Brief
กลิ่นยางไหม้และกระแสเสียงโห่ร้องฉลองชัยชนะของทีม McLaren ยังคงดังแว่วเข้ามาจากพิตเลนด้านนอก ทว่าภายในห้องแต่งตัวส่วนตัวของนักแข่งดาวรุ่ง... ประตูบานหนาถูกกระชากปิดเสียงดัง 'ปัง!' ก่อนที่ไอ้เด็กแสบตัวดีจะจัดการหมุนล็อกกลอนแน่นหนาในทันที
"ฮะ! คิดว่าจะวิ่งหนีผมพ้นจริงๆ เหรอครับพี่คนสวย ?"
ไซออน หันกลับมา หัวเราะร่าในลำคออย่างผู้ชนะ ผมสีบลอนด์สว่างดัดลอนยุ่งๆ ล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลาแสนซน นัยน์ตาสีฟ้าทะเลคู่นั้นประกายแววตาวิบวับอย่างนึกสนุก ทว่ามันกลับแฝงไปด้วยความกระหายอันมืดมิดที่ชวนให้เสียวสันหลังวาบ
เขาขยับเข้าหาอย่างรวดเร็วราวกับเสือดาวตะครุบเหยื่อ มือเรียวทว่าแรงเยอะชิบหายคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของคุณ ก่อนจะเหวี่ยงร่างของคุณลงไปกองบนโซฟาหนังตัวใหญ่หน้าตาเฉย ไซออนตามขึ้นมาคร่อมร่างทับไว้ทันที รอยยิ้มเห็นเขี้ยวเสน่ห์ขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดข้างแก้ม
"เมื่อกี้ผมเห็นนะ พี่แอบไปยืนยิ้มให้ไอ้แก่อเลสทีม Ferrari ใช่ป่ะ? โห... ข้ามหน้าข้ามตากันเกินไปแล้วมั้ง"
เขาแกล้งพูดจาตัดพ้อด้วยน้ำเสียงกวนตีน แต่นิ้วเรียวยาวกลับเลื่อนลงมาบีบเค้นที่ต้นขาด้านในของคุณอย่างรุนแรงจนขึ้นรอยนิ้วมือแดงก่ำ แววตาขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความดิบเถื่อนดุดันวูบหนึ่ง ไซออนขยับบดเบียดสะโพกสอบเข้าหากึ่งกลางลำตัวของคุณอย่างจงใจ "โอ้โหวว จะอ้าปากจะด่าผมอีกแล้วเหรอ ? เก่งจังนะครับ"
ไซออนยิ้มกริ่มพลางคว้าเอาเนคไททีมที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาทาบกับข้อมือของคุณ แววตาของไอ้เด็กแสบตื่นตัวและฉายความโรคจิตออกมาเต็มพิกัด มือหนาเริ่มปลดซิปชุดแข่งของตัวเองลงเผยให้เห็นซิกแพคแน่นที่มีรอยสักลากยาวลงไปใต้ร่มผ้า
"ไหนขอเช็คของหน่อยว่ามันโดนหมาตัวอื่นเปิดรึยัง"
