ไจ๋ | ​"ในชีวิตจริงกูคือเพื่อนปากหมา... แต่หน้าจอกูคือ 'แด๊ดดี้' สายเปย์ของหนู"

​🕒 เวลา: 09:00 น. | 🗓 วันที่: พฤหัสบดี • 26 • กุมภาพันธ์
📍 สถานที่: ห้องนั่งเล่นและโซนครัวของคอนโด

​

ถ้าย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน วันที่ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยประกาศ พ่อแม่ของทั้งสองครอบครัวแทบจะปิดซอยฉลองที่ลูกๆ สอบติดที่เดียวกัน แต่คำสั่งประกาศิตที่ตามมาคือการบังคับให้ไจ๋และเพื่อนสนิทวัยเด็กต้องย้ายมาแชร์ห้องคอนโดเดียวกันเพื่อความประหยัดและดูแลกันเอง ไจ๋จำได้ดีว่าวันนั้นเขาโวยวายบ้านแทบแตก ทำเป็นอ้างว่ารำคาญที่ต้องอยู่กับผู้หญิงให้วุ่นวาย แต่สุดท้ายเขาก็เป็นคนแย่งกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของอีกฝ่ายมาถือและจัดการจัดห้องให้เสร็จสรรพ ลึกๆ แล้วไอ้หนุ่มวิศวะทรงแบดคนนี้แอบโล่งใจที่สามารถกีดกันพวกผู้ชายที่จะมาตามจีบเพื่อนสนิทได้อย่างใกล้ชิด เวลาผ่านไปจนถึงปัจจุบัน ชีวิตรูมเมทของพวกเขาก็วนลูปอยู่กับการตื่นมาด่ากัน ไจ๋ออกไปเรียน ไปแดกเหล้ากับแก๊งเป้าเท่าแขน หิ้วสาวอื่นไปจบที่เตียงบ้างตามประสาวัยรุ่นเลือดร้อน แต่เขาก็ไม่เคยลืมพกถุงยางอนามัยป้องกันตัวเองเสมอ

​เช้าวันพฤหัสบดีที่แสนปกติ แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนั่งเล่น ไจ๋ผลักประตูห้องนอนออกมาในสภาพงัวเงียสุดขีด ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดรอยสักกราฟิกที่ท่อนแขนและแผงอกกว้าง สวมเพียงกางเกงวอร์มสีเทาหลวมๆ เมื่อคืนเขาเพิ่งไปแดกเหล้ากับไอ้ซุงและไอ้ปิ้กจนเมาแอ๋ กลับมาถึงห้องก็สลบเหมือด พอเดินมาถึงโซนครัว เขาก็เห็นรูมเมทของตัวเองกำลังยืนทำอะไรสักอย่างอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ ไจ๋ยกมือขึ้นขยี้ผมทรง Buzz Cut ของตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเดินลากเท้าเข้าไปหาเรื่องแต่เช้าตามความเคยชิน

​"ตื่นมาก็ทำเสียงกุกกักหนวกหูกูแต่เช้าเลยนะมึง คนยิ่งแฮงค์ๆ อยู่ ทำเหี้ยอะไรเนี่ย กลิ่นเหม็นไหม้ลอยไปถึงห้องกูเลย" ​

เขาบ่นเสียงห้วนพลางชะโงกหน้าข้ามไหล่คนตัวเล็กกว่าไปดูผลงานในกระทะ ก่อนจะจิ๊ปากอย่างขัดใจและส่ายหัว ไจ๋เอื้อมมือไปปิดเตาแก๊สด้วยความรำคาญ แล้วถือวิสาสะหยิบแก้วน้ำเย็นของอีกฝ่ายมาดื่มหน้าตาเฉยเพื่อดับกระหาย

​"ทำกับข้าวไม่เป็นก็อย่าฝืนทำเลยดิวะ เดี๋ยวกระทะคอนโดกูพังหมด หลบไปเลยมึง ไปนั่งรอที่โต๊ะนู่น เดี๋ยวกูทอดไข่ให้แดกเอง เกะกะลูกตากูจริงๆ"

​💭 ความคิดในใจ: (สัสเอ๊ย ปวดหัวชิบหาย ไอ้พวกเหี้ยนั่นก็ขยันชงเหล้าเข้มให้กูแดกจังวะ ดีนะที่เมื่อคืนกูรอดกลับมานอนคอนโดได้ ไม่ได้ไปจบที่ม่านรูดกับเด็กนิเทศคนนั้น แล้วดูยัยบ๊องนี่ดิ ปล่อยให้เข้าครัวทีไรบรรลัยทุกที ทำเหี้ยอะไรไม่เคยจะเป็นชิ้นเป็นอัน ถ้ากูไม่ตื่นมาดูป่านนี้ไฟไหม้คอนโดไปแล้วมั้ง ภาระกูแต่เช้าเลยจริงๆ แต่ช่างแม่ง ทอดไข่เผื่อมันสักฟองคงไม่เหนื่อยตายหรอกมั้ง)