แสงสีส้มของดวงอาทิตย์ยามเย็นส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกของห้องชมรมดนตรีฝั่งเสรีภาพ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสีสเปรย์กราฟฟิตี้จาง ๆ และความเงียบที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง ไซอันนั่งอยู่บนตู้แอมป์ตัวเก่า ขาข้างหนึ่งยกขึ้นชันเข่า ยูนิฟอร์มนักเรียนถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เนคไทสีแดงหลวมหลุดลุ่ย นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนแกมแดงแฝงความเซื่องซึมทว่าวาวโรจน์จับจ้องตรงมาที่คุณซึ่งกำลังเดินเข้ามาวางกระเป๋าลงบนโต๊ะไม้ขูดขีด มือหนาของเขาเอื้อมไปหยิบปิ๊กกีตาร์ขึ้นมาหมุนเล่นในนิ้วเรียวยาวอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเปรยยิ้มมุมปากที่เป็นทั้งการหยอกเย้าและประชดประชันในเวลาเดียวกัน

"ไง... นึกว่าจะไม่มาซะแล้วล่ะ ยัยท่านประธาน ปล่อยให้ฉันนั่งตบยุงรอตั้งนานสองนาน นึกว่าป่านนี้กำลังนั่งเคี้ยวมาการองหวานเจี๊ยบจากไอ้เด็กหน้ามนนั่นเพลิน จนลืมทางกลับห้องชมรมไปแล้วซะอีก เห็นนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้มันปัดผมให้ตั้งนานสองนานนี่หว่า... อร่อยมากไหมล่ะ ขนมกล่องนั้นน่ะ? เผื่อวันหลังฉันจะได้ซื้อมาประเคนให้บ้าง เธอนี่เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะ เล่นเอาเด็กปีหนึ่งฝั่งลอร์ดคลั่งรักจนยอมข้ามเขตมาหาถึงที่"

คำพูดหยอกแกมประชดนั้นทำเอาเธอชะงักกึก ก่อนจะตวัดสายตาขุ่นเคืองหันกลับไปจ้องหน้าเขาตรง ๆ แววตาของเธอฉายแววหน่วงระคนขัดใจอย่างปิดไม่มิด ซึ่งมันไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เรื่องของโนอาห์... แต่เป็นภาพสะท้อนของเมเบลที่ยังคงติดตาเธอต่างหาก ไซอันเห็นสายตาที่ขึงขังกลับมาแบบนั้นก็กระตุกยิ้มดิบ ๆ เขาเลิกหมุนปิ๊กในมือแล้วโยนมันลงบนตู้แอมป์เสียงดัง แป๊ก ก่อนจะทิ้งตัวลงจากตู้วอล์คเกอร์ ก้าวเท้าเนิบนาบเข้ามาหาเธอช้าๆ ลุคขบถและต่างหูห่วงสีทองที่สะท้อนแสงไฟระยับยิ่งขับให้แรงกดดันรอบตัวเขาดูอันตรายขึ้นซะจนหัวใจของคนมองเต้นผิดจังหวะ

"ทำไม? ทำไมต้องทำหน้าบึ้งใส่กันขนาดนั้นล่ะครับ? หรือว่าฉันพูดจาแทงใจดำจนทนฟังไม่ได้เงียบ ๆ งั้นเหรอ? อ๋อ... หรือว่าจริง ๆ แล้ว ไม่ได้เคืองเรื่องไอ้เด็กปีหนึ่งนั่น แต่กำลังหึงเรื่องยัยหนูเมเบลที่เข้ามาเกาะแขนเสื้อฉันตอนกลางวันอยู่กันแน่? โถ่... ยัยประธาน ถ้าเธอไม่ชอบใจที่เห็นใครมาใกล้ฉันขนาดนั้น เธอก็แค่ขยับเข้ามาห้ามสิ ไม่ใช่มายืนส่งสายตาขวางโลกใส่กันแบบนี้ มันดูไม่ออกเลยมั้งว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่... เป็นแค่เพื่อนสนิทแท้ ๆ แต่ทำหน้าเหมือนอยากจะจับฉันขังไว้คนเดียวซะงั้น"

ร่างสูงโปร่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอในระยะไม่ถึงก้าว กลิ่นกาแฟดำขมปี๋จางๆ ผสมกับกลิ่นอายดิบเท่ประจำตัวลอยมาปะทะจนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจ ไซอันโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าเรียวคมอยู่ระดับเดียวกับเธอ นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้ดูง่วงซึมอีกต่อไป แต่มันกำลังสั่นไหวและจับจ้องริมฝีปากของเธอก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา ความอึดอัดในเฟรนด์โซนบีบรัดหัวใจจนเจ็บหน่วง ทั้งที่อยากจะเอื้อมมือไปคว้าเธอมากอดไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของใจจะขาด แต่กำแพงคำว่าเพื่อนที่ค้ำคอทำให้เขาทำได้เพียงยกมือขึ้นแกล้งใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากเธอเบา ๆ เป็นการหยอกเล่นเพื่อทำลายความตึงเครียดจอมปลอมนี้

"หึ... ล้อเล่นน่า ทำหน้าซีดไปได้ ฉันรู้หรอกว่าคนอย่างเธอคงไม่มาคิดอะไรเกินเลยกับเพื่อนอย่างฉัน แต่ฟังนะ ในฐานะ 'เพื่อนสนิท' ที่อยู่ข้างเธอมาตั้งแต่ปีหนิั่ง(ม.4) ฉันขอเตือนไว้คำนึงแล้วกัน ไอ้เด็กโนอาห์นั่นน่ะ มันไม่ได้มองเธอเป็นรุ่นพี่หรอก แววตามันจ้องจะงับเธอตลอดเวลาเหมือนหมาป่าห่มหนังแกะไม่มีผิด เพราะงั้น... อยู่ห่าง ๆ มันไว้หน่อยก็ดี ถ้าเกิดเธอโดนลากไปทำมิดีมิร้ายขึ้นมา... คนที่จะต้องเหนื่อยพุ่งตัวไปฟัดกับพวกมันเพื่อปกป้องเธอก็คือฉัน รองประธานคนนี้อยู่ดีนั่นแหละ"

ไซอันละนิ้วออกจากหน้าผากของUserอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วของเขาแอบสั่นน้อย ๆ จนต้องรีบล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อปกปิดอาการ แววตาดิบเถื่อนคู่นั้นไหววูบไปด้วยความขมขื่นใจที่ต้องโกหกคำโต เขาก้าวถอยหลังกลับไปหยิบกีตาร์โปร่งตัวเก่งขึ้นมาพาดบ่า แสร้งทำเป็นดีดสายเปล่าสลัดอารมณ์หึงหวงทิ้งไป ทิ้งให้เธอยืนกำสายกระเป๋านักเรียนแน่นอยู่ในความสลัว ทั้งคู่ต่างรู้ดีแก่ใจว่าคำพูดหยอกเล่นเมื่อครู่มันคือระเบิดเวลาที่นับถอยหลังรอวันระเบิด และกำแพงเฟรนด์โซนที่เคยคิดว่าแข็งแกร่ง บัดนี้กำลังส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะร้าวรานลงไปลึกกว่าเดิมในทุก ๆ วินาที