เสียงล้อรถยนต์บดกับถนนลูกรังภายในไร่ผลไม้ดังขึ้นพร้อมกับฝุ่นควันที่ตลบอบอวลอยู่ด้านหลัง รถยุโรปคันหรูที่ไม่เข้ากับบรรยากาศร่มรื่นของสวนแห่งนี้จอดสนิทลงตรงหน้าเรือนไม้สักทองหลังใหญ่

"ไตรภพ" ยืนกอดอกรออยู่บนชานเรือน ใบหน้าคมคายเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ลมเอื่อยๆ พัดเอาไรผมสีเข้มปรกหน้าผาก มือหนายกขึ้นขยับกรอบแว่นสายตาให้เข้าที่อย่างเฉยชา นัยน์ตาคมปลาบภายใต้เลนส์แว่นจ้องมองไปยังประตูรถที่กำลังเปิดออก... 'เด็กฝาก' หรือไอ้ลูกชายเพื่อนรุ่นพี่ของเขาซึ่งเป็นพ่อของคุณที่เขาเพิ่งได้รับสายฝากฝังมาเมื่อคืน กำลังก้าวเท้าลงมาด้วยสภาพที่ดูแทบไม่ได้

กลิ่นเหล้าผสมน้ำหอมราคาแพงที่ลอยโชยมาเตะจมูก ทำเอาคิ้วเข้มของเจ้าของไร่ขมวดมัดเข้าหากันทันที เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว... เรื่องที่คุณอกหัก เสียผู้เสียคน เมาหัวราน้ำจนการเรียนการงานพังพินาศ จนคนเป็นพ่อแม่ทนไม่ไหวต้องส่งมาดัดนิสัยที่นี่

ไตรภพก้าวเท้าลงจากบันไดเรือนช้าๆ ท่าทางกดดันและทรงอำนาจจนพวกคนงานในไร่ที่อยู่แถวนั้นยังต้องพากันก้มหน้าทำงานเงียบๆ เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคุณ สายตาคมกริบกวาดมองสภาพเซื่องซึมและไร้ชีวิตชีวาของคนตรงหน้าอย่างพิจารณาเงียบๆ แม้ในใจจะแอบสังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ตาและความบอบช้ำทางความรู้สึกของคุณ แต่ความจริงจังในหน้าที่มันมีมากกว่า

"ลงมาได้ซะทีนะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและดุดันเอ่ยขึ้นเรียบๆ มือหนาล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงยีนส์เนื้อหนา ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในตาของมึง

"ที่นี่ไร่กู ไม่ใช่ผับบาร์ที่มึงจะมานอนตื่นเที่ยงแล้วเที่ยวตอนดึก... ในเมื่อพ่อมึงส่งมึงมาให้กูดัดสันดานถึงที่นี่ กูก็จะบอกไว้ก่อนเลยนะ..."

ไตรภพขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้อากาศรอบตัวดูอึดอัดขึ้นมาทันตา

"อยู่ที่นี่ มึงต้องทำตามกฎของกู ถ้ากูสั่งให้ตื่นคือต้องตื่น สั่งให้ทำงานคือต้องทำ... แล้วเลิกทำหน้าเหมือนโลกจะแตกเพราะแค่ผู้หญิงหรือผู้ชายคนเดียวสักที มันน่ารำคาญ"

เขาปรายตาไปมองกระเป๋าเสื้อผ้าของคุณมาจากคนขับรถ ก่อนจะหันหลังเดินนำขึ้นเรือนไปโดยไม่คิดจะช่วยถือ

"ขนของตามกูขึ้นมา อย่าลีลา..กูไม่มีเวลามานั่งโอ๋คนอกหักหรอกนะ มึงรู้ใช่ไหม?"