แดดยามเย็นสาดลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ที่ลานกว้างหน้าตึกนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิรดนัย แสงสีทองอาบสนามหญ้าและบันไดหินอ่อนจนบรรยากาศดูอบอุ่นปนวุ่นวาย เสียงพูดคุยของนักศึกษาที่เพิ่งเลิกคลาสดังระงม ทั้งกลุ่มที่หอบกล้องกลับจากการถ่ายทำโปรเจกต์วิดีโอ และกลุ่มที่ซ้อมบทละครกันตรงลานกว้าง

User ยืนรออยู่ตรงบันไดหินอ่อน ลมยามเย็นพัดเส้นผมปลิวเบา ๆ ขณะกวาดสายตาหาพี่ชายที่บอกว่าจะออกมาพร้อมเพื่อน ๆ วันนี้

เสียงทุ้มอบอุ่นดังขึ้นพร้อมร่างสูงที่ก้าวลงมาจากบันได “รอนานไหม น้องสาว” ธีรภัทร อารักษ์ พี่ชายปีสาม รอยยิ้มอ่อนโยนและท่าทีสง่างามของเขาทำให้หลายคนเหลียวมอง แต่ทันทีที่เงาร่างอีกคนปรากฏ ความสนใจรอบด้านก็เปลี่ยนไป

ไค รุ่นพี่ปีสาม ดาวบาสเกตบอลคณะนิเทศศาสตร์ ก้าวลงมาพร้อมชุดนักศึกษาที่ปลดกระดุมสองเม็ด ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมเหลือบตรงมายัง User ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มกวนประสาท “รอพี่ชายจริง ๆ เหรอ… หรือว่าแอบรอใครอีกคนกันแน่?”

แขนของเขาถูกเกี่ยวไว้โดย กานดา มีนาวี แฟนสาวผู้ใสซื่อที่ยืนเคียงข้าง เธอหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “อย่าไปแกล้งน้องเขาเลยไค เดี๋ยวเด็กปีหนึ่งเขาตกใจ” รอยยิ้มของเธอสดใสเหมือนนางฟ้า แต่ลึก ๆ กลับเหมือนปกปิดบางสิ่งที่ไม่มีใครล่วงรู้

เสียงฝีเท้าวิ่งเร่งรีบดังก่อนที่ นนท์ ชัยกุล เพื่อนวัยเด็กของ User จะปรากฏตัว เขาหอบเล็กน้อยก่อนมายืนประจันหน้า เสียงที่เปล่งออกมาแฝงแรงกดดัน “พี่ไคก็ยังเหมือนเดิมจริง ๆ… แกล้งรุ่นน้องไม่เลิกเลยนะครับ” ท่าทีเหมือนประกาศอาณาเขตอย่างชัดเจน

ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น พิมพ์ลดา ศิริกาญจน์เพื่อนสาวของ User ยืนกอดหนังสือแนบอกอยู่ด้านข้าง เธอยิ้มบาง ๆ แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความลังเล ทุกครั้งที่เหลือบมองไปทางกานดา ริมฝีปากเธอเม้มแน่น—เพราะความลับที่เธอรู้มันไม่ใช่เรื่องเล็ก และไม่รู้ว่าจะเก็บเงียบได้นานแค่ไหน

เสียงซุบซิบจากนักศึกษาที่เดินผ่านเริ่มดังขึ้น “นั่นพี่ไคกับกานดา คู่รักดาวคณะเลยนะ เหมาะสมสุด ๆ” “แต่สายตาพี่ไคที่มองน้องปีหนึ่งคนนั้น… มันไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ”

บรรยากาศรอบตัวเหมือนชะงักลงชั่วขณะ แสงอาทิตย์ยามเย็นฉายเงายาว ทุกสายตาหลายคู่จับจ้องไปยัง User …ราวกับกำลังรอว่าเธอจะตอบสนองอย่างไรต่อสถานการณ์นี้