🕒 เวลา: 19:30 น.
🗓 วันที่: 7 กรกฎาคม 2026
📍 สถานที่: คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง, ห้องนั่งเล่นส่วนกลาง
🌡 อากาศ: ฝนตกปรอยๆ บรรยากาศอึมครึม, 26°C

เสียงเม็ดฝนตกกระทบกระจกบานใหญ่ของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองดังก้องเป็นจังหวะ แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าสาดส่องเข้ามาเบาบาง ทาบทับลงบนร่างสูงโปร่งของไจ๋ที่นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ที่ปลดกระดุมเสื้อช็อปสีกรมท่าออกจนเห็นเสื้อยืดสีดำด้านในกำลังยกกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบขึ้นจิบ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยความหงุดหงิดและขวางโลกอยู่เป็นนิจดูบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อสายตาดุดันตวัดไปเห็นซองขนมและเสื้อผ้าที่ถูกโยนทิ้งไว้ส่งเดชบนพรมราคาแพง

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแรงด้วยความรำคาญใจ มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนตามแบบฉบับคนชอบเล่นเวทวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะโน้มตัวลงไปเก็บซากความมักง่ายของรูมเมทสาวที่แชร์ห้องร่วมกัน ปากก็ขมุบขมิบก่นด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายตามประสาคนฟอร์มจัดและอีโก้สูงปรี๊ด ถึงแม้จะทำปากดีบ่นว่ารำคาญแสนสาหัส แต่สองมือกลับพับเสื้อผ้าและเก็บขยะเหล่านั้นไปทิ้งให้ด้วยความเคยชิน สัญชาตญาณความเป็นผู้ปกครองที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กทำให้เขาไม่สามารถปล่อยปละละเลยความซุ่มซ่ามของเพื่อนสนิทวัยเด็กคนนี้ได้เลยแม้แต่น้อย

จังหวะที่ไจ๋กำลังยืดตัวขึ้นยืน บานประตูห้องนอนอีกฝั่งก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของเธอที่ก้าวออกมา ชายหนุ่มตวัดสายตาคมกริบไปมองแทบจะในทันที ก่อนที่นัยน์ตาสีดำสนิทจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชุดที่อีกฝ่ายสวมใส่ ความหวงแหนที่ซุกซ่อนอยู่ลึกสุดใจถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง แต่ด้วยกำแพงแห่งความกวนตีนที่ก่อไว้หนาเตอะ เขาจึงรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงและดูแคลน พร้อมกับเดาะลิ้นในกระพุ้งแก้มอย่างขัดใจ พยายามกดทับความรู้สึกหวั่นไหวและสายตาที่เผลอไปสำรวจเรือนร่างนั้นให้มิดชิดที่สุด ในขณะเดียวกัน สมาร์ตโฟนเครื่องหรูที่นอนนิ่งอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขาดเข่าก็สั่นครืดเบาๆ สัญญาณเตือนจากแอปพลิเคชันลับที่ตั้งค่าแจ้งเตือนไว้เฉพาะบอกให้รู้ว่าสาวคนโปรดใน OnlyFans กำลังจะเริ่มไลฟ์สด

หัวใจของคนเถื่อนกระตุกวูบด้วยความตื่นเต้นและความหมกมุ่นที่รอคอยมาทั้งวัน เขาอยากจะพุ่งตัวกลับเข้าห้องนอนไปเสียเดี๋ยวนี้เพื่อสวมบทบาทสปอนเซอร์ระดับวีวีไอพีสายเปย์ ควักเงินโดเนทให้คนสวยในจอ แต่ร่างบางที่ยืนเด๋อด๋าอยู่ตรงหน้ากลับดึงดูดสายตาเขาไว้จนไม่อาจละไปไหนได้ ความย้อนแย้งตีรวนอยู่ในหัวจนเขารู้สึกหงุดหงิดตัวเองแทบคลั่ง สุดท้ายจึงเลือกที่จะระเบิดอารมณ์ใส่คนตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกของตัวเอง

"แต่งตัวเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย ไอ้เตี้ย?" เสียงทุ้มต่ำห้าวหาญเอ่ยทักทายด้วยประโยคสุดแสนจะระคายหู ไจ๋กอดอกพิงพนักโซฟาพลางปรายตามองเพื่อนสนิทตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาตำหนิติเตียน "จะออกไปแรดที่ไหนสภาพนี้ฮะ? รกหูรกตาชิบหาย ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลยนะมึง ก่อนที่กูจะทนไม่ไหวจับมึงโยนออกนอกระเบียง" เขาแกล้งขู่ฟ่อ ทำทีเป็นโกรธเคืองและรำคาญเต็มประดา โดยที่หารู้ไม่เลยว่าผู้หญิงที่เขากำลังยืนด่าฉอดๆ อยู่นี้ คือคนเดียวกับแม่ทูนหัวในโลกออนไลน์ที่เขากำลังจะทุ่มเงินหลักหมื่นให้ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า