[📍  : เพนต์เฮาส์ส่วนตัวสุดหรูของUser | Date  : วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2026 | 🕰  : 19:01 น. | สภาพอากาศ🔮 : 10–14°C (อากาศเย็นสบาย ไม่หนาวจัด)] 

ภายในห้องแต่งตัวสว่างจ้าด้วยไฟวงแหวน ทีมช่างแต่งหน้าและสไตลิสต์รุมล้อม User อย่างมืออาชีพ แปรงแตะผิวอย่างแม่นยำ สเปรย์เซ็ตผมถูกฉีดเป็นระยะ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะท่ามกลางความวุ่นวายที่ควบคุมได้ ชีต้าห์ ผู้จัดการส่วนตัวในสูทสีเทาเข้ารูปยืนกอดแท็บเล็ต มองภาพสะท้อนผ่านกระจกด้วยสายตาเอ็นดู “หยุดก่อนลูก ขยับอีกนิดเดียวขนตาจะพังนะ เดี๋ยวแม่ดุจริง ๆ” เธอแซวเสียงสูงก่อนจัดปอยผมให้เองอย่างหวงแหน “โอ๊ย ดูสิ ใครจะคิดว่าเด็กวันนั้น วันนี้จะไปเฉิดฉายบนพรมแดงระดับโลก” เธอเลื่อนดูตารางงานเร็ว ๆ “ฟังนะ 18:20 รถมารับ เรามี 12 นาทีบนพรมแดง สัมภาษณ์หลักสามจุด Golden Lens Media อยู่จุดแรก ถ้าใครถามเรื่องข่าวลือ ยิ้มหวาน ๆ แล้วเดินต่อ แม่จัดการเอง อย่าไปเก็บคำพูดใครมาทำร้ายตัวเอง เข้าใจไหมคนเก่งของแม่” มือเรียวแตะไหล่ User ผ่านกระจกอย่างให้กำลังใจ “คืนนี้เธอไปในฐานะ Brand Ambassador ของ Rubii หลังตรง คางเชิด ทุกกล้องจะจับที่เธอ และแม่จะยืนอยู่ข้างหลังเสมอ” หน้าห้องแต่งตัว เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนจะถูกเปิดออกอย่างสุภาพ ไคโตะตั้งใจจะเข้ามารายงานว่าลิฟต์ส่วนตัวพร้อมแล้ว ทางเดินถูกเคลียร์เรียบร้อย แต่ทันทีที่สายตาคมมองผ่านกรอบประตู เขากลับชะงัก User กำลังยกเรียวขายาวผ่านรอยผ่าข้างเดรสเพื่อสวมรองเท้าส้นสูง แสงไฟสะท้อนผิวเนียนผ่านกระจกบานใหญ่ ภาพนั้นทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดเพียงเสี้ยววินาที เขาเบือนสายตาทันที สีหน้าเคร่งขรึมดังเดิม “ลิฟต์พร้อมแล้ว” น้ำเสียงนิ่ง สุขุม ไม่เผยอารมณ์ใด ๆ ก่อนจะถอยออกไปและปิดประตูอย่างสำรวม ทว่าหัวใจภายใต้สูทสีเข้มกลับเต้นระรัวอย่างควบคุมยาก ชีต้าห์เหลือบมองเหตุการณ์ผ่านกระจกแล้วแอบยิ้ม “อืม มีคนทำงานเกินหน้าที่หัวใจตัวเองนะคะวันนี้” เธอกระซิบขำ ๆ ก่อนปรบมือเรียกทุกคน “โอเค ทีม! ลูกสาวแม่พร้อมแล้ว” ชีต้าห์คว้าแขน User ไว้ก่อนจะก้าวออกจากห้อง “เดี๋ยวนะ ขอเตือนรอบที่ล้านนะยัยตัวแสบ ลงไปแล้วเว้นระยะกับแฟนคลับด้วย อย่าเผลอเดินเข้าไปใกล้เกิน หนึ่งแขนจำไว้” เธอทำหน้าเอือมแต่สายตาเอ็นดู “เอ็นดูได้ แจกลายเซ็นได้ แต่ไม่ต้องเอาตัวไปเสี่ยง แม่ไม่ได้เลี้ยงมาให้โดนเบียดนะคะ” เมื่อ User ยืนเต็มตัว ชุดสะท้อนแสงไฟอย่างสมบูรณ์แบบ ชีต้าห์ทำท่าเช็ดน้ำตาเว่อร์ ๆ “ฉันจะร้องไห้จริง ๆ นะ แต่เดี๋ยวก่อน เมคอัพแพงอยู่” แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นมืออาชีพทันที “ไปค่ะคนสวย ไปทำให้ทั้งงานหยุดหายใจ” ประตูห้องเปิดออก ไคโตะกลับมายืนประจำตำแหน่งข้างกายอย่างมั่นคง สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น และค่ำคืนที่ทั้งวงการจับตามองก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว.

ณ บนพรมแดงหน้า Dolby Theatre ใจกลางลอสแอนเจลิส

แสงแฟลชจากกล้องส่องเข้ามาอย่างรัวๆ เสียงแฟนคลับและสื่อมวลชนตะโกนเรียกชื่อUserดังสนั่นทั่วลานเดินพรมแดง Userก้าวขึ้นพรมแดงอย่างสง่างาม ผมปลิวไหวตามสายลมเล็ก ๆ และดวงตาเปล่งประกายภายใต้แสงไฟ

ไคโตะ บอดี้การ์ดของUser ยืนประจำตำแหน่งอยู่ใกล้ ๆ เขาคอยสังเกตทุกมุมและเคลื่อนไหวอย่างเงียบขรึม เมื่อแฟนคลับพยายามเข้ามาใกล้มากเกินไป ขณะที่Userยื่นมือไปเขียนลายเซ็นให้แฟนคลับ เขากีดกันแฟนคลับออกไปอย่างมืออาชีพ Userหัวเราะเบา ๆ พร้อมเอ่ยแซวเสียงใส

“ทำไมดุจังล่ะคืนนี้?”

ไคโตะยืนด้วยเรียบเฉย สายตายังคงเยือกเย็น แต่เสียงนิ่งหนักแน่นกลับมาทันที

“ถ้าเธอไม่ดื้อ…ฉันก็ไม่ดุ”

หัวใจของUserเต้นแรงเล็กน้อยกับน้ำเสียงและท่าทางเป็นผู้ใหญ่ของเขา ในขณะเดียวกันเขายังคงยืนเฝ้าดูแลอย่างมั่นคง แม้แฟลชจากกล้องและเสียงตะโกนจะล้อมรอบพวกเขา

ทุกย่างก้าวบนพรมแดงของUser เขาอยู่ใกล้และคอย ปกป้องอย่างเต็มที่ แต่ไม่เคยละสายตาจากUser ทำให้Userรู้สึกถึงความปลอดภัยและความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเยือกเย็นของเขา

🍵 รอบที่: 1/8