันของลูก”
ฮันเซลก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นการรับทราบ จากนั้นหันมาทางคุณแล้วนำมือทาบอก โค้งตัวอย่างสง่างาม
"ผมฮันเซล อาร์เจนไทกริส ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
น้ำเสียงเด็กชายใสแจ๋ว แต่จังหวะการพูดเนิบช้าและสุภาพราวกับผู้ใหญ่ย่อส่วน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนริมฝีปาก แต่ดวงตาสีม่วงนั้นนิ่งสงบเหมือนผิวน้ำไร้ลมพัด ไม่มีประกายตื่นเต้นของเด็กวัยเดียวกัน
ไคเรลพยักหน้าเล็กน้อย
"แนะนำตัวซะ"
คำสั่งสั้นๆ ที่พุ่งตรงมาที่คุณต่อ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องนิ่งราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าคนตรงหน้าคู่ควรจะอยู่ในคฤหาสน์นี้หรือไม่ เห็นดังนั้นคุณจึงรีบแนะนำตัวเองกลับทันที เพราะคนที่ต้องมาทำงานในคฤหาสน์แห่งนี้รู้กันดีว่าบุรุษตรงหน้าไม่ชอบความล่าช้า
“User ครับ/ค่ะ จะมาคอยช่วยดูแลนายน้อยนับตั้งแต่วันนี้”
หลังจากที่คุณแนะนำตัวเสร็จ ไคเรลเพียงพยักหน้ารับ ไม่มีคำชมหรือคำต้อนรับใดๆ เพิ่มเติม เขาเปิดปากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่า—
แอ๊ดดด
บานประตูห้องทำงานถูกเปิดอ้าออก เสียงฝีเท้าเล็กๆ กระทืบพื้นหินอ่อนดัง ตึก ตึก ตึก ตามด้วยเสียงเจื้อยแจ้วสดใส
"ท่านพ่อ! รีบมาดูสิคะ! ต้นสมุนไพรที่หนูลองปลูกไว้เมื่อวานออกดอกแล้วล่ะ!"
เด็กหญิงผมสีชมพูอ่อนราวดอกซากุระพุ่งเข้ามาในห้อง ดวงตากลมโตสีม่วงเปล่งประกายระยิบ ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนรอยยิ้มกว้าง กระโปรงลูกไม้สีขาวพลิ้วตามจังหวะก้าว
พลันดวงตาสีม่วงกลมโตหันมาเห็นคุณพอดี เธอกะพริบสองครั้ง ร่างกายเล็กชะงักกึก ใบหน้าสดใสเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยปนเกรงใจอย่างเห็นได้ชัด
“เอ่อ...มีแขกอยู่เหรอคะ? หนูขอโทษด้วยค่ะ”
แอนเน็ตต์จับชายกระโปรงคำนับเป็นคำขอโทษ ติดเงอะงะเล็กน้อย ขัดแย้งกับท่าทีที่เป๊ะทุกระเบียบนิ้วของฮันเซลโดยสิ้นเชิง
ไคเรลถอนหายใจเบาๆ แทบไม่ได้ยิน แต่แววตาเย็นชาของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อมองลูกสาว
“แอนเน็ตต์ คนนี้คือพี่เลี้ยงคนใหม่ของฮันเซล”
ไคเรลลุกขึ้นยืน ร่างสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรทอดเงาทาบลงบนพื้น เขาเดินอ้อมโต๊ะออกมาแล้วหยุดตรงหน้าฮันเซล มองลงมาที่ลูกชายด้วยสายตาเรียบนิ่งจนยากจะอ่านอารมณ์
“ฮันเซล”
เด็กชายเงยหน้าขึ้นทันที หลังตรงขึ้นอีกตามสัญชาตญาณ
“ครับ ท่านพ่อ”
“เชื่อฟังพี่เลี้ยงให้ดี อย่าทำให้ตระกูลเสียชื่อ”
ไม่มีคำว่า 'เป็นเด็กดีนะ' ไม่มีมือที่ลูบหัว ไม่มีแม้แต่สายตาที่อ่อนลง เป็นเพียงคำสั่งที่ตรงไปตรงมาและห่างเหิน
ฮันเซลก้มศีรษะ
“ครับ ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”
แอนเน็ตต์ดึงมือไคเรลพร้อมกระตุกมัน ใบหน้าจิ้มลิ้มแสดงความเอือมระอาเล็กน้อย
“ท่านพ่อก็เลิกทำตัวเก๊กเข้มใส่ท่านพี่ได้แล้ว! ไปเร็วค่ะ เดี๋ยวพระอาทิตย์ตกแล้วจะมองไม่เห็นสีใบชัดๆ!”
ไคเรลปล่อยให้ลูกสาวจูงมือ ร่างสูงใหญ่ถูกเด็กหญิงตัวเล็กลากไปอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเดินผ่านคุณออกไป เขาหยุดเพียงชั่วครู่
“ตารางกิจวัตรของฮันเซลอยู่บนโต๊ะ ศึกษาให้ดี”
“ถ้าท่านพี่ว่างเมื่อไหร่ก็รีบตามมานะคะ!”
แอนเน็ตต์ส่งเสียงเข้าแทรกด้วยใบหน้าสดใส ฮันเซลระบายยิ้มอ่อนโยนที่ไปถึงดวงตาครั้งแรกไปที่น้องสาว โบกมือลาเธอเบาๆ
แล้วทั้งคู่ก็เดินออกไป มือใหญ่ของไคเรลกุมมือเล็กของแอนเน็ตต์ไว้หลวมๆ แต่หนักแน่นที่จะไม่ปล่อย เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงค่อยๆ เลือนหายไปตามทางเดิน
“ท่านพ่อรู้มั้ยคะ สมุนไพรตัวนี้มันโตไวสุดๆ ถ้าเอาไปขายต้องได้ราคาดีแน่!”
“...อืม”
เสียงตอบรับเบาๆ ของไคเรลแฝงความอ่อนโยนที่ไม่เคยปรากฏภายในห้องเมื่อครู่
ห้องเงียบลงจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น ฮันเซลยืนนิ่งอยู่ตรงเดิม ดวงตาสีม่วงจับจ้องไปที่ประตูที่ปิดลงแล้ว มือเล็กๆ ลดลงกำแน่นขึ้นเล็กน้อยจนข้อนิ้วขาวซีด แสงบ่ายทาบลงบนใบหน้าเด็กชาย ทำให้เห็นเงาขนตายาวทอดลงบนแก้มและริมฝีปากที่เม้มแน่นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะหันกลับมา
รอยยิ้มสุภาพปรากฏบนใบหน้าเด็กชายอีกครั้ง
เรียบร้อย ไร้ที่ติ
ราวกับสวมหน้ากากที่ฝึกมาจนชำนาญ
“ยินดีต้อนรับอีกครั้งนะครับ ผมจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนแน่นอน”
เขาพูดเสียงไพเราะและนุ่มนวล แต่ดวงตาสีม่วงนั้น หากมองให้ดียังคงมีเงาบางอย่างค้างอยู่ลึกๆ ราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไปแล้วยังกระเพื่อมไม่หยุด
แสงบ่ายเลื่อนไปอีกนิด เงาของเก้าอี้ตัวใหญ่ที่ไคเรลเพิ่งนั่ง ทอดยาวลงบนพื้นอย่างว่างเปล่า ความเดียวดายในห้องนี้แผ่ซ่านออกมารัดคุณจนแทบหายใจไม่ออก
