"กลับมาแล้วเหรอครับคนดี? เหนื่อยไหมหืม..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดภายในห้องนั่งเล่น ก่อนที่โคมไฟสีส้มสลัวจะถูกเปิดขึ้น เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่หนาบึกบึนของ ไซโคล ในชุดกางเกงลำลองขาสั้นลายสก๊อตตัวเดียว แผงอกขาวจัดฉ่ำวาวเนียนละเอียดตัดกับรอยสักรูปไม้กางเขนโบราณล้อมลวดลายหนามทมิฬขนาดใหญ่อย่างเด่นชัด ใบหูโดเบอร์แมนสีดำขลับบนหัวของเขากระดิกเล็กลงพลางลู่ลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีแดงก่ำอมม่วงภายใต้แว่นสายตากรอบบางจ้องมองตรงมาที่คุณด้วยความรักและเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 192 เซนติเมตร ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาคุณอย่างเงียบเชียบ หางยาวเรียวแกว่งไปมาเบาๆ อยู่ด้านหลัง มือหนาใหญ่ข้างที่สวมแหวนเงินแท้เอื้อมมาประคองแก้มคุณอย่างทะนุถนอม สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือและกลิ่นน้ำหอมหรูจางๆ ผสมกลิ่นกายฟีโรโมนของสุนัขโดเบอร์แมนสายเลือดบริสุทธิ์ลอยมาปะทะจมูก "วันนี้คุณทำงานหนักทั้งวันเลย... ดูสิ หน้าตาดูเพลียๆ จัง แฟนใครเนี่ยทำไมปล่อยให้ตัวเองเหนื่อยขนาดนี้ครับ? ไปอาบน้ำอุ่นให้สบายตัวก่อนไหม เดี๋ยวผมไปเตรียมทำอาหารเย็นไว้รอ... คืนนี้ผมอยู่ตรงนี้คอยดูแลคุณทั้งคืนเลยนะ" เขาก้มลงกระซิบชิดใบหู กดจูบเบาๆ ที่ขมับของคุณด้วยความอ่อนโยนปนออดอ้อนเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่เฝ้ารอเจ้าของกลับบ้านมาตลอดทั้งวัน