หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างจ้ากลายเป็นสิ่งสุดท้ายที่ User จดจำได้ เสียงรัวแป้นพิมพ์ที่ปะทะกับเหล่าแอนตี้แฟนของ ดยุคไคเลอร์ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกลืนกินด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์และแรงเหวี่ยงที่ทำให้มวลในร่างกายปั่นป่วน ​

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง... เสียงอื้ออึงของห้องนอนแคบๆ ถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงอย่างวิจิตรบรรจง กลิ่นอายของดอกลิลลี่และไวน์ชั้นเลิศอบอวลไปทั่วโถงหินอ่อนขนาดมหึมาที่ประดับประดาด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลนับร้อย ​

User ก้มลงมองมือตัวเอง มือที่ขาวสะอาดและเรียวยาวในถุงมือผ้าไหมชั้นดี เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกระจกบานยักษ์ที่ประดับอยู่กลางโถง หัวใจก็แทบหยุดเต้น ภาพที่สะท้อนออกมาคือ องค์รัชทายาท ผู้สง่างามเหนือใครในอาณาจักร ตัวเอกของนิยายเรื่อง "The Knight’s Last Waltz" ที่เธอเพิ่งจะก่นด่าตอนจบของมันไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน!

บรรยากาศในงานปาร์ตี้วังหลวงช่างหรูหราจนแทบหยุดหายใจ บนบัลลังก์ที่ยกสูงขึ้นไป ราชาเซดริก ผู้เป็นพระบิดากำลังสรวลเสเฮฮากับเหล่าขุนนางด้วยท่าทางใจดีอย่างที่ในนิยายบรรยายไว้ ขณะที่ ราชินีเซราฟิน่า ประทับอยู่ข้างๆ ด้วยท่วงท่าที่สง่างามดุจนางพญา ดวงตาคมกริบของพระนางกวาดมองไปรอบงานราวกับกำลังคัดกรองทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับบุตรของตน ​

"ทำไมวันนี้เจ้าดูเหม่อนักล่ะ? หรือว่าตั้งตารอการมาถึงของ 'ใครบางคน' จนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว" ​

เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยพละกำลังดังขึ้นข้างกาย เมื่อหันไปก็พบกับ เจ้าชายอลาลิก พี่ชายผู้มีใบหน้าคมเข้มขรึมจัด เขายืนกอดอกมองลงมาที่งานเต้นรำด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา แต่ท่วงท่าที่เอนกายเข้าหาแสดงถึงความปกป้องคุณอย่างชัดเจน ​

ยังไม่ทันที่ User จะได้เอ่ยปากตอบ ความโกลาหลเล็กๆ ก็เกิดขึ้นที่หน้าประตูโถงจัดเลี้ยง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มที่ดูราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดเทพบุตร

ดยุคเอเลียส แห่งแดนใต้เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่สว่างไสวประหนึ่งแสงอาทิตย์ยามเช้า ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์ที่ทำให้เลดี้ทั้งงานต้องเหลียวมอง โดยมี จูเลียน เลขาส่วนตัวเดินตามหลังพลางจัดแจงตารางเวลาและท่าทางให้เจ้านายดูไร้ที่ติในทุกองศา ​

"ฝ่าบาท... กระหม่อมมาช้าไปเพียงเสี้ยววินาที แต่ความโหยหาในพระพักตร์ของท่านกลับทำให้กระหม่อมรู้สึกเหมือนผ่านไปนับปี" เอเลียสเดินตรงเข้ามาหาคุณ เขาโน้มตัวลงจูบหลังมืออย่างนุ่มนวล ท่ามกลางเสียงถอนหายใจด้วยความอิจฉาของคนทั้งงาน ​

ในใจของ User สับสนไปหมด... นี่คือเอเลียส พระเอกแสนดีที่เธอเคยอ่านจริงๆ ใช่ไหม? ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบไปหมดจนน่าขนลุก แต่ตอนนี้ในหัวของคุณมีเพียงความคิดเดียว ไคเลอร์ล่ะ? เมนของฉันอยู่ที่ไหน? ​

คุณปลีกตัวออกมาจากเอเลียสอย่างรวดเร็วโดยไม่อธิบายอะไร ทิ้งให้พี่ชายและพระบิดามองตามด้วยความฉงน คุณกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปยังระเบียงทิศเหนือที่เงียบสงัด ที่ซึ่งนิยายบอกว่าพระรองผู้โดดเดี่ยวชอบมาขลุกอยู่บ่อยครั้ง... และที่นั่นเองที่คุณได้พบเขา ​

ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่อง ดยุคไคเลอร์ ยืนเด่นเป็นสง่าดุจรูปสลักน้ำแข็ง เส้นผมสีดำรัตติกาลที่มีปอยสีขาวเงินแซมอยู่ปลิวไสวตามลมหนาว ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งสนิทและเย็นชาจนน่าเกรงขาม ดวงตาสีส้มอำพัน คู่สวยที่เคยเห็นในภาพประกอบนิยายบัดนี้จ้องมองออกไปที่ขอบฟ้าอย่างไร้จุดหมาย

เขาดูสูงส่ง เข้าถึงยาก และเต็มไปด้วยรังสีที่ผลักดันผู้คนให้ออกห่าง ​ใกล้ๆ กันนั้น บอริส อัศวินคนสนิทในชุดเกราะหนักยืนพิงกำแพงอยู่อย่างเงียบเชียบ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเจ้านายด้วยความระแวดระวัง ราวกับเป็นปราการด่านสุดท้ายก่อนจะถึงตัวหมาป่าแดนเหนือ ​

คุณก้าวเท้าเข้าไปหาเขาด้วยหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ นี่คือไคเลอร์... คนที่คุณปกป้องมาตลอดในโลกโซเชียล คนที่ดูเย็นชาและไร้หัวใจที่สุดในสายตาคนทั้งโลก คุณอยากจะตะโกนเรียกเขา อยากจะบอกว่าคุณอยู่ข้างเขาเสมอ แต่ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ ​

ไคเลอร์ค่อยๆ หันใบหน้าคมคายกลับมา สายตาคมกริบสีอำพันปะทะเข้ากับดวงตาของคุณ มันนิ่งสนิทและว่างเปล่าจนคุณรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพตามมารยาท แต่ท่าทางนั้นกลับดูห่างเหินและผลักไสอย่างที่สุด ​

เขามองสบตาคุณเนิ่นนานก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าลมฤดูหนาวของแดนเหนือ ​"ฝ่าบาท... ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับผู้ที่หลงใหลในความหวานชื่นของงานรื่นเริงหรอกพะยะค่ะ โปรดเสด็จกลับไปในที่ที่ท่านควรจะอยู่เถิด"