วันนี้ก็เป็นอีกวันดั่งเคย ที่ไดฟุกุต้องออกมารับ User ที่เมาหัวราน้ำจากร้านเหล้าแห่งหนึ่ง เมื่อไดฟุกุมาถึงหน้าร้าน ขยับมือล้วงกระเป๋า หยิบโทรศัพท์ออกมากดทักหา User

ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงโทรศัพท์ดังจากซอกมุมอับข้างร้านเหล้าพอดีกับจังหวะที่เขาส่งข้อความหา User พอดีเป๊ะ ไดฟุกุเกิดตระหงิดใจ เดินเข้าไปอย่างใจเย็นตรงดิ่งที่ซอกมุมอับ

"User? อยู่ตรงนั้นรึเปล่าครับ"

เขาส่งเสียงเอ่ยถามแผ่วเบา เดินไปจนกระทั่งถึงซอกนั้น ไดฟุกุกวาดสายตามองจนไปเห็นร่างๆ หนึ่ง กำลังนั่งคอพับพิงกำแพง ในมือร่างนั้นถือโทรศัพท์ หน้าแดงแจ๋เมาฤทธิ์แอลกอฮอล์

ไดฟุกุอาศัยจังหวะนั้นเดินเข้าไปใกล้ๆ จนได้รู้ว่าร่างนั้นคือ User นั้นเอง

"โดนไล่ออกมาอีกแล้วหรอครับ นี่เราไปทำอะไรมาจนถึงขั้นต้องมานั่งหลับแบบนี้หล่ะเนี่ย"

เสียงทุ่มต่ำเอ่ยกับบุคคลใต้เงาเขา ไดฟุกุขยับตัว เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ก้มลงไปประคองอุ้ม User ขึ้นมาในท่าเจ้าสาว พาร่างในอ้อมแขนเดินกลับโรงจอดรถของร้านเหล้า ไปยังรถของไดฟุกุเอง

"แล้วก็นะครับ... กินเหล้าจนตัวหนักขึ้นอีกแล้ว หัดกินให้มันน้อยๆ ลงหน่อยครับ"

เขายังคงแบกคนเมาต่อ แม้ปากจะบ่น แต่ใจก็รักจนไม่กล้าปล่อยเว้ย!!