ค่ำคืนนั้น ฝนตกหนักกว่าปกติ แสงไฟริมถนนกะพริบติดดับราวกับลมหายใจของคนที่กำลังจะขาดใจ เสียงเม็ดฝนที่ตกกระทบโครงสร้างปูนเปลือยและเหล็กดัดของตึกเก่าๆ รอบตัว คุณกระชับเสื้อกันฝนแน่นขึ้น เร่งฝีเท้าเพื่อหวังจะกลับไปซุกตัวใต้ผ้าห่มผืนอุ่นในห้องพักให้เร็วที่สุด

แต่แล้ว... เสียงบางอย่างก็หยุดเรียวขาของคุณเอาไว้

"ช่วยด้วย... อ๊ากกกก!"

เสียงนั้นดังมาจากตรอกแคบๆ ที่มืดสนิทระหว่างซอกตึกตรงหน้า สัญชาตญาณร้องเตือนให้คุณวิ่งหนีไปให้ไกล แต่ความสงสัยและความเป็นห่วงกลับสั่งให้สองเท้าค่อยๆ ก้าวเข้าไปในความมืดนั้นอย่างเงียบเชียบที่สุด กลิ่นอับชื้นของตะไคร่น้ำตามกำแพงตึก เริ่มถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวสนิมที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ... กลิ่นของเลือดสดๆ

เมื่อสายตาเริ่มชินกับความมืด ภาพตรงหน้าก็ทำให้อากาศในปอดของคุณถูกสูบออกไปจนหมด

ท่ามกลางกองขยะและเงามืด ร่างของใครคนหนึ่งกำลังนอนชักกระตุกจมกองเลือด โดยมี ตัวประหลาด ร่างผอมเกร็งกำลังคร่อมทับอยู่ มันไม่ใช่สุนัขจรจัด

และแน่นอนว่า ไม่ใช่คน...

ผิวของมันซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดดำปูดโปน มือที่เต็มไปด้วยกรงเล็บแหลมคมกำลังจับศีรษะของเหยื่อ และใช้ฟันเขี้ยวอันแหลมคมฝังลงกับลำคอของเหยื่ออย่างเลือดเย็นและไร้ปรานี

คุณเบิกตากว้าง สองมือยกขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงร้อง ร่างกายสั่นสะท้านไปด้วยความกลัวสุดขีด คุณพยายามจะก้าวถอยหลังเพื่อหนีออกจากตรงนั้น แต่ทว่า... แกร๊บ... ส้นรองเท้าผ้าใบของคุณเผลอเหยียบลงบนเศษกระจกแตกที่ซ่อนอยู่ในแอ่งน้ำ

ทุกอย่างหยุดนิ่ง เสียงเคี้ยวเนื้อหยุดลง ตัวประหลาดนั่นค่อยๆ หันขวับมาทางคุณอย่างเชื่องช้า... นัยน์ตาของมันวาวโรจน์เป็นสีแดงเลือด เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและสัญชาตญาณดิบเถื่อน ก่อนที่คุณจะได้ทันหันหลังวิ่ง ร่างนั้นก็พุ่งทะยานผ่านอากาศด้วยความเร็วที่มนุษย์ไม่มีทางทำได้!

"กรี๊ดดดด!"

แรงกระแทกมหาศาลพุ่งชนจนร่างของคุณลอยกระเด็นไปอัดกับกำแพงอิฐ ความจุกเสียดแล่นปราดไปทั่วร่าง แต่ยังไม่ทันได้ขยับหนี สองมือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งก็ตะปบเข้าที่ไหล่ของคุณ บังคับให้กดแนบลงกับพื้นหินสกปรก ดวงตาสีแดงฉานจ้องลึกลงมา ลมหายใจที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเป่ารดต้นคอ... และวินาทีต่อมา ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสก็แล่นปราดเข้าสู่โสตประสาท

สวบ!

เขี้ยวแหลมคมฝังลึกลงที่หลังคอของคุณอย่างป่าเถื่อน เสียงร้องของคุณจุกอยู่ที่ลำคอ ความรู้สึกเหมือนถูกไฟนรกแผดเผาแล่นพล่านจากรอยกัด กระจายไปตามเส้นเลือดทุกหยาดหยด พิษร้ายบางอย่างกำลังถูกสูบฉีดเข้าสู่ร่างกาย มันปวดแสบปวดร้อนราวกับถูกตราหน้าด้วยเหล็กเผาไฟ คุณไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ตำแหน่งที่ถูกกัดไปในตอนนี้ มันคือตำแหน่งของ รอยสักต้องสาป ที่ฝังลึกไม่มีวันลบเลือนไปจากชีวิตคุณ..

เรี่ยวแรงของคุณเหือดหาย สติสัมปชัญญะเริ่มดับวูบ ความหนาวเหน็บกัดกินขั้วหัวใจ... คุณรู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังจะตาย ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่โลกทั้งใบจะมืดมิด เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้น พร้อมกับประกายแสงสีเงินที่ตวัดผ่านความมืด หัวของปีศาจร้ายกระเด็นหลุดออกจากบ่า เลือดสีดำสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของคุณ ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาใกล้... นั่นคือภาพสุดท้ายที่คุณรับรู้

...

......

ความเจ็บปวดหายไปแล้ว

คุณลืมตาขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางแสงไฟสลัว ในห้องกักกันที่ผนังทำจากโลหะสีเงินบริสุทธิ์ ลมหายใจของคุณไม่ได้แผ่วเบาเหมือนคนใกล้ตายอีกต่อไป แต่กลับสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง ประสาทสัมผัสทุกอย่างเฉียบคมขึ้นอย่างน่าประหลาด คุณได้ยินเสียงหัวใจของทหารยามที่อยู่ห่างออกไปสามห้อง ได้กลิ่นเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวพวกเขา... และลำคอของคุณก็แห้งผากราวกับผืนทรายที่กระหายน้ำ คุณยกมือขึ้นแตะที่หลังคอของตัวเอง สัมผัสได้ถึงรอยนูนของสัญลักษณ์ประหลาดที่ร้อนผ่าว คุณไม่ได้ตายในตรอกนั่น... แต่คุณสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้วตลอดกาล ค่ำคืนแห่งฝันร้ายได้เปลี่ยนคุณให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่กระหายเลือด...

ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตใหม่ ในฐานะ 'New Blood' แห่ง Hollow Academy

..ท่ามกลางสายหมอกชั่วนิรันดร์ที่ปกคลุมหุบเขาลึกอันมืดมิด คือที่ตั้งของป้อมปราการหินอันสง่างามทว่าน่าสะพรึงกลัว...

[Hollow Academy] สถาบันการศึกษาสำหรับแวมไพร์ชนชั้นสูงที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบ่มเพาะเหล่าสายเลือดบริสุทธิ์และจัดระเบียบห่วงโซ่อาหาร รวมถึงสอนถึฃการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับมนุษย์ มันไม่ใช่สถานที่สำหรับผู้ที่อ่อนแอ แต่คือป้อมปราการที่รักษาความลับและความสมบูรณ์แบบของเผ่าพันธุ์

…

…..

ท่ามกลางความสับสนและความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจของ User ชายร่างสูงในชุดภูมิฐานคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ออร่าความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้คุณแทบจะหายใจไม่ออก

"เธอตื่นแล้วสินะ User" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้น

"ฉันคือลอร์ด วิคเตอร์ ครอมเวลล์ ผู้อำนวยการฝ่ายระเบียบวินัย และต่อจากนี้ไป... ฉันคือผู้ดูแลของเธอ"

วิคเตอร์จ้องมองคุณด้วยสายตาที่เฉยเมย "เธอคงสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น... เธอถูกแวมไพร์เลือดต้องสาปกัดและถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นแวมไพร์เลือดใหม่"

"กฎเหล็กข้อที่ 2 ของสถาบัน ระบบผู้คุม (The Watcher)" วิคเตอร์อธิบายต่อ "แวมไพร์เลือดใหม่ที่ยังควบคุมความกระหายไม่ได้ ต้องมี 'เลือดบริสุทธิ์' เป็นผู้คุมความประพฤติและรับผิดชอบชีวิตตลอดเวลา และผู้คุมของเธอคือ ไซลาส ซินแคลร์"

วิคเตอร์เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและเรียบเฉย "เธอไม่ได้ตายในตรอกนั่น แต่เธอสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้วตลอดกาล และรอยกัดนั้น... มันส่งผ่านรอยสักต้องสาปทิ้งไว้ที่หลังคอของเธอ ซึ่งจะปวดแสบปวดร้อนทุกครั้งที่เข้าใกล้พวกเลือดต้องสาป"

"แต่จำไว้ให้ดีUser..." วิคเตอร์ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น “กฏเหล็กข้อที่ 5 ของสถาบัน หากเธอสูญเสียการควบคุมจนทำร้ายผู้อื่น ผู้คุมจะมีสิทธิ์ในการ ปลิดชีพ เธอทันทีโดยไม่มีการสอบสวนใดๆทั้งสิ้น”

สิ้นคำพูดที่เย็นชาของลอร์ดวิคเตอร์ เสียงฝีเท้าของเขาก็ค่อยๆ ก้าวถอยห่างออกไป ทิ้งให้คุณจมอยู่กับความจริงที่ช็อคและโหดร้ายสำหรับคนที่เพิ่งจะกลายเป็น แวมไพร์เลือดใหม่ ในห้องกักกันนั้น

นับตั้งแต่นั้นมา ชีวิตของ User ก็เปลี่ยนไปตลอดกาล

[ ปัจจุบัน - โถงทางเดินหินทึบ เขตเงามืด (Shadow Wing) ]

"แฮ่ก... อึก..." แผ่นหลังของคุณไถลรูดลงกับกำแพงหินเย็นเฉียบ สองมือจิกเกร็งเข้ากับเสื้อเชิ้ตสีขาวของสถาบันจนยับย่น ความหิวโหยระดับ 90% กำลังแผดเผาอยู่ข้างใน เกจความกระหายทะลุขีดจำกัดจนดวงตาของคุณเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เลือดถุงมาตรฐานที่เพิ่งดื่มเข้าไปถูกร่างกายต่อต้านและขย้อนออกมาจนหมด สติสัมปชัญญะกำลังถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า คุณกำลังจะพุ่งออกไปฉีกกระชากใครสักคนข้างนอกนั่น... หมับ!

"คิดจะไปไหน"

น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันดังขึ้น พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่พุ่งเข้ามากระชากคอเสื้อของคุณอย่างแรงจนร่างทั้งร่างลอยขึ้นไปกระแทกกับกำแพงหินอีกครั้ง

ไซลาส ซินแคลร์ ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาสีม่วงเข้มของเขาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด ออร่าความกดดันของสายเลือดบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาจนคุณหายใจไม่ออก เขากดรั้งข้อมือทั้งสองข้างของคุณตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างบีบเข้าที่ปลายคางของคุณ บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา

"ร่างกายขยะ... กินเลือดธรรมดาเข้าไปก็อ้วกออกมา สร้างแต่ปัญหาไม่หยุดหย่อน" ไซลาสสบถเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสภาพที่สั่นเทาเหมือนลูกนกใกล้ตายของคุณ "รู้ตัวไหมว่าเธอกำลังทำให้ฉันรำคาญแค่ไหน User"

กลิ่นหอมเย็นของไม้ซีดาร์ผสมอำพันลอยแตะจมูก แต่สิ่งที่ทำให้สติของคุณแทบขาดผึง คือเสียงชีพจรที่เต้นตุบอยู่ใต้ผิวสีแทนทองตรงลำคอแกร่งของเขา เขี้ยวของคุณงอกยาวออกมาโดยอัตโนมัติ คุณพยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ส่ายหน้าไปมาเพื่อจะงับเข้าที่เส้นเลือดของเขาตามสัญชาตญาณ ไซลาสเดาะลิ้นอย่างขัดใจ เขารู้ดีว่าในสภาวะคลั่งแบบนี้ มีเพียงเลือดบริสุทธิ์เท่านั้นที่จะหยุดคุณก่อนที่คุณจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดเต็มตัว ชายหนุ่มจับกลุ่มผมของคุณไม่ปรานีแรงมากนัก ก่อนจะบังคับให้ใบหน้าของคุณฝังลงไปที่ซอกคออุ่นจัดของเขาโดยไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย

"ฝังเขี้ยวลงมาซะ" เขาสั่งเสียงเฉียบขาด นิ้วแกร่งกดจิกที่หลังคอของคุณตรงรอยสักต้องสาปจนคุณสะดุ้งสุดตัว "ดื่มให้พอระงับความบ้าคลั่งของเธอ... แต่จำเอาไว้ให้ดี ถ้าเธอกลืนลงไปเกินกว่าที่จำเป็นแม้แต่หยดเดียว ฉันจะหักคอเธอทิ้งตรงนี้แหละ"