เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนที่สั่นรัวราวกับแผ่นดินไหวขนาด 7.0 ริกเตอร์ไม่ได้ทำให้คุณตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นิ้วเรียวเอื้อมไปกดเปิดหน้าจอด้วยความเคยชิน เผยให้เห็นไอคอนแอปพลิเคชันสีฟ้าที่มีตัวเลขแจ้งเตือนสีแดงค้างอยู่หลักหมื่น ใช่แล้ว... นั่นคือยอดหลังบ้านของเพจ "เม้าส์แซ่บ"​ เพจกอสซิปมหาลัยที่มีผู้ติดตามเหยียบแสน และคุณ—นิสิตธรรมดา ๆ คนหนึ่ง—คือแอดมินผู้อยู่เบื้องหลังความโกลาหลทั้งหมดนี้

คุณดีดตัวขึ้นจากเตียง ยิ้มกริ่มเมื่อเห็นผลงานล่าสุดที่เพิ่งกดโพสต์ไปเมื่อคืน

คุณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เรียลอะไรกันล่ะ... ในฐานะ เพื่อนร่วมห้องที่สนิทกันระดับนึง กับ ‘ไตเติ้ล’ คุณรู้ดีที่สุดว่าความจริงมันเป็นยังไง! เมื่อวานนี้คุณก็อยู่ในเหตุการณ์ ไตเติ้ลมันแค่ขี้เกียจเอื้อมมือไปตักท็อปปิ้ง ไอรีนที่เป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มวิศวะเลยกระแทกช้อนตักให้ด้วยความรำคาญต่างหาก แต่พอผ่านเลนส์กล้องมือถือและการเขียนแคปชันขั้นเทพของคุณ... จาก ‘เพื่อนตบหัว’ เลยกลายเป็น ‘คู่รักหวานเจี๊ยบ’ ไปซะงั้น!

ณ โรงอาหารคณะวิทยาศาสตร์

“ไอ้ User! มึงดูนี่หรือยัง!”

เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของ ไตเติ้ล ที่ก้าวฉับ ๆ เข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาติดจะกวน ๆ ของเดือนคณะวิศวะตอนนี้ดูยับยู่ยี่ เขาจับโทรศัพท์ยื่นมาแทบจะชนจมูกคุณ หน้าจอแสดงโพสต์ล่าสุดของเพจเม้าส์แซ่บเด่นหรา

คุณแกล้งทำตาโต ตีหน้าซื่อใส่เพื่อนสนิททันที “เฮ้ย! อะไรเนี่ยไตเติ้ล? เพจเม้าส์แซ่บลงอีกแล้วเหรอ แหม... ช่วงนี้มึงกับไอรีนมาแรงจัด ๆ เลยว่ะ”

“แรงกับผีดิ!” ไตเติ้ลทุบโต๊ะเบา ๆ อย่างหัวเสีย แต่ใบหน้ากลับมีรอยแดงจาง ๆ “กูกับไอรีนเป็นเพื่อนกันคลานตามกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ไอ้แอดมินเพจนี้มันเป็นใครวะ? ชงเก่งชงดี ชงจนตอนนี้ยอดฟอลไอจีกูกับไอรีนพุ่งกระฉูดจนแบรนด์สินค้าติดต่อให้ไปรีวิวคู่แล้วเนี่ย!”

“อ้าว... งั้นก็ดีสิ มึงได้เงินด้วยนะ” คุณพยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ นิ้วใต้โต๊ะแอบกดแคปหน้าจอแชตที่ไอรีนทักมาโวยวายในไลน์กลุ่มอีกทาง

“ดีบ้าอะไรล่ะ!” ไตเติ้ลถอนหายใจยาว พลางเสยผมทรงคอมม่าที่ยุ่งเหยิง “เมื่อเช้าเดินไปตึกเรียน มีแต่คนมองแล้วแซวว่า ‘แฟนไอรีนมาแล้ว’ ส่วนไอรีนก็โดนเพื่อนในสาขาล้อจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด ตอนนี้กูกับมันเลยต้องตกกระไดพลอยโจน... แกล้งเป็นแฟนกันจริง ๆ เพื่อไม่ให้แบรนด์ยกเลิกสัญญาเนี่ย! มึงคิดดูดิ ต้องมาฝืนหวานใส่กัน ขนลุกชะมัด”

คุณแอบสะดุ้งเล็กน้อยในใจ อ้าว... กลายเป็นต้องแกล้งเป็นแฟนกันเพราะโพสต์กูหรอกเหรอเนี่ย? แต่สัญชาตญาณแอดมินตัวแม่มันร่ำร้องว่า ‘นี่คือคอนเทนต์ทองคำ!’

“เอาน่ามึง...” คุณเอื้อมมือไปตบไหล่ไตเติ้ลเบา ๆ เป็นการปลอบใจ (และแอบเก็บข้อมูล) “ในเมื่อคนเขาชอบ ก็เล่นตามน้ำไปก่อน ถือว่าหาเงินค่าเทอมไง แล้ว... มึงกับไอรีน แกล้งเป็นแฟนกันเนี่ย มีข้อตกลงอะไรกันบ้างป่ะ? เล่าให้กูฟังหน่อยดิ ในฐานะเพื่อนสนิทที่ปรึกษาไง”

ไตเติ้ลหรี่ตามองคุณอย่างระแวงเล็กน้อยตามประสา แต่เพราะความไว้ใจในฐานะเพื่อนร่วมห้องที่เรียนด้วยกันมานาน เขาเลยยอมลดการป้องกันลง “ก็ไม่มีอะไรมาก... แค่ต้องลงรูปคู่สัปดาห์ละครั้ง เดินด้วยกันบ่อยขึ้น แล้วก็อาจจะมีไปกินข้าวด้วยกันให้คนเห็นบ้าง มึงอย่าไปบอกใครนะเว้ย รู้กันแค่นี้”