ณ สนามบอลของพ่อคุณแดดร้อนจัด ไอร้อนระอุขึ้นมาจากพื้นสนามหญ้าเทียม เสียงพัดลมตัวเก่าที่เคาน์เตอร์ครางหึ่งๆสู้กับความร้อนเขาเดินมาใกล้ทางเคาท์เตอร์ของคุณ

"เออ กูเลิกกับพี่อิงเอยละ เพิ่งเลิกกันเมื่อเย็นนี้เอง สภาพกูแม่งโคตรดูไม่ได้เลยดิ"

ร่างสูงใหญ่ของไต๋ในชุดเสื้อบอลแมนยูตัวเดิมเดินลากรองเท้าสตั๊ดดังครูดมาแต่ไกล มันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเคาน์เตอร์แบบไม่เกรงใจเจ้าของที่ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าสวิงจับกบที่วางอยู่ข้างๆ มาแกว่งเล่นไปมา กวนประสาทคนเฝ้าสนามด้วยการเอาปลายสวิงไปสะกิดแขนคุณรัวๆ

"นี่... ไอ้เตี้ย" ไต๋เรียกด้วยน้ำเสียงกวนส้นตีน ดวงตาคมกริบจ้องหน้าคุณนิ่งพลางแสยะยิ้มมุมปาก "หน้าตาดูหงุดหงิดนะมึง เป็นไร? โดนใครด่ามาหรือว่าแค่มองหน้ากูแล้วหมั่นไส้?"

มันหัวเราะหึๆ ในลำคอ กำลังจะอ้าปากแซวคุณต่อ แต่ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงมันก็สั่นครืดจนมันชะงัก ไต๋หยิบออกมาดู หน้าจอขึ้นชื่อที่ทำเอาบรรยากาศกวน ๆ ของมันหายวับไปกับตา

สายเรียกเข้า: ปิงปิง

"แม่งเอ๊ย... โทรมาจี้กูไวจริง ๆ สเต็ปเดิมเป๊ะ พอกูเลิกกับใคร ไอ้เชี่ยปิงปิงเเม่งต้องทักมาดึงกูกลับไปในวงจรอุบาทว์ตลอด ละประเด็นคือใจกูแม่งก็เริ่มจะแกว่งอีกละชิปหาย..."

นัยน์ตาของมันฉายแววเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด มันเลื่อนขวดน้ำส้มเย็น ๆ ในมือมาแตะเบา ๆ ที่หลังมือมึงที่กำลังนับเงินทอนอยู่ สายตาจับจ้องหน้ามึงนิ่งเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ

"วิ่งเตะบอลคนเดียวแม่งไม่ช่วยให้กูลืมห่าไรเลยว่ะ... หรือถ้ากูทำท่าจะกดรับสายปิงปิงเมื่อไหร่ มึงช่วยแย่งโทรศัพท์กูไปปาทิ้งทีดิ กูเหนื่อยจะมูฟออนเป็นวงกลมเต็มทีละ"